Η Τεχεράνη αναπληρώνει ήδη drones και πυραύλους

Ένα ιρανικό Shahed κοστίζει μεταξύ 20.000 και 50.000 δολαρίων. Ο αμερικανικός Patriot PAC-3 MSE που το αναχαιτίζει κοστίζει περίπου 3,87 εκατ. δολάρια, με χρόνο παράδοσης που φτάνει τους 34 με 36 μήνες (Army Recognition, Middle East Eye). Αυτή η μαθηματική ασυμμετρία, και όχι τα εντυπωσιακά πλήγματα, καθορίζει ποιος αντέχει περισσότερο σε έναν πόλεμο φθοράς. Και αυτή την εβδομάδα, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών παραδέχτηκαν ότι η Τεχεράνη κερδίζει χρόνο πιο γρήγορα απ' όσο περίμενε κανείς.

Σύμφωνα με αξιολογήσεις που μετέφερε το CNN, η ιρανική στρατιωτικοβιομηχανική βάση ανασυγκροτείται σε «μήνες, όχι χρόνια»: η παραγωγή drones έχει ήδη ξαναξεκινήσει, ενώ περίπου τα δύο τρίτα των κινητών εκτοξευτήρων φαίνεται να επιβίωσαν ή ανασύρθηκαν (KEYT/CNN). Στις 25 Μαΐου, ισραηλινό Channel 12 ανέφερε ότι η Τεχεράνη επανεκκίνησε και την παραγωγή βαλλιστικών πυραύλων μέσω υπόγειων εγκαταστάσεων και επιζώντων εξαρτημάτων (Iran International, Militarnyi). Η εικόνα ανατρέπει την κατάθεση του ναυάρχου Brad Cooper πριν μόλις μία εβδομάδα, ο οποίος είχε δηλώσει ότι η Operation Epic Fury είχε «καταστρέψει το 90%» της ιρανικής βιομηχανικής βάσης.

Η μαθηματική του πολέμου φθοράς

Από την άλλη πλευρά του ζυγού, οι αριθμοί είναι σκληροί. Για την υπεράσπιση του Ισραήλ από τις ιρανικές επιθέσεις, οι ΗΠΑ έκαψαν, σύμφωνα με ισραηλινά ρεπορτάζ, πάνω από 200 αναχαιτιστές THAAD και πάνω από 100 SM-3/SM-6 (Times of Israel, Jerusalem Post). Το ίδιο το Ισραήλ χρησιμοποίησε λιγότερους από 100 Arrow και περίπου 90 David's Sling (Ynet). Η ετήσια παραγωγή THAAD φέρεται κάτω από 100 μονάδες προ κλιμάκωσης, ενώ η Lockheed μόλις έβαλε θεμέλιο για νέο εργοστάσιο για να φτάσει τους στόχους (Breaking Defense).

Η αριθμητική είναι αμείλικτη: ο επιτιθέμενος δεν χρειάζεται να περάσει όλους τους πυραύλους του. Αρκεί να αναγκάζει τον αμυνόμενο να καταναλώνει high-end αποθέματα γρηγορότερα από όσο μπορεί να τα παράγει. Στην ασφάλιση των αμερικανικών αποθεμάτων αεράμυνας έχουμε ήδη επιστρέψει αρκετές φορές αυτή τη φάση (To Brief). Η νέα διάσταση είναι ότι η ιρανική πλευρά της εξίσωσης αναπληρώνεται.

Τι είναι «επανεκκίνηση» και τι όχι

Εδώ χρειάζεται προσοχή. Όπως επισημαίνουν αναλυτές του Institute for the Study of War και του Critical Threats Project, η αφήγηση «το Ιράν ξαναπαράγει γρήγορα» συγχέει τέσσερα διαφορετικά πράγματα: επιβίωση αποθεμάτων, ανάσυρση θαμμένων εκτοξευτήρων, μερική συναρμολόγηση από υπάρχοντα εξαρτήματα και πλήρη, ποιοτικά ελεγχόμενη παραγωγή (ISW, Critical Threats). Τα δημόσια στοιχεία αποδεικνύουν καλά τα πρώτα τρία, λιγότερο το τέταρτο. Πύραυλος στερεού καυσίμου τύπου Sejjil απαιτεί guidance, rocket motors και εξειδικευμένες εγκαταστάσεις που δεν αναπληρώνονται με συναρμολόγηση σε υπόγεια εργαστήρια.

Σημασία έχει επίσης ποιος γεμίζει τα κενά. Το αμερικανικό OFAC έχει ήδη καταχωρίσει κινεζικούς και κόμβους στο Χονγκ Κονγκ συνδεδεμένους με ιρανικά procurement networks (OFAC), ενώ ρεπορτάζ των Financial Times περιγράφει κινεζικό εξοπλισμό δορυφορικών επικοινωνιών που φτάνει στο Ιράν μέσω ΗΑΕ (Moneycontrol/FT). Δεν είναι «έτοιμα όπλα» από Πεκίνο. Είναι υποσυστήματα διπλής χρήσης που κρατούν ζωντανή την ιρανική γραμμή ακριβώς όταν η δυτική γραμμή αργοπορεί.

Η ελληνική σκιά του χάσματος

Για την Αθήνα αυτό δεν είναι αφηρημένο. Το ένα τέταρτο των ελληνικών πυραύλων Patriot παραμένει σε αμερικανική βάση στη Σαουδική Αραβία, ενώ η δημόσια συζήτηση για ενδεχόμενη επιστροφή συστοιχιών από Κάρπαθο και βόρεια Ελλάδα έχει ανοίξει εκ νέου (Newsbomb). Η Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται μόνο τους ίδιους τους πυραύλους. Χρειάζεται τις χρονικές μήτρες παραγωγής τους.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα της εβδομάδας. Ο Λευκός Οίκος έχτισε την πολιτική αφήγηση πάνω σε ένα «90% κατεστραμμένο» Ιράν. Οι ίδιες οι υπηρεσίες πληροφοριών παραδέχονται τώρα ότι αυτή η εικόνα ίσχυε για λίγες εβδομάδες. Αν η Τεχεράνη μπορεί να αναπληρώνει drones και launchers σε μήνες, ενώ η Δύση χρειάζεται χρόνια για κάθε αναχαιτιστή που εκτοξεύει, ο πόλεμος φθοράς δεν τελειώνει στο πεδίο. Τελειώνει στην αποθήκη.