Ιστορικό μπλόκο Λιβάνου στη Χεζμπολάχ και σιωπηρή ελληνική αποστολή πολεμικών πλοίων

Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το λιβανέζικο κράτος στρέφεται κατά της Χεζμπολάχ. Είκοσι δύο από τους 24 υπουργούς ψήφισαν ολική απαγόρευση κάθε στρατιωτικής δραστηριότητας της οργάνωσης, απαιτώντας να παραδώσει τα όπλα της στον στρατό (Breaking Defense). Η Βηρυτός διέταξε παράλληλα τη σύλληψη και τον επαναπατρισμό κάθε Ιρανού αξιωματικού που συνδέεται με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Δεκάδες έφυγαν μέσα σε ώρες.

Η ψηφοφορία δεν ήταν πράξη θάρρους. Ήταν πράξη επιβίωσης. Ισραηλινά μαχητικά έχουν πραγματοποιήσει 26 κύματα βομβαρδισμών στα νότια προάστια της Βηρυτού. Σε λιγότερο από μία εβδομάδα, 300.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους (NRC). Δύο ειρηνευτές της UNIFIL τραυματίστηκαν κρίσιμα. Και η ίδια η UNIFIL — η μοναδική διεθνής δύναμη που κρατούσε κάποια τάξη στον νότιο Λίβανο — αποχωρεί στο τέλος του 2026 (Security Council Report). Πίσω της αφήνει ένα κενό ασφαλείας που κανείς δεν σχεδιάζει να καλύψει — τουλάχιστον όχι με ειρηνευτικούς.

Αυτό το κενό γεμίζει ήδη με στρατιωτική παρουσία. Και η Ελλάδα είναι μέρος του. Πριν καν ο Λίβανος ψηφίσει κατά της Χεζμπολάχ, η Αθήνα είχε ενεργοποιήσει το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα με την Κύπρο — ένα κείμενο του 1993, ανενεργό για τρεις δεκαετίες — μετά το ιρανικό drone που χτύπησε τον αεροδιάδρομο του Ακρωτηρίου στις 2 Μαρτίου (To Brief). Το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε αποστολή F-16, της φρεγάτας «Κίμων» (Belharra, στην πρώτη επιχειρησιακή ανάπτυξή της) και της «Ψαρά» εξοπλισμένης με το ελληνικό αντι-drone σύστημα «Κένταυρος» (Euronews Greece) — τη λύση που η Βρετανία δεν κατάφερε να δώσει μόνη της (To Brief).

Καθώς η φωτιά απλώνεται στον Λίβανο, η στρατηγική σιωπή της Αθήνας γίνεται όλο και πιο ηχηρή. Ο υπουργός Άμυνας Δένδιας μίλησε (Lifo), ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε την αποστολή «αμυντική και ειρηνική» (OT.gr). Η Βουλή δεν συζήτησε τίποτα. Για τη Σούδα, που λειτουργεί ως ορμητήριο αμερικανικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν (To Brief), ούτε λέξη. Για το Άρθρο 36 του Συντάγματος (κοινοβουλευτική έγκριση πριν από στρατιωτικές αποστολές), ούτε μία ερώτηση — ούτε καν από την αντιπολίτευση.

Η Αθήνα επιλέγει τον ρόλο του ενεργού δυτικού συμμάχου στην Ανατολική Μεσόγειο. Στέλνει φρεγάτες, παρέχει τη Σούδα, αναλαμβάνει ρίσκο. Ιρανικό think tank έχει ήδη δημοσιεύσει τη βάση ως «νόμιμο στόχο». Αυτό δεν είναι ατύχημα — είναι επιλογή κόστους-οφέλους, που γίνεται χωρίς δημόσια συζήτηση για τους κινδύνους που συνεπάγεται.