Άρση ασυλίας Αβραμόπουλου: η Βουλή ανοίγει τον δρόμο στο βελγικό ένταλμα

Η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής εισηγήθηκε ομόφωνα την Πέμπτη 30 Ιουλίου την άρση της ασυλίας του Δημήτρη Αβραμόπουλου, πρώην ευρωπαίου επιτρόπου και νυν βουλευτή της ΝΔ, ώστε να προχωρήσει η βελγική δικαστική έρευνα εναντίον του για το Qatargate (iefimerida, in.gr). Το «ομόφωνα» ακούγεται βαρύ, όμως δεν αποφαίνεται αν είναι ένοχος. Αίρει μόνο το εμπόδιο ώστε η ελληνική Δικαιοσύνη να μπορεί να χειριστεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης που εκκρεμεί σε βάρος του.

Στον πυρήνα της υπόθεσης βρίσκεται μια αντίφαση. Το βελγικό ένταλμα μιλά για «συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση», χτισμένο πάνω σε μια αμοιβή περίπου 73.000 ευρώ από απασχόληση που είχε εγκρίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το Qatargate, το σκάνδαλο διαφθοράς με φερόμενες πληρωμές υπέρ τρίτων χωρών στο Ευρωκοινοβούλιο, έφτασε στον Αβραμόπουλο στα τέλη Ιουνίου, όταν βελγικός ανακριτής εξέδωσε το ένταλμα και ζήτησε ταυτόχρονα την άρση της ασυλίας του (To Brief).

Στη συνεδρίαση της Πέμπτης ο Αβραμόπουλος δεν παρέστη. Έστειλε γραπτό υπόμνημα όπου δηλώνει ότι δεν έχει καμία σχέση με τις παράνομες πράξεις του εντάλματος, ότι ουδέποτε συμμετείχε άμεσα ή έμμεσα σε παράνομη δραστηριότητα συνδεόμενη με το Κατάρ, και ρητά ότι δεν επικαλείται τη βουλευτική ασυλία του ούτε ζητά προνομιακή μεταχείριση (Athina 9.84, Enikos).

Γιατί η ομοφωνία δεν λέει τίποτα για ενοχή

Εδώ χρειάζεται προσοχή, γιατί η λέξη «ομόφωνα» εύκολα διαβάζεται λάθος. Μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2019, το άρθρο 62 άλλαξε τη λογική: η άδεια για δίωξη βουλευτή πλέον «δίδεται υποχρεωτικά» όταν το αδίκημα δεν συνδέεται με την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων ή την πολιτική δραστηριότητά του (e-nomothesia). Από προεπιλογή προστασίας, το Σύνταγμα μετακινήθηκε σε προεπιλογή άρσης (Syntagma Watch). Η Βουλή δεν κρίνει αν η δικογραφία πείθει. Κρίνει ένα και μόνο πράγμα: αν η πράξη έχει λειτουργική σύνδεση με το βουλευτικό αξίωμα. Δεν έχει, άρα η άδεια περνά σχεδόν αυτόματα. Η Επιτροπή Δεοντολογίας εισηγείται, η Ολομέλεια αποφασίζει (Βουλή).

Τι ανοίγει, λοιπόν, η άρση; Περνά την υπόθεση στο πεδίο του ν. 3251/2004 για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Από εκεί και πέρα, τον λόγο δεν τον έχει το Κοινοβούλιο αλλά ο εισαγγελέας εφετών και, αν ο εκζητούμενος δεν συναινεί, το Συμβούλιο Εφετών, που κρίνει σύλληψη, κράτηση και παράδοση (iEidiseis). Η Βουλή δεν αποφασίζει αν το βελγικό ένταλμα είναι νόμιμο ούτε αν ο Αβραμόπουλος θα παραδοθεί στις Βρυξέλλες.

Η αντίφαση των αριθμών και το πολιτικό timing

Στην ουσία της υπόθεσης, τα δημόσια στοιχεία παραμένουν στενά. Οι βελγικές αρχές ερευνούν πληρωμές από τη Fight Impunity, την ΜΚΟ του Πιερ Αντόνιο Παντσέρι, κεντρικού προσώπου του Qatargate (Brussels Times, Euronews). Η υπεράσπιση στέκεται στο ότι η σχέση ήταν δηλωμένη: ο Αβραμόπουλος είχε γραπτή έγκριση της Κομισιόν για την απασχόληση, και η ίδια η Επιτροπή σε επανέλεγχο το 2022 δεν βρήκε παραβίαση όρων (EUobserver). Όμως η Κομισιόν διευκρίνισε ότι έλεγξε μόνο τη συμμόρφωση με τους όρους της άδειας, όχι ποινικά την υπόθεση (capital.gr). Και τα νούμερα δεν κλείνουν: το ένταλμα μιλά για περίπου 73.000 ευρώ, η ελληνική κάλυψη για 75.000, ενώ η δική του εκδοχή, 5.000 ευρώ τον μήνα για έναν χρόνο, δίνει 60.000. Καμία πλευρά δεν έχει εξηγήσει δημόσια τη διαφορά.

Η ομοφωνία εξυπηρετεί πρώτα το Μαξίμου: αφαιρεί από την αντιπολίτευση το εύκολο επιχείρημα περί κοινοβουλευτικής συγκάλυψης, χωρίς να χρειαστεί η κυβέρνηση να υπερασπιστεί πολιτικά τον βουλευτή της. Κανένα κόμμα δεν θέλησε να χρεωθεί την παρεμπόδιση μιας ευρωπαϊκής έρευνας διαφθοράς, και έτσι η στάση όλων συνέκλινε στη λιγότερο επικίνδυνη: να φύγει η υπόθεση προς τη Δικαιοσύνη. Η τελική ονομαστική ψηφοφορία, όμως, μετατέθηκε για μετά τη θερινή διακοπή, όταν η τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται (Zougla). Θεσμικά νόμιμο, πολιτικά βολικό: η εικόνα θεσμικής κανονικότητας παράγεται τώρα, η κρίσιμη ψήφος φεύγει από την επικαιρότητα. Το πραγματικό στοίχημα δεν παίζεται στην Ολομέλεια, το άρθρο 62 σχεδόν επιβάλλει την άρση. Παίζεται στο αν, μετά το καλοκαίρι, οι βελγικές αρχές θα δείξουν ποινικό υλικό πέρα από μια αμοιβή που έφερε τη σφραγίδα των Βρυξελλών.