Ισραηλινοί κομάντο άφησαν 41 νεκρούς στον Λίβανο ψάχνοντας οστά πιλότου του 1986

Ενώ ο Λίβανος στρέφεται για πρώτη φορά κατά της Χεζμπολάχ και ζητά την παράδοση των όπλων της (To Brief), η ισραηλινή στρατιωτική παρουσία στη χώρα παίρνει μορφές που δύσκολα χωρούν σε κάποιο στρατηγικό σχέδιο.

Τέσσερα ελικόπτερα εισέβαλαν στην κοιλάδα Μπεκάα τη νύχτα της 7ης Μαρτίου. Κομάντο κατέβηκαν σε νεκροταφείο στο Ναμπί Σιτ και άρχισαν να σκάβουν. Δεν έψαχναν αποθήκες πυραύλων. Έψαχναν τα οστά του Ρον Αράντ, πιλότου που αιχμαλωτίστηκε το 1986. Η επιχείρηση απέτυχε — δεν βρέθηκε τίποτα. Πίσω της άφησε 41 νεκρούς και 40 τραυματίες, ανάμεσά τους τρεις στρατιώτες του λιβανέζικου στρατού. Η χήρα του Αράντ δήλωσε ότι δεν ήθελε ανάκτηση λειψάνων «με οποιοδήποτε κόστος» — και ότι οι αποφασίζοντες αγνόησαν επανειλημμένα το αίτημά της.

Η σημασία δεν είναι ηθική. Είναι στρατηγική. Ένα κράτος που ρισκάρει 41 θανάτους και διπλωματική κρίση για μια συμβολική αποστολή σε νεκροταφείο δείχνει ότι η εσωτερική πολιτική του έχει ξεπεράσει κάθε στρατηγικό υπολογισμό κόστους-οφέλους. Ο Νετανιάχου παραδέχτηκε ότι η αποστολή δεν έφερε αποτέλεσμα, αλλά πρόσθεσε ότι «η δέσμευση είναι απόλυτη». Σε μια χώρα όπου 300.000 άνθρωποι εκτοπίστηκαν σε 100 ώρες, η «απόλυτη δέσμευση» δεν αφορά πλέον ασφάλεια — αφορά εσωτερική νομιμοποίηση.

Δύο Ευρώπες στον ίδιο πόλεμο

Η επιδρομή στο Ναμπί Σιτ ανέδειξε μια ρωγμή μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Η Γαλλία — ιστορική προστάτιδα του Λιβάνου, με κυανόκρανους στην UNIFIL — κάλεσε τον Ισραηλινό πρέσβη για εξηγήσεις και χαρακτήρισε την επιχείρηση «σοβαρή παραβίαση της λιβανέζικης κυριαρχίας» (Reuters). Ο Μακρόν μίλησε για «απαράδεκτη» δράση και προειδοποίησε ότι η Γαλλία «θα εξαγάγει συμπεράσματα» (France 24). Κλήση πρέσβη, δημόσια καταδίκη, ρητή απειλή συνεπειών.

Η Αθήνα ακολούθησε διαφορετική τροχιά. Ο Μητσοτάκης χαρακτήρισε τη χερσαία επιχείρηση «αδικαιολόγητη» — η σκληρότερη λέξη που χρησιμοποίησε μέχρι σήμερα. Αλλά η λέξη δεν συνοδεύτηκε από πράξη. Η Σούδα λειτουργεί κανονικά ως αμερικανικό ορμητήριο. Φρεγάτες και F-16 βρίσκονται ανεπτυγμένα στην Κύπρο. Τέσσερις από τις έξι συστοιχίες Patriot έχουν αναπτυχθεί εκτός ελληνικού εδάφους (To Brief). Ο Γεραπετρίτης διαβεβαίωσε ότι «η Σούδα δεν απειλείται» — και κανένα κόμμα στη Βουλή δεν ρώτησε γιατί η υποδομή που στηρίζει μια «αδικαιολόγητη» επιχείρηση λειτουργεί ανενόχλητη.

Η διαφορά δεν είναι θέμα αρχών. Η Γαλλία έχει στρατιώτες στο πεδίο — κυανόκρανους που δέχονται πυρά. Η Ελλάδα έχει βάσεις στα μετόπισθεν, αμυντικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, και μια σχέση εξάρτησης που δεν επιτρέπει δημόσια ρήξη. Αντί να ωραιοποιήσει κανείς τη μία στάση ή να καταδικάσει την άλλη, αρκεί να σημειωθεί το αποτέλεσμα: σε μια σύγκρουση όπου η UNIFIL αποχωρεί σταδιακά ως τα μέσα του 2027 και ο λιβανέζικος στρατός αδυνατεί να επιβάλει ακόμα και τα διατάγματα της δικής του κυβέρνησης, η Ευρώπη εμφανίζεται με δύο πρόσωπα. Ένα που διαμαρτύρεται δημόσια. Και ένα που καταδικάζει με λέξεις ενώ στηρίζει με βάσεις.