Το 27% φέρνει τον Φάρατζ στην Ντάουνινγκ Στριτ

Λίγες ώρες αφότου οι δημοσκοπήσεις στη Σαξονία-Άνχαλτ έδωσαν στην AfD το 41-42% και την κατέστησαν φαβορί για τον έλεγχο γερμανικού κρατιδίου (To Brief), ο Νάιτζελ Φάρατζ δείχνει πώς να φτάσει κανείς στην εξουσία χωρίς καν να πλησιάσει αυτά τα ποσοστά. Στη Βρετανία αρκεί κάτι κοντά στο 30%. Η νέα μελέτη του Σερ Τζον Κέρτις δείχνει ότι το Reform UK έχει ταβάνι εκεί, αλλά το ίδιο εκλογικό σύστημα που το άφησε με ελάχιστες έδρες το 2024 μπορεί τώρα να το οδηγήσει στην Ντάουνινγκ Στριτ.

Ποιος ψηφίζει Reform

Η ανάλυση British Social Attitudes 43 του NatCen δείχνει ότι το Reform δεν είναι ασαφές κόμμα διαμαρτυρίας. Έχει συγκεκριμένο κοινωνικό πυρήνα: μεγαλύτερους ηλικιακά, λιγότερο μορφωμένους, περισσότερο άνδρες, έντονα φιλο-Brexit ψηφοφόρους. Από 13% το 2024 ανέβηκε στο 18% το 2025.

Οι εσωτερικές αντιθέσεις ορίζουν το ταβάνι. Το κόμμα φτάνει 40% σε όσους στερούνται απολυτηρίου αντίστοιχου του λυκείου, αλλά μόλις 9% στους πτυχιούχους. Πιάνει 49% σε όσους θα ήθελαν τη Βρετανία εκτός ΕΕ και 9% στους υπέρ της επανένταξης (NatCen). Δεν μιλάει στον μέσο ψηφοφόρο, αλλά σε μια συγκεκριμένη κοινωνική συμμαχία.

Αυτό φαίνεται και στις θέσεις. Το 75% των ψηφοφόρων του πιστεύουν ότι οι μετανάστες υπονομεύουν τη βρετανική κουλτούρα, έναντι 35% στο σύνολο. Το 88% θεωρούν ότι τα δικαιώματα τρανς ατόμων «πήγαν πολύ μακριά», έναντι 48% στο σύνολο (NatCen). Όσο το κόμμα ταυτίζεται με τέτοιες θέσεις, τόσο δυσκολεύει η επέκταση.

Γιατί το 30% αρκεί

Το πώς αυτό το 30% μπορεί να μεταφραστεί σε κυβέρνηση, κρύβεται στον εκλογικό νόμο. Το Ηνωμένο Βασίλειο εκλέγει 650 βουλευτές σε μονοεδρικές περιφέρειες με απλή πλειοψηφία. Κερδίζει ο πρώτος, χωρίς εθνική αναλογική διόρθωση (Electoral Commission). Σε κατακερματισμό Συντηρητικών, Εργατικών, Lib Dem, Πράσινων και Reform, ένα κόμμα μπορεί να κερδίζει έδρες με 30-35% τοπικά, αρκεί οι αντίπαλοι να μοιράζονται την υπόλοιπη ψήφο.

Τα δημοσκοπικά μοντέλα πολλαπλής παλινδρόμησης (MRP), που υπολογίζουν τις έδρες ανά περιφέρεια αντί να μοντελοποιούν εθνικό μέσο όρο, δείχνουν τη μηχανική. Με 27% της ψήφου, η YouGov φέρνει το Reform στις 311 έδρες, μόλις 15 κάτω από την απόλυτη πλειοψηφία. Το 84% των ψηφοφόρων του 2024 παραμένουν πιστοί, πολύ πάνω από Εργατικούς και Συντηρητικούς (YouGov). Το Electoral Calculus με το ίδιο 27% δίνει πιο συντηρητική εκτίμηση 245 εδρών: ακόμα και έτσι, το Reform γίνεται πρώτο κόμμα σε μια κρεμασμένη βουλή χωρίς αυτοδυναμία (Electoral Calculus).

Δεν χρειάζεται να πείσει νέους. Αρκεί η κατάρρευση των Τόρις, που έχει ήδη συμβεί, σε συνδυασμό με την παράλυση των Εργατικών. Η κυβέρνηση Στάρμερ διανύει τη χειρότερη κρίση της μετά το κύμα τεσσάρων υπουργικών παραιτήσεων στα μέσα Μαΐου και 92 βουλευτές που ζήτησαν την αποχώρησή του.

Πού σπάει η εξίσωση

Το 30% δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε κυβέρνηση. Στις 231 έδρες όπου οι Εργατικοί κινδυνεύουν από το Reform, το άθροισμα Εργατικών, Lib Dem και Πράσινων ξεπερνά το Reform σε όλες εκτός από 19 (Electoral Calculus). Υπάρχει δηλαδή θεωρητική δεξαμενή τακτικής ψήφου, αν οργανωθεί. Δεν είναι σίγουρο ότι θα οργανωθεί.

Ο Παρθενώνας και η ρωγμή στην ασφάλεια

Για την Αθήνα, το διακύβευμα δεν είναι ο Φάρατζ ως πρόσωπο. Είναι η θέση του Λονδίνου στη Σύμπραξη Ασφάλειας και Άμυνας ΕΕ-ΗΒ (UK-EU Security and Defence Partnership), που υπογράφηκε στις 19 Μαΐου 2025 και προβλέπει σύνδεση του Λονδίνου με τα ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα (Consilium). Μια κυβέρνηση Reform δεν θα κατήργαινε αυτή τη σχέση από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά θα την υπονόμευε στην πράξη, μειώνοντας τη χρησιμότητα του Λονδίνου ως σταθερού εταίρου σε ζητήματα Ανατολικής Μεσογείου.

Για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, η εικόνα είναι πιο σαφής. Το νομικό εμπόδιο παραμένει ο Νόμος του Βρετανικού Μουσείου (British Museum Act) του 1963, που απαγορεύει την οριστική απομάκρυνση εκθεμάτων (legislation.gov.uk). Η παράκαμψή του απαιτεί πολιτική βούληση από κυβέρνηση πρόθυμη να αναμετρηθεί με τη συντηρητική κοινή γνώμη. Όχι να την εκπροσωπεί.

Η Αθήνα έχει ήδη διαβάσει το ενδεχόμενο. Η στροφή προς το Παρίσι, με τις εννέα συμφωνίες της 25ης Απριλίου και την αυτόματη ανανέωση της στρατηγικής σύμπραξης με τη Γαλλία, δεν έγινε επειδή το Λονδίνο είναι ήδη εχθρικό. Έγινε επειδή ο Έλληνας σχεδιαστής πολιτικής δεν θέλει να ανακαλύψει μια Δευτέρα πρωί ότι η βρετανική εκλογική αριθμητική του κόστισε τον δεύτερο πυλώνα στήριξης στην περιοχή.