Κακλαμάνης: Η βιασύνη για το Σύνταγμα δείχνει πρόωρες κάλπες

Η αναθεώρηση του Συντάγματος, η διαδικασία που καθορίζει ποια άρθρα του θεμελιώδους νόμου ανοίγουν προς αλλαγή, ολοκληρώθηκε στην Επιτροπή της Βουλής χωρίς καμία συναίνεση. Το πιο ενδιαφέρον σχόλιο δεν ήρθε από την αντιπολίτευση. Ήρθε από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, που συνέδεσε δημόσια την κυβερνητική επιμονή να κλείσει η δεύτερη ψηφοφορία μέσα στον Αύγουστο με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών το φθινόπωρο.

Στις 15 Ιουλίου η Επιτροπή Αναθεώρησης ψήφισε κατ' άρθρο και κατά παράγραφο την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για τα 34 άρθρα που θέλει να αλλάξει (Newsbeast). Η ΝΔ στήριξε το πακέτο της, η αντιπολίτευση το καταψήφισε, και το ΠΑΣΟΚ κινήθηκε κυρίως σε «όχι», δηλώνοντας «παρών» στα 15 άρθρα όπου είχε δική του πρόταση, με χαρακτηριστικότερα τα 16, 51 και 86 (Newsbomb). Το κείμενο πάει τώρα στην Ολομέλεια στις 23-24 Ιουλίου, με πρώτη ψηφοφορία στις 27 Ιουλίου και δεύτερη έναν μήνα μετά (To Pontiki).

Γιατί ο Αύγουστος και όχι ο Σεπτέμβριος

Εδώ μπαίνει το σχόλιο Κακλαμάνη. Μίλησε στο Action24 στις 13 Ιουλίου και έθεσε ευθέως το ερώτημα που η κυβέρνηση αποφεύγει. «Ένα πονηρό μυαλό, βάλτε το δικό μου, θα μπορούσε να σκεφθεί γιατί σώνει και καλά θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η δεύτερη ψηφοφορία τον Αύγουστο, αν οι εκλογές γίνουν τον επόμενο Μάιο ή Ιούνιο του 2027; Μπορούσαν να γίνουν τον Σεπτέμβριο» (in.gr). Πρόσθεσε ότι ο πρωθυπουργός θέλει «τον δρόμο ανοιχτό» και να μη χρεωθεί ότι «τορπίλισε» ο ίδιος την αναθεώρηση (YouTube).

Το άρθρο 110 του Συντάγματος προβλέπει ότι η παρούσα Βουλή αποφασίζει, με δύο ψηφοφορίες που απέχουν τουλάχιστον έναν μήνα, ποια άρθρα είναι αναθεωρητέα. Η επόμενη Βουλή γράφει το τελικό περιεχόμενο (Βουλή των Ελλήνων). Το κρίσιμο κρύβεται στην αριθμητική. Αν ένα άρθρο πάρει τώρα 180 ψήφους, η επόμενη Βουλή αρκεί να έχει 151 για να το αλλάξει. Αν πάρει τώρα λιγότερους από 180, η επόμενη χρειάζεται 180.

Η δεύτερη ψηφοφορία πριν από πιθανές κάλπες κλειδώνει έτσι δύο πράγματα. Ποια άρθρα μπαίνουν επίσημα στην αναθεωρητική ύλη, και με τι κατώφλι πλειοψηφίας θα τα χειριστεί η επόμενη Βουλή. Μια θεσμική διαδικασία γίνεται εργαλείο: η νέα Βουλή δεν ξεκινά από το μηδέν, αλλά παραλαμβάνει δεσμευμένη αφετηρία. Αυτό κάνει τη φράση «μπορούσαν να γίνουν τον Σεπτέμβριο» κάτι παραπάνω από υπονοούμενο.

Τι μένει και τι δεν αποδεικνύεται

Απόφαση για πρόωρες εκλογές δεν έχει ληφθεί, ούτε η κυβέρνηση παραδέχεται εργαλειοποίηση. Αυτό που τεκμηριώνεται είναι μια δημόσια ανάγνωση από τον δεύτερο τη τάξει αξιωματούχο του πολιτεύματος, που συνδέει το χρονοδιάγραμμα με το εκλογικό σενάριο (Iefimerida).

Η ρήξη πάντως ήταν πραγματική. Τα δύο τελευταία άρθρα, το 102 για τους ΟΤΑ και το 103 για τη μονιμότητα στο Δημόσιο, έγιναν πεδίο σύγκρουσης. Η ΝΔ συνδέει τη συνταγματική αξιολόγηση των υπαλλήλων με μισθολογικά κίνητρα και με τη δυνατότητα οριστικής παύσης (Newsbeast). Το ΠΑΣΟΚ, με τον Παύλο Δουδωνή, απάντησε ότι «το πρόβλημα δεν είναι η μονιμότητα» αλλά η κακή διαχείριση, οι μετακλητοί και οι αναθέσεις (Iefimerida). Η ουσία είναι ότι η ψηφοφορία έκλεισε χωρίς καμία ευρύτερη συναίνεση.

Το βάρος παραμένει στην αριθμητική. Η ΝΔ με 156 έδρες φτάνει μόνη της το 151, όχι το 180, γι' αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι ο κρίσιμος συνομιλητής, όπως ίσχυε ήδη στη μάχη για το άρθρο 86 (To Brief). Αν η κυβέρνηση κλείσει τη δεύτερη ψηφοφορία τον Αύγουστο χωρίς τους 180 και μετά προκηρύξει εκλογές, μεταφέρει το βάρος της αναθεώρησης στην επόμενη Βουλή με το δυσκολότερο κατώφλι. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν η αναθεώρηση κλείνει βιαστικά επειδή ώριμασε, ή επειδή ο πρωθυπουργός θέλει «τον δρόμο ανοιχτό», όπως το έθεσε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Βουλής.