Αναχαιτίσεις στο Ισραήλ, άδεια οπλοστάσια στον Ειρηνικό

Ένα ιρανικό Shahed κοστίζει γύρω στα 35.000 δολάρια. Ένας αμερικανικός Patriot PAC-3 MSE που το καταρρίπτει, 4 με 5,3 εκατομμύρια (CFR, TWZ). Και ενώ η ασυμμετρία τρέχει εδώ και δέκα μήνες πολέμου, η Τεχεράνη έχει ήδη επανεκκινήσει τη γραμμή παραγωγής Shahed σε ταχύτερους ρυθμούς από όσο εκτιμούσε η Δύση (To Brief). Πρακτικά: η φθηνή πλευρά της εξίσωσης αναπληρώνεται γρήγορα, η ακριβή όχι.

Τις τελευταίες ημέρες, οι ΗΠΑ φέρονται να εκτόξευσαν πάνω από 200 αναχαιτιστές THAAD και πάνω από 100 SM-3/SM-6 για να καλύψουν το Ισραήλ, ρίχνοντας περίπου 120 περισσότερους πυραύλους από όσους χρησιμοποίησε η ίδια η ισραηλινή αεράμυνα (Jerusalem Post, Ynet). Η τάξη μεγέθους ταιριάζει με υπολογισμούς της CSIS τον Απρίλιο για 190 ως 290 THAAD από προπολεμικό απόθεμα 360 (CSIS). Με απλά λόγια, η άμυνα του Ισραήλ απορροφά τα αποθέματα που είχαν προγραμματιστεί για τον Ινδο-Ειρηνικό.

Γιατί δεν ανοίγουν απλώς οι κάνουλες

Τα τέσσερα συστήματα δεν είναι εναλλάξιμα. Το THAAD χτυπά εξωατμοσφαιρικά, το Patriot PAC-3 MSE στην τερματική φάση, το SM-3 εξωατμοσφαιρικά από πλοίο, το SM-6 σε πολλαπλούς ρόλους. Η ίδια η άμυνα του Γκουάμ τα συνδυάζει και τα τέσσερα ως ξεχωριστά στρώματα (CBO).

Πάνω από αυτό, υπάρχει το βιομηχανικό μποτιλιάρισμα. Η ετήσια παραγωγή PAC-3 παραμένει σήμερα γύρω στις 550 με 620 μονάδες, σύμφωνα με τον Επίτροπο Άμυνας της ΕΕ Andrius Kubilius (Economic Times). Η Lockheed Martin μιλά για επενδύσεις 8 με 9 δισ. δολάρια έως το 2030 ώστε να τετραπλασιαστεί η παραγωγή (Lockheed Martin). Παράλληλα ο αμερικανικός Στρατός έχει υπογράψει πολυετές συμβόλαιο για 1.970 PAC-3 MSE (DVIDS). Η γραμμή δεν φτιάχνεται με προθεσμία μηνών αλλά ετών. Στερεοκαύσιμοι κινητήρες, seekers, θερμικές μπαταρίες, πιστοποιήσεις. Όλα έχουν δικό τους χρονοδιάγραμμα.

Το zero-sum γίνεται γεωγραφία

Όταν τα ίδια ακριβώς magazines καλύπτουν Μέση Ανατολή, Γκουάμ, Κορέα και Ευρώπη, κάθε εκτόξευση πάνω από την Καισάρεια αφαιρεί ένα βλήμα από τον σχεδιασμό του Ινδο-Ειρηνικού. Η Νότια Κορέα ήδη βλέπει την παραλαβή των SM-6 της να μετατίθεται μέχρι το 2034 (Korea Times). Πιο εύγλωττο: ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτικού Hung Cao δήλωσε ότι πακέτο 14 δισ. δολαρίων προς την Ταϊβάν μπήκε σε αναμονή ακριβώς για να προστατευτούν τα αποθέματα, αν και η Ταϊπέι λέει πως δεν έλαβε επίσημη ειδοποίηση (CBS News, Focus Taiwan). Στην Ουκρανία, νέες παραδόσεις Patriot εξαρτώνται πλέον από την πορεία του ιρανικού μετώπου, γεγονός που επιτρέπει στο Πεκίνο να παρακολουθεί δημόσια την Ουάσιγκτον να εξαντλεί μόνη της τα αποθέματα που σχεδιάστηκαν για την «πρώτη αλυσίδα νησιών». Ταϊβανέζοι και Αμερικανοί αναλυτές εξηγούν ότι μια σύγκρουση στην Ταϊβάν θα μοιάζει ακριβώς με αυτόν τον αγώνα φθοράς, μόνο σε δεκαπλάσια κλίμακα (Global Taiwan Institute, Army Recognition).

Πού πέφτει η Ελλάδα στον χάρτη

Η Αθήνα διατηρεί από το 2021 μια συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία, μετά από έγκριση της Βουλής (Reuters, ΥΠΕΞ). Παράλληλα, η ευρωπαϊκή ναυτική επιχείρηση ASPIDES στην Ερυθρά και τον Κόλπο του Άντεν παραμένει ενεργή, με τους κανόνες εμπλοκής για αντιβαλλιστική προστασία να μην έχουν δημοσιοποιηθεί πλήρως (State Department). Όσο οι ΗΠΑ πιέζονται για βαθύτερη συμμαχική συνεισφορά, η Σούδα αναβαθμίζεται ως κόμβος ανεφοδιασμού και συντήρησης. Η πιο ρεαλιστική επίπτωση δεν είναι κάποια νέα αμερικανική απαίτηση για ελληνικά βλήματα, αλλά η συμπίεση γύρω από υφιστάμενες δεσμεύσεις, χωρίς ακόμη να έχει ανοίξει στη Βουλή συζήτηση για επέκταση.

Με την παραγωγή κλειδωμένη σε ορίζοντα 2030, το Πεντάγωνο καλείται να ιεραρχήσει ποιος σύμμαχος θα πάρει τους επόμενους αναχαιτιστές. Η κατανομή της αεράμυνας γίνεται έτσι αυτό που ήταν κάποτε η κατανομή του πετρελαίου: εργαλείο αμερικανικής ηγεμονίας.