ΗΠΑ: Εξετάζουν αναστολή της Ισπανίας από το ΝΑΤΟ και εκβιάζουν τη Βρετανία

Δύο Ισπανοί αξιωματικοί, ένας πλοίαρχος του Ναυτικού και ένας αντισυνταγματάρχης, μετακινήθηκαν διακριτικά από τα γραφεία τους στο αμερικανικό Πεντάγωνο σε νέο χώρο, μαζί με τους εκπροσώπους «μη αξιόπιστων χωρών» (The Objective). Η μετακόμιση έγινε λίγες μέρες μετά την άρνηση της Μαδρίτης να επιτρέψει αμερικανικές βάσεις για τον πόλεμο κατά του Ιράν. Πρώτη απτή «τιμωρία», πριν καν διαρρεύσει το έγγραφο.

Το διαρρεύσαν email του Elbridge Colby, που χθες αποκάλυψε ότι η Ουάσινγκτον εξετάζει «αναστολή» της Ισπανίας από το ΝΑΤΟ (To Brief) μια επιλογή που η Ιδρυτική Συνθήκη του 1949 δεν προβλέπει, περιείχε και ένα δεύτερο, λιγότερο σχολιασμένο σημείο. Η αναθεώρηση της αμερικανικής στήριξης για «ευρωπαϊκές αυτοκρατορικές κτήσεις», με ρητή αναφορά στα Φώκλαντ (Foreign Policy). Την ίδια μέρα, ο υφυπουργός Εξωτερικών Thomas DiNanno βρισκόταν στο Μπουένος Άιρες, ανακοινώνοντας επέκταση στρατιωτικής βοήθειας στην κυβέρνηση Μιλέι (MercoPress).

Η κυριαρχία τρίτης χώρας μετατρέπεται επισήμως σε νόμισμα αμερικανικής πίεσης. Η Βρετανία αρνήθηκε επιθετικές αποστολές από Diego Garcia και RAF Fairford. Η απάντηση δεν ήρθε σε εμπορικό ή στρατιωτικό επίπεδο, αλλά ως υπενθύμιση ότι η αμερικανική διπλωματική κάλυψη στα Φώκλαντ επί 44 χρόνια είναι αναθεωρήσιμη. Το Eurasia Group το ονόμασε «Donroe Doctrine»: οι σύμμαχοι αντιμετωπίζονται ως πελάτες, με όρους και χρεώσεις (Eurasia Group).

Για την Αθήνα, το κάδρο αλλάζει. Η αμερικανική «ουδετερότητα» στο Αιγαίο δεν είναι κατοχυρωμένη πουθενά. Είναι άτυπη πολιτική, όχι συνθήκη. Επιβλήθηκε μετά τα Ίμια του 1996, όταν ο Holbrooke μιλούσε για «πόλεμο για δύο βράχους», υπονοώντας ισοτιμία αξιώσεων. Όταν το ίδιο το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας εργαλειοποιεί εγγράφως την κυριαρχία ενός παραδοσιακού συμμάχου, η φύση των πολιτικών διαβεβαιώσεων αλλάζει χαρακτήρα.

Η ελληνική κυβέρνηση επένδυσε στη χρησιμότητα: Σούδα, F-35, αγορές αμερικανικού LNG, αμυντικές δαπάνες 3% του ΑΕΠ. Η ελληνογαλλική συμφωνία, με τη ρήτρα για «κυριαρχικά δικαιώματα», λειτουργεί ως αντίβαρο απέναντι στην Άγκυρα, όχι απέναντι στην Ουάσινγκτον. Καμία πολιτική δύναμη δεν διατύπωσε δημοσίως την ερώτηση που γεννά το νέο δόγμα: τι κάνει ένας μικρός σύμμαχος όταν η μεγαλύτερη δύναμη της συμμαχίας μετατρέπει την κυριαρχία σε διαπραγματεύσιμη μονάδα;

Η ίδια αμερικανική βιομηχανία που το 1982 έδωσε στους Βρετανούς τους πυραύλους Sidewinder για να νικήσουν στις Μαλβίνες, παραδίδει σήμερα τους ίδιους πυραύλους στην αργεντίνικη πολεμική αεροπορία, μαζί με 24 F-16. Η ειρωνεία δεν χρειάζεται διπλωματική μετάφραση.