Ιρανικά διόδια 2 εκατ. δολαρίων εγκλωβίζουν την Ουάσιγκτον και 27 ελληνόκτητα πλοία

Σε λιγότερο από 96 ώρες, την 1η Μαΐου, εκπνέει η εξηντάμερη προθεσμία του War Powers Act, του νόμου του 1973 που υποχρεώνει τον πρόεδρο είτε να ζητήσει εξουσιοδότηση από το Κογκρέσο για τη συνέχιση του πολέμου με το Ιράν, είτε να αποσύρει τις δυνάμεις. Πέντε ψηφοφορίες έχουν ήδη αποτύχει με σταθερό 46-51 (Politico). Η μόνη νομική διέξοδος που απομένει στον Ντόναλντ Τραμπ είναι να βαφτίσει τη συνέχιση του ναυτικού αποκλεισμού «ασφαλή απόσυρση δυνάμεων». Έτσι αγοράζει 30 ημέρες ακόμη χωρίς να αλλάξει τίποτα στο πεδίο.

Αυτό ακριβώς το παράθυρο εκμεταλλεύεται η Τεχεράνη. Η τριφασική πρόταση που κατέθεσε μέσω Ισλαμαμπάντ προτού ναυαγήσει το κανάλι (To Brief) δεν είναι πρόταση εκτόνωσης. Είναι αξίωση κυριαρχίας. Πρώτα παύση πυρός και άρση του αμερικανικού αποκλεισμού. Μετά «διαχείριση» των Στενών. Τέλος, τα πυρηνικά. Στην πράξη, η Ουάσιγκτον καλείται να αναγνωρίσει το toll regime των 2 εκατομμυρίων δολαρίων ανά πλοίο σε γιουάν, που ανακοίνωσε ο πρέσβης Τζαλαλί στις 24 Απριλίου, με εξαιρέσεις για «φιλικές χώρες» όπως η Ρωσία (Tehran Times). Το χρήμα είναι το πρόσχημα. Ο πραγματικός στόχος είναι η de facto ιδιωτικοποίηση ενός διεθνούς στενού.

Για την Αθήνα, η διπλωματία έχει γίνει κρίση ομηρίας. Ο υπουργός Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας παραδέχθηκε στο Delphi Forum 103 ελληνόκτητα πλοία στην ευρύτερη περιοχή, 27 παγιδευμένα μέσα στα Στενά, «καμία πρόβλεψη για στρατηγική εξόδου» (Το Βήμα). Το MSC Epaminondas της Technomar βρίσκεται υπό κατάληψη του IRGC από τις 22 Απριλίου. Το υπουργείο αρχικά διέψευσε. Η πλοιοκτήτρια επιβεβαίωσε. Η αντίφαση δεν είναι αδεξιότητα, είναι παγίδα. Πληρωμή του «κεφαλικού φόρου» σημαίνει νομιμοποίηση του IRGC και ρήξη με ΕΕ και ΝΑΤΟ. Αποστολή φρεγάτας χωρίς αμερικανική κάλυψη σημαίνει αυτονομημένη ένοπλη παρουσία σε ζώνη πολέμου. Η σιωπή είναι η μόνη επιλογή που δεν καταρρέει αμέσως.

Όπως γράψαμε νωρίτερα, με το Brent καρφωμένο στα 107 δολάρια (To Brief), η Μόσχα εισπράττει windfall φόρους έναντι των 59 δολαρίων του ρωσικού προϋπολογισμού. Παλιά, αυτή ακριβώς η τιμή θα ενεργοποιούσε το αμερικανικό shale, η παραγωγή θα ανέβαινε, η τιμή θα έπεφτε. Όχι πλέον. Με 543 ενεργά rigs, χαμηλότερα από το 2021, οι αμερικανικές πετρελαϊκές προτιμούν μερίσματα αντί για επενδύσεις (EIA). Το feedback loop έχει σπάσει. Όσο το Κογκρέσο ψάχνει νομικές διεξόδους, το Ιράν στερεώνει τετελεσμένο και ο Πούτιν γεμίζει τα ταμεία του. Ο χρόνος δεν έχει παγώσει. Δουλεύει εις βάρος της Δύσης.