Qatargate: ο γιος του Αβραμόπουλου στην κρατική QatarEnergy

Ο γιος του Δημήτρη Αβραμόπουλου εργάζεται στην QatarEnergy, την κρατική ενεργειακή εταιρεία του Κατάρ. Το επιβεβαιώνει ο ίδιος ο πρώην επίτροπος, λέγοντας ότι ο γιος του «βρήκε μόνος του τη δουλειά του στο Κατάρ», είναι «κατώτερος υπάλληλος» και ότι δεν υπήρξε «καμία δική μου παρέμβαση, σύσταση ή ανάμειξη» (Κουτί της Πανδώρας). Η λεπτομέρεια ακούγεται οικογενειακή. Στο πλαίσιο της υπόθεσης, όμως, βάζει ένα μέλος της οικογένειας Αβραμόπουλου μέσα στον κρατικό μηχανισμό του ίδιου κράτους που βρίσκεται στον πυρήνα του Qatargate, την ώρα που ο πατέρας περιμένει την απόφαση της Βουλής για την άρση της ασυλίας του.

Το ρεπορτάζ του Documento απέδωσε στον Ιάσονα Αβραμόπουλο τη θέση του ανώτερου αναλυτή (senior analyst) και ισχυρίστηκε ότι ψηφιακά ίχνη της θέσης αφαιρέθηκαν από το διαδίκτυο. Εδώ χρειάζεται ψυχραιμία: η ίδια η εργασιακή σχέση επιβεβαιώνεται από τον πατέρα, αλλά η ακριβής θέση, η ημερομηνία πρόσληψης, ο τρόπος επιλογής και κυρίως η διαγραφή των ιχνών δεν τεκμηριώνονται από δεύτερη ανεξάρτητη πηγή (Protothema). Το πιο στέρεο στοιχείο δεν είναι η ίδια η πρόσληψη, αλλά ο φορέας: η QatarEnergy έχει διοικητικό συμβούλιο που ορίζεται από τον Εμίρη και λογοδοτεί στο Ανώτατο Συμβούλιο Οικονομικών Υποθέσεων και Επενδύσεων του κράτους (QatarEnergy). Δεν είναι μια ιδιωτική πολυεθνική. Είναι το ίδιο το κράτος με άλλο όνομα.

Το νέο βάρος

Μέχρι χθες η υπόθεση είχε δύο διαστάσεις: τη νομική μάχη του Αβραμόπουλου να ακυρώσει το βελγικό ευρωπαϊκό ένταλμα, και την αμειβόμενη σχέση γύρω στις 75.000 ευρώ με τη Fight Impunity του Παντσέρι, που ο ίδιος επιμένει ότι ήταν δηλωμένη και εγκεκριμένη (To Brief). Το QatarEnergy προσθέτει μια τρίτη, καθαρά πολιτική διάσταση. Μετατρέπει το ερώτημα από «τι έκανε ο Αβραμόπουλος ως ευρωβουλευτής» σε «πόσο κοντά βρίσκεται η οικογένεια στο κράτος που πληρώνει».

Και εδώ είναι η πραγματική ένταση. Η Κομισιόν έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι η έγκριση της μετα-θητείας δραστηριότητάς του στη Fight Impunity δεν ήταν ποινική αθώωση, παρά απλός έλεγχος συμμόρφωσης (Skai, Newsbeast). Με άλλα λόγια, η τυπική νομιμότητα δεν θωρακίζει πολιτικά. Όμως, χωρίς απόδειξη παρέμβασης ή ευνοϊκής μεταχείρισης, η πρόσληψη παραμένει σκιά εγγύτητας, όχι τεκμήριο σύγκρουσης συμφερόντων.

Το Μαξίμου που δεν παίρνει καθαρές αποστάσεις

Θα περίμενε κανείς ότι ένα τέτοιο στοιχείο θα ωθούσε την κυβέρνηση να αποστασιοποιηθεί ρητά. Συμβαίνει το αντίθετο. Η κυβερνητική γραμμή ισορροπεί. Στις 24 Ιουνίου ο Παύλος Μαρινάκης κράτησε στεγνά θεσμικό τόνο: «Δεν είμαι δικαστής. Δεν θα αξιολογήσω τις απαντήσεις του», επιμένοντας ότι «δεν μπορεί και δεν έχει καμία ανάμειξη υπουργός σε ευρωπαϊκό ένταλμα» (ERT). Την επομένη, όμως, πρόσθεσε μια μαλακή πολιτική ασπίδα: ότι «όσα έχει πει ο κ. Αβραμόπουλος ακούγονται πειστικά», ενώ συνέχιζε να λέει ότι «κανείς δεν καλύπτει κανέναν» (News247). Αυτό δεν είναι ουδετερότητα, ούτε ταύτιση. Είναι ελεγχόμενη κάλυψη: «κρίνει η Δικαιοσύνη», αλλά «οι εξηγήσεις στέκουν».

Η θεσμική μηχανική εξηγεί γιατί ο χρονισμός μετράει. Επειδή ο Αβραμόπουλος είναι εν ενεργεία βουλευτής, ισχύει το άρθρο 62 του Συντάγματος: χωρίς άδεια της Βουλής δεν διώκεται (Βουλή). Η Επιτροπή Δεοντολογίας εισηγείται, η Ολομέλεια αποφασίζει (Enikos). Η Βουλή δεν κρίνει ενοχή, μόνο αν θα ανοίξει ο δρόμος. Το πρόβλημα: η τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται στις θερινές διακοπές. Γι' αυτό η αντιπολίτευση μιλά για «μπάνια του λαού», δηλαδή για μετάθεση της συζήτησης σε περίοδο χαμηλής δημόσιας προσοχής (Ethnos).

Μένει το πιο απλό ερώτημα, που κανείς θεσμικός φορέας δεν έχει ακόμη απαντήσει δημόσια: ποιος ενέκρινε την πρόσληψη, πότε, και αν αναφέρεται στη βελγική δικογραφία. Όσο αυτά λείπουν, η εικόνα είναι βαριά αλλά η απόδειξη ατελής. Και όσο πλησιάζει το καλοκαίρι, το ερώτημα δεν είναι αν ο Αβραμόπουλος είναι ένοχος, αλλά αν η Βουλή θα αφήσει τη Δικαιοσύνη να αποφανθεί προτού η υπόθεση χαθεί στις διακοπές.