Τέσσερα χρόνια πολέμου στην Ουκρανία και γεωπολιτικές εξελίξεις

Σήμερα συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ο απολογισμός ακυρώνει κάθε διπλωματική ρητορική: 1,8 εκατομμύρια στρατιωτικές απώλειες και στις δύο πλευρές (CSIS), 284.000 αγνοούμενοι καταγεγραμμένοι στον Ερυθρό Σταυρό (ICRC), 15.000 νεκροί άμαχοι — με το 2025 να είναι η πιο φονική χρονιά για πολίτες από την αρχή, με αύξηση 31% στους νεκρούς (OHCHR). Οι ειρηνευτικές συνομιλίες στη Γενεύη τελείωσαν χθες, για τρίτη φορά, χωρίς κοινή ανακοίνωση (To Brief).

Το διπλωματικό αδιέξοδο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα στο πεδίο: έναν πόλεμο φθοράς που εξαντλεί και τις δύο πλευρές. Η Ρωσία χάνει περισσότερους στρατιώτες από όσους στρατολογεί — τον Ιανουάριο του 2026, οι απώλειες ξεπέρασαν τη νέα στρατολόγηση κατά 9.000 άτομα. Το ρωσικό Ταμείο Εθνικού Πλούτου έχει χάσει το 60% της αξίας του και αναλυτές εκτιμούν εξάντληση ως τα μέσα του 2026. Τα πετρελαϊκά έσοδα κατέρρευσαν 44% σε ένα χρόνο, καθώς οι κυρώσεις σφίγγουν τον σκιώδη στόλο δεξαμενόπλοιων (KSE Institute).

Η ουκρανική κοινωνία δεν σπάει, αλλά αλλάζει μορφή. Το 65% δηλώνει έτοιμο να αντέξει όσο χρειαστεί, αλλά η εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ κατέρρευσε από 41% σε 21% μέσα σε ένα χρόνο (Gallup). Και ένας στους τρεις Ουκρανούς θέλει πλέον δικά του πυρηνικά όπλα — ένδειξη ότι η πίστη στις δυτικές εγγυήσεις ασφαλείας φθίνει.

Η Διάσκεψη του Μονάχου αποκάλυψε πριν λίγες μέρες ότι η Ευρώπη ακόμη δεν μπορεί να συμφωνήσει αν χρειάζεται τις ΗΠΑ ή τον εαυτό της (To Brief). Για την Αθήνα, ο λογαριασμός αυτού του πολέμου δεν είναι μόνο ενεργειακός. Είναι νομικός. Αν η Μόσχα κρατήσει ουκρανικό έδαφος μέσω συμφωνίας, δημιουργείται ένα προηγούμενο: ότι τα τετελεσμένα νομιμοποιούνται εκ των υστέρων. Ότι αρκεί να κρατήσεις αρκετά χρόνια αυτό που πήρες με τη βία. Στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτός ο κατάλογος δεν είναι θεωρητικός.