Έλληνες εφοπλιστές: Παραγγέλνουν 838 πλοία ορυκτών καυσίμων αψηφώντας τα βαριά ευρωπαϊκά πρόστιμα

Η ενεργειακή κρίση στον Ορμούζ εκτόξευσε τα ναυτιλιακά κέρδη σε επίπεδα που θυμίζουν εποχή πανδημίας (To Brief). Οι Έλληνες εφοπλιστές δεν κάθονται να τα μετρήσουν. Τα ξοδεύουν.

Ο ελληνόκτητος στόλος έχει 838 νέα πλοία υπό ναυπήγηση, ιστορικό ρεκόρ, με συνολική χωρητικότητα 40,2 εκατ. τόνων (GSCC). Μόνο τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο παρήγγειλαν 111 πλοία, το 30% της παγκόσμιας δραστηριότητας (CE.cn). Το πρόβλημα: σε παγκόσμιο επίπεδο, μόλις το 29% των νέων παραγγελιών αφορά πλοία με εναλλακτικά καύσιμα (Clarksons). Το υπόλοιπο 70% καίει ορυκτά. Η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη της Ευρώπης ποντάρει δισεκατομμύρια σε πλοία που θα μπουν στο νερό ήδη παράνομα ακριβά.

Γιατί ακριβά: η Ευρώπη πλέον τιμωρεί όποιον καίει πετρέλαιο στη θάλασσα. Από φέτος κάθε πλοίο που περνά ευρωπαϊκό λιμάνι πληρώνει για το 100% των εκπομπών του, ενώ η ρύθμιση FuelEU Maritime επιβάλλει πρόστιμα €2.400 ανά τόνο CO₂ υπέρβασης (ShipUniverse). Ένα συμβατικό δεξαμενόπλοιο τύπου VLCC θα πληρώνει €1,8 έως €2,6 εκατ. τον χρόνο ως το 2030 (Maritime Magazines).

Εκατομμύρια σε πρόστιμα, λοιπόν. Γιατί δεν τους αγγίζουν; Επειδή το ελληνικό φορολογικό σύστημα λειτουργεί ως ασπίδα. Οι ναυτιλιακές πληρώνουν τον λεγόμενο «φόρο χωρητικότητας» (tonnage tax): ένα πάγιο ποσό ανά τόνο χωρητικότητας, ανεξαρτήτως κερδών. Μια εταιρεία που κερδίζει $100 εκατ. πληρώνει ακριβώς τον ίδιο φόρο με μια που βγαίνει ίσα-ίσα. Κάθε άλλη ελληνική επιχείρηση πληρώνει 22% φόρο εισοδήματος. Το κράτος δεν δημοσιεύει καν ξεχωριστά τα έσοδα από τον tonnage tax στον προϋπολογισμό.

Με τον Ορμούζ κλειστό, ένα δεξαμενόπλοιο VLCC ναυλώνεται προς $440.000 την ημέρα (To Brief). Ένα ταξίδι 23 ημερών αποφέρει πάνω από $10 εκατ. (Cyprus Mail). Ο καπετάνιος στη γέφυρα του ίδιου πλοίου κερδίζει $180.000 τον χρόνο.