Ισραηλινά πλήγματα διαλύουν την εκεχειρία, ο Λιβανέζος πρόεδρος στρέφεται κατά της Χεζμπολάχ

Η αιματηρή Κυριακή των 14 νεκρών που καταγράψαμε χθες (To Brief) δεν ήταν εξαίρεση, ήταν δείκτης τάσης. Τη Δευτέρα 28 Απριλίου, ισραηλινά μαχητικά έπληξαν για πρώτη φορά την κοιλάδα Μπεκάα, βόρεια του ποταμού Λιτάνι, εκτός κάθε «ζώνης» που προέβλεπε η συμφωνία της 16ης Απριλίου (Reuters).

Ο απολογισμός του πολέμου από το λιβανέζικο Υπουργείο Υγείας ανέρχεται σε 2.521 νεκρούς και 7.804 τραυματίες, με 1,2 εκατομμύριο εκτοπισμένους. Μόνο στις 11 ημέρες της «εκεχειρίας» έχουν καταγραφεί 36 θάνατοι και 220 ισραηλινές παραβιάσεις στις πρώτες 72 ώρες (Al-Ahram). Μυστική πλευρική επιστολή ΗΠΑ-Ισραήλ αναγνωρίζει εκ των προτέρων στο Τελ Αβίβ δικαίωμα προληπτικού πλήγματος σε όλον τον Λίβανο. Το Σχέδιο Κατς τρέχει ήδη στο πεδίο: από 5 σε 15 μόνιμες ισραηλινές θέσεις, κατεδαφίσεις χωριών, ποταμός Λιτάνι ως εκ των πραγμάτων νέο σύνορο. Το ίδιο το ισραηλινό επιτελείο παραδέχτηκε ότι ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ «δεν είναι στόχος αυτής της εκστρατείας».

Το πραγματικό ρήγμα όμως άνοιξε στο εσωτερικό του Λιβάνου. Στις 27 Απριλίου, ο πρόεδρος Ζοζέφ Αούν αντέστρεψε δημόσια τη λέξη «προδοσία»: προδότες, είπε, είναι «εκείνοι που σέρνουν τη χώρα τους σε πόλεμο για να εξυπηρετήσουν ξένα συμφέροντα» (Arab News). Διαχώρισε τον «πόλεμο υποστήριξης της Γάζας» από τον «πόλεμο υποστήριξης του Ιράν». Είναι η πρώτη φορά που Λιβανέζος πρόεδρος ονοματίζει τη Χεζμπολάχ ως ξένο πληρεξούσιο, σε στιγμή που ο Νετανιάχου εκτιμά ότι η οργάνωση διατηρεί «περίπου το 10% των πυραύλων» που είχε στην αρχή του πολέμου του 2024 (Al-Monitor). Η Χεζμπολάχ δεν αντιμετωπίζει μόνο εξωτερική πίεση αφοπλισμού. Χάνει την κρατική κάλυψη μέσα στο ίδιο της το πολιτικό σύστημα.

Η Αθήνα παρακολουθεί. Σιωπηλά. Στις 6 Απριλίου, δέκα ημέρες πριν την εκεχειρία, η Ελλάδα υπέγραψε διακρατική συμφωνία 650 εκατομμυρίων ευρώ με την ισραηλινή Elbit Systems για το πυραυλικό σύστημα PULS (Capital). Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Κατς, ο ίδιος που προειδοποιεί τώρα ότι «η φωτιά θα κάψει ολόκληρο τον Λίβανο», χαιρέτισε τη συμφωνία ως «ορόσημο εν μέσω άνευ προηγουμένου πολέμου». Στη συνάντηση με τον Μακρόν στις 25 Απριλίου, ο Μητσοτάκης παραδέχτηκε για πρώτη φορά «διακριτικό ρόλο» στις διαπραγματεύσεις. Ο Λίβανος δεν μπήκε στην επίσημη ατζέντα της Συνόδου Αθηνών.