Η Ελλάδα πρώτη στη φορολόγηση της εργασίας

Το ελληνικό κράτος εισπράττει καλύτερα από ποτέ, και όμως η μισθωτή εργασία παραμένει η πιο βαριά φορολογημένη σε όλη την ΕΕ. Αυτό δείχνει η νέα Ετήσια Έκθεση Φορολογίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που προστίθεται στην ήδη γνωστή εικόνα μισθών οι οποίοι, σε βασικούς κλάδους, δεν έχουν επιστρέψει στα επίπεδα του 2009 (To Brief).

Στις 10 Ιουλίου 2026 η αρμόδια υπηρεσία της Κομισιόν για τη φορολογία (η DG TAXUD) δημοσίευσε την ετήσια έκθεση για το φορολογικό μείγμα της Ένωσης (European Commission). Σε επίπεδο ΕΕ, οι φόροι στην εργασία αποτελούν το 51,5% των συνολικών φορολογικών εσόδων, οι φόροι κατανάλωσης το 26,8% και οι φόροι κεφαλαίου μόλις το 21,6% (DG TAXUD). Το μείγμα, δηλαδή, γέρνει παντού προς την εργασία. Στην Ελλάδα απλώς γέρνει περισσότερο.

Τι σημαίνει πραγματικά το 44,8%

Ο αριθμός που έγινε τίτλος είναι ο λεγόμενος «τεκμαρτός συντελεστής φορολόγησης της εργασίας» (ITR): 44,8% για την Ελλάδα, έναντι μέσου όρου ΕΕ 37,1% (ProtoThema). Προσοχή όμως στο τι μετρά. Δεν είναι ο φόρος εισοδήματος του μισθωτού, ούτε το ποσοστό που «χάνει» ο καθένας από το εκκαθαριστικό του. Είναι μακροοικονομικός δείκτης: τα συνολικά έσοδα από φόρους και υποχρεωτικές εισφορές που βαραίνουν την εργασία, διαιρεμένα με τη σχετική φορολογική βάση όλης της οικονομίας (Eurostat). Μεγάλο μέρος αυτής της επιβάρυνσης δεν είναι καν φόρος εισοδήματος, αλλά ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένου και εργοδότη. Η σωστή ανάγνωση είναι «σε επίπεδο οικονομίας, η εργασία φορολογείται βαριά», όχι «ο μέσος Έλληνας πληρώνει 44,8% φόρο».

Αυτό εξηγεί και κάτι που ο μισθωτός το νιώθει ήδη στην τσέπη. Ο ΟΟΣΑ είχε υπολογίσει ότι για κάθε 100 ευρώ κόστους εργασίας που πληρώνει ο εργοδότης, ο εργαζόμενος κρατά περίπου 60,7 ευρώ, με το φορολογικό «σφήνωμα» στο 39,3% έναντι μέσου όρου 34,9% (ot.gr). Διαφορετική μεθοδολογία, ίδια κατεύθυνση: η δηλωμένη εργασία σηκώνει δυσανάλογο βάρος.

Η ψαλίδα με το κεφάλαιο

Εδώ μπαίνει η πολιτική διάσταση. Η νεοσύστατη Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα αξιοποίησε την έκθεση για να τονίσει ότι στην Ελλάδα η εργασία φορολογείται περίπου 22 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερα από το κεφάλαιο, την 3η μεγαλύτερη τέτοια απόκλιση στην ΕΕ (SDNA). Το συγκεκριμένο νούμερο προέρχεται από δευτερογενή κάλυψη και δεν επαληθεύτηκε απευθείας σε πρωτογενή πίνακα της Κομισιόν, οπότε αξίζει να διαβαστεί ως τάξη μεγέθους παρά ως ακριβής μέτρηση. Η κατεύθυνση όμως στέκει: όταν το βάρος πέφτει στη βάση των μισθών, χάνουν οι μισθωτοί και οι επιχειρήσεις έντασης εργασίας, ενώ σχετικά ευνοούνται όσοι αντλούν εισόδημα από κέρδη, περιουσία και αποδόσεις κεφαλαίου.

Και εδώ κλείνει ο κύκλος με την ψηφιοποίηση. Η ΑΑΔΕ κατάφερε να μειώσει το χάσμα ΦΠΑ (τη διαφορά ανάμεσα στον φόρο που θα έπρεπε να μπει στα ταμεία και σε αυτόν που τελικά μπαίνει) από 30% το 2011 σε περίπου 9% το 2024, ενώ οι ηλεκτρονικές φορολογικές πληρωμές έφτασαν το 99,2% το 2023, από 86,6% το 2018 (Greek City Times). Χτίστηκαν ελέγχοι βασισμένοι σε δεδομένα μέσω του myDATA, μια πρόοδο που είχε αναγνωριστεί και νωρίτερα φέτος (Newsbeast, To Brief). Το ζητούμενο είναι πού πήγε το όφελος. Η καλύτερη είσπραξη δεν μεταφράστηκε σε ελάφρυνση της συνεπούς μισθωτής εργασίας. Το βάρος έμεινε εκεί που ήταν πάντα πιο εύκολο να επιβληθεί, στη μισθοδοσία που δηλώνεται στην πηγή και δεν μπορεί να κρυφτεί. Η πολυπλοκότητα φαίνεται κι αλλιώς: το 18% των Ελλήνων φορολογουμένων λέει πως χρειάζεται λογιστή για να υποβάλει δήλωση, έναντι 8% στην ΕΕ (ProtoThema).

Το ελληνικό ψηφιακό κράτος, τελικά, δουλεύει άψογα. Απλώς μέχρι στιγμής μαθαίνει να εισπράττει καλύτερα, όχι να κατανέμει δικαιότερα.