Τέσσερις αστροναύτες της NASA ταξιδεύουν στη Σελήνη με ραγισμένη θερμική ασπίδα

Η θερμική ασπίδα του Orion ράγισε σε πάνω από 100 σημεία στη δοκιμαστική πτήση του 2022. Η NASA δεν την αντικατέστησε. Άλλαξε τη γωνία επιστροφής και πόνταρε σε μια πιο απότομη κατάδυση στην ατμόσφαιρα (To Brief). Τέσσερις άνθρωποι βρίσκονται τώρα μέσα σε αυτό το σκάφος, στα βαθιά του διαστήματος. Και τα σώματά τους είναι το πιο κρίσιμο πείραμα της αποστολής.

Ανθρώπινα ινδικά χοιρίδια σε βαθύ διάστημα

Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός βρίσκεται 400 χιλιόμετρα πάνω μας, ακόμα μέσα στο μαγνητικό ασπίδι της Γης. Το Orion θα φτάσει τα 370.000 χιλιόμετρα, έξω από κάθε προστασία. Οι τέσσερις αστροναύτες θα διασχίσουν δύο φορές τις ζώνες ακτινοβολίας Van Allen και θα λάβουν σε 10 ημέρες δόση ακτινοβολίας ισοδύναμη με έναν ολόκληρο μήνα στον ISS. Αν τύχει ηλιακή καταιγίδα, όπως αυτή του 1972 ανάμεσα στις αποστολές Apollo 16 και 17, η δόση μπορεί να γίνει θανατηφόρα. Τρόπος εκκένωσης δεν υπάρχει.

Γι' αυτό τα σώματά τους είναι γεμάτα αισθητήρες. Το πείραμα AVATAR χρησιμοποιεί κύτταρα μυελού των οστών από το αίμα των ίδιων των αστροναυτών, τοποθετημένα σε τσιπ μεγέθους USB, που αντιδρούν σε πραγματικό χρόνο στην κοσμική ακτινοβολία. Φορούν «έξυπνα» βραχιόλια που καταγράφουν ύπνο, στρες, ακόμα και πόσο κοντά στέκονται μεταξύ τους, σε χώρο που χωράει δύο minivan.

Αγώνας δρόμου για σεληνιακό νερό

Σε τέσσερις μήνες, η Κίνα εκτοξεύει πέντε σκάφη στον Νότιο Πόλο της Σελήνης με την αποστολή Chang'e-7. Στόχος: παγωμένο νερό, θαμμένο σε κρατήρες που δεν έχουν δει φως εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτό το νερό μετατρέπεται σε υδρογόνο και οξυγόνο, δηλαδή καύσιμο πυραύλων. Όποιος το ελέγξει, ελέγχει τη λογιστική κάθε μελλοντικής αποστολής πέρα από τη Σελήνη.

Η NASA δαπανά 4,1 δισεκατομμύρια δολάρια ανά εκτόξευση SLS και δεν έχει περιθώριο να περιμένει χρόνια για νέα ασπίδα. Τα δεδομένα αυτής της αποστολής θα κρίνουν αν μπορούμε να στείλουμε ανθρώπους στον Νότιο Πόλο ως το 2028. Στον ISS, οι μισοί αστροναύτες εμφανίζουν απώλεια μυών και θόλωση όρασης. Αν αυτά τα φαινόμενα αποδειχθούν διαχειρίσιμα στο βαθύ διάστημα, η μόνιμη σεληνιακή βάση γίνεται εφικτή. Αν όχι, ολόκληρο το πρόγραμμα Artemis χρειάζεται ανασχεδιασμό.

Πρώτα, όμως, πρέπει να αντέξει η ασπίδα.