Ογδόντα δύο νεκροί και η συμφωνία που δεν υπογράφηκε ποτέ

Στις 8 Ιουλίου το ισπανικό Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε μια απόφαση για ανθρώπους που αναχαιτίζονται στο νερό. Η υπ' αριθμόν 814/2026 έλεγε κάτι στενό και τεχνικό: η συνοπτική «απόρριψη στα σύνορα», το εργαλείο που επιτρέπει στη Guardia Civil να γυρίζει επιτόπου πίσω όποιον σκαρφαλώνει τον φράχτη, γράφτηκε για φυσικά εμπόδια. Όποιον πιάνουν να κολυμπά γύρω από τον κυματοθραύστη τον καλύπτει η κανονική διαδικασία: ταυτοποίηση, ατομική πράξη που ελέγχεται από δικαστή, δικηγόρος, διερμηνέας, δικαίωμα να ζητήσει άσυλο, ειδική προστασία αν είναι ανήλικος.

Μέχρι να φτάσει το κείμενο στα κινητά της άλλης πλευράς, είχε γίνει κάτι άλλο: όποιος κολυμπήσει, μένει. Στα τέλη Ιουλίου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στη Φνιντέκ και μπήκαν στη θάλασσα. Έως τις 8 Αυγούστου το ιατροδικαστικό ινστιτούτο της Θέουτας είχε ολοκληρώσει νεκροτομές σε ογδόντα δύο σορούς και είχε ταυτοποιήσει έξι.

Μια δικαστική εγγύηση διαδικασίας δεν ανοίγει σύνορα. Το ότι αυτή λειτούργησε σαν να τα άνοιξε λέει κάτι για το πώς κρατιόταν κλειστό το σύνορο μέχρι τότε.