Η κατασκοπεία αποκαλύπτει τους ασύμβατους στόχους ΗΠΑ-Ισραήλ

Το Πεντάγωνο φέρεται να ανέβασε την ισραηλινή αντικατασκοπευτική απειλή από «υψηλή» σε «κρίσιμη», φοβούμενο ότι ο στενότερος σύμμαχός του προσπαθεί να υποκλέψει τις εσωτερικές αμερικανικές αποφάσεις για το Ιράν (Times of Israel, Middle East Eye). Οι δύο σύμμαχοι, που μοιράζονται βάσεις, πληροφορίες και οπλικά συστήματα, δεν φτάνουν να κατασκοπεύει ο ένας τον άλλον για παρωνυχίδες, αλλά γιατί, για πρώτη φορά σε αυτόν τον πόλεμο, Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ δεν επιδιώκουν το ίδιο αποτέλεσμα στην Τεχεράνη.

Δεν υπάρχει δημόσια απόδειξη. Το φερόμενο έγγραφο της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας των ΗΠΑ (DIA) δεν έχει δημοσιευτεί, αριθμός υπόθεσης δεν υπάρχει, και τόσο ο Λευκός Οίκος όσο και η ισραηλινή πρεσβεία διέψευσαν κατηγορηματικά (The Media Line, EFE). Ονόματα όπως του αμερικανού απεσταλμένου Στιβ Γουίτκοφ έχουν κυκλοφορήσει σε δευτερογενείς αναφορές, χωρίς επίσημη επιβεβαίωση (ThePrint).

Διαπραγμάτευση έναντι ανατροπής

Η απόκλιση γίνεται κατανοητή αν δεις τι θέλει η κάθε πλευρά. Η Ουάσιγκτον κυνηγά μια κλιμακωτή διαπραγμάτευση υπό πίεση: πρώτα παύση και άνοιγμα του Ορμούζ, μετά συζήτηση για το ουράνιο, τον εμπλουτισμό και τις εγκαταστάσεις (Reuters, The National). Ο Τραμπ φέρεται να ζήτησε από τον Νετανιάχου να καθυστερήσει νέα πλήγματα, ακριβώς επειδή πίστευε ότι η συμφωνία ήταν κοντά (Times of Israel).

Το Ισραήλ βλέπει το ίδιο χρονικό παράθυρο ως απειλή. Για το Τελ Αβίβ, μια παύση πριν αποδομηθεί ο πυρηνικός και πυραυλικός μηχανισμός αφήνει το Ιράν «κράτος-κατώφλι», δηλαδή κράτος που κρατά υλικό, τεχνογνωσία και εγκαταστάσεις ώστε να επανέλθει γρήγορα προς πυρηνικό όπλο (Ynet). Ο Νετανιάχου έχει φτάσει να μιλά για εξαφάνιση του ιρανικού «καθεστώτος τρόμου», ρητορική σκληρής πίεσης που δείχνει πόσο μακριά απέχει ο τελικός του στόχος από εκείνον της Ουάσιγκτον (Asharq Al-Awsat). Όταν ο ένας σύμμαχος θέλει συμφωνία και ο άλλος κατάρρευση, η συλλογή πληροφοριών για το «τι σκέφτεται ο εταίρος μου» γίνεται εργαλείο επιβίωσης. Η απόκλιση κλιμακώνεται εδώ και μήνες (To Brief).

Γι' αυτό η παύση δεν κρατά. Στις 7 Ιουνίου το Ισραήλ έπληξε τη Νταχίγιε, τα νότια προάστια της Βηρυτού, λέγοντας ότι χτύπησε κέντρα διοίκησης της Χεζμπολάχ (ThePrint). Η Νταχίγιε δεν είναι απλώς γειτονιά, είναι το κέντρο πολιτικής και κοινωνικής παρουσίας της οργάνωσης (CSIS). Έτσι, κάθε ισραηλινό πλήγμα εκεί λειτουργεί ως βέτο της Χεζμπολάχ στο πεδίο, αν και αυτή δεν κάθεται στο τραπέζι των συνομιλιών. Την επομένη το Ιράν εκτόξευσε πυραύλους κατά του Ισραήλ για πρώτη φορά από τον Απρίλιο, και το Ισραήλ απάντησε με πλήγματα στο εσωτερικό του, παρά την έκκληση Τραμπ (Al-Monitor). Το ανθρώπινο κόστος μένει εκτός διπλωματικής γλώσσας: ο ΟΗΕ καταγράφει πάνω από 1 εκατομμύριο εκτοπισμένους και 3.412 νεκρούς στον Λίβανο από την επανέναρξη της κλιμάκωσης (UN News).

Η Τεχεράνη διαβάζει το ρήγμα ψύχραιμα. Όχι ως διάλυση της αμερικανοϊσραηλινής συμμαχίας, αλλά ως απόδειξη ότι κάθε αμερικανική υπόσχεση χρειάζεται υλικές εγγυήσεις, καθώς το Ισραήλ μπορεί να υπονομεύσει οποιαδήποτε φόρμουλα (Ahram). Όπως έχουμε ήδη καταγράψει (To Brief), βάζει μπροστά οικονομικούς όρους, με αναφορές για 12 δισ. δολάρια στην πρώτη φάση και έως 24 δισ. συνολικά (Iran International).

Για την Ελλάδα, η κρίση δεν είναι θεωρητική. Η Αθήνα μιλά δημόσια για αποκλιμάκωση και διεθνές δίκαιο, και έχει βάλει όριο στην επέκταση της ευρωπαϊκής επιχείρησης θαλάσσιας ασφάλειας ASPIDES προς τα Στενά του Ορμούζ (Ta Nea). Ταυτόχρονα όμως, μέσω της Σούδας και της αμυντικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ, παραμένει επιχειρησιακός κόμβος αυτού του πολέμου (Athina 984). Η επιστροφή των συστοιχιών αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot στις βάσεις τους μετά από απόφαση του ΚΥΣΕΑ και η κοινοβουλευτική ερώτηση για τυχόν χρήση της Σούδας δείχνουν το πραγματικό κενό (LiFO): οι επιχειρησιακές αποφάσεις φαίνονται υπαρκτές, αλλά οι δημόσιες κόκκινες γραμμές και η λογοδοσία για το πού σταματά η ελληνική εμπλοκή μένουν ασαφείς (Νέα Αριστερά).