Saudi Arabia and UAE Clash Over Yemen, Shattering Gulf Alliance

Η αεροπορική επιδρομή της Σαουδικής Αραβίας στο λιμάνι της Μουκάλα (Mukalla) στην Υεμένη και το σαουδαραβικό τελεσίγραφο «24 ωρών» για αποχώρηση των δυνάμεων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) έβγαλαν στην επιφάνεια μια πραγματικότητα που για χρόνια κρυβόταν πίσω από την κοινή ταμπέλα «αντι-Χούθι συνασπισμός»: το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι πολεμούν στον ίδιο πόλεμο, αλλά για διαφορετικούς τελικούς στόχους. (https://www.reuters.com/world/middle-east/saudi-led-coalition-yemen-calls-civilians-mukalla-port-evacuate-saudi-state-news-2025-12-30/)

Το επεισόδιο έχει τρία επίπεδα σημασίας. Πρώτον, στρατιωτικό: ένας βασικός εταίρος χτυπά ευθέως υποδομή/γραμμή ανεφοδιασμού που αποδίδει σε άλλον εταίρο. Δεύτερον, πολιτικό: ο «συνασπισμός» κατά των Χούθι (Ansar Allah, δηλαδή το ένοπλο κίνημα που ελέγχει μεγάλο μέρος της βόρειας Υεμένης) χάνει τη στοιχειώδη ενότητα διοίκησης και στόχων. Τρίτον, συστημικό: όταν δύο μεγάλοι πετρελαιοπαραγωγοί και στενοί συνομιλητές της Δύσης συγκρούονται, το ρίσκο μεταδίδεται σε τιμές ενέργειας, σε ασφάλεια θαλάσσιων οδών και σε διπλωματικές ισορροπίες από την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η ίδια η αφορμή παραμένει αντικείμενο αντιπαράθεσης: η Σαουδική Αραβία υποστήριξε ότι στόχευσε αποστολή όπλων/οχημάτων που έφτασε από το Φουτζάιρα (Fujairah) των ΗΑΕ και κατευθυνόταν προς τους νότιους αυτονομιστές του Southern Transitional Council (STC, «Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο»), ενώ τα ΗΑΕ αρνήθηκαν ότι επρόκειτο για όπλα προς το STC και δήλωσαν αιφνιδιασμό από το χτύπημα. (https://www.thenationalnews.com/news/mena/2025/12/30/saudi-strike-stc-southern-yemen/)

---

Η Υεμένη ως πεδίο «διάσπασης» μέσα στην ίδια πλευρά

Για να διαβάσουμε σωστά την κρίση χρειάζεται ένα σύντομο λεξιλόγιο «από το μηδέν»:

• Χούθι (Ansar Allah): ένοπλη-πολιτική οργάνωση που κατέλαβε τη Σαναά το 2014 και έκτοτε αποτελεί τον βασικό πόλο εξουσίας στη βόρεια Υεμένη. Η άνοδός της επιτάχυνε τη διάλυση του κράτους.
• Η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση/PLC: το πλαίσιο που αναγνωρίζεται διεθνώς ως «νόμιμη» κυβέρνηση (Presidential Leadership Council – PLC). Σήμερα είναι κατακερματισμένο και εξαρτάται από εξωτερική στήριξη. Στην τρέχουσα κρίση, ο επικεφαλής του PLC κατηγόρησε τα ΗΑΕ ότι κατεύθυναν το STC να υπονομεύσει την κρατική εξουσία. (https://www.reuters.com/world/middle-east/saudi-led-coalition-yemen-calls-civilians-mukalla-port-evacuate-saudi-state-news-2025-12-30/)
• STC (Southern Transitional Council): νότιος αποσχιστικός/αυτονομιστικός σχηματισμός που επιδιώκει μια ανεξάρτητη Νότια Υεμένη και έχει δικές του ένοπλες δυνάμεις και δίκτυα διοίκησης.
• Proxy war («πόλεμος δι’ αντιπροσώπων»): όταν ισχυρά κράτη δεν συγκρούονται άμεσα μεταξύ τους, αλλά υποστηρίζουν τοπικές δυνάμεις ώστε να επιτύχουν στόχους με χαμηλότερο πολιτικό κόστος.

Η Υεμένη είναι ακριβώς αυτό: ένα πεδίο όπου η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ ξεκίνησαν ως σύμμαχοι (από το 2015 με τη σαουδαραβο-ηγετούμενη επέμβαση), αλλά σταδιακά «ξεκούμπωσαν» σε διαφορετικές τοπικές συμμαχίες και διαφορετικές γεωγραφικές προτεραιότητες. (https://en.wikipedia.org/wiki/Saudi-led_intervention_in_the_Yemeni_civil_war)

Η Συμφωνία του Ριάντ το 2019 είχε στόχο να βάλει κανόνες συμβίωσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και το STC, ώστε να υπάρχει ενιαίο αντι-Χούθι μέτωπο. Στην πράξη, λειτούργησε ως προσωρινό πάγωμα μιας σύγκρουσης συμφερόντων που δεν είχε λυθεί. (https://www.arabnews.com/node/1579531/saudi-arabia)

---

Τι πραγματικά ζητά το Ριάντ — και γιατί μιλά για «κόκκινη γραμμή»

Στη σαουδαραβική ανάγνωση, η Υεμένη είναι πρωτίστως ζώνη συνοριακής ασφάλειας. Η Σαουδική Αραβία έχει μακρά μεθόριο με την Υεμένη και έχει ζήσει επιθέσεις/διείσδυση, άρα το βασικό της ζητούμενο είναι ένα «λειτουργικό» κράτος ή έστω μια πολιτική αρχιτεκτονική που δεν θα παράγει απειλές στα νότια σύνορά της.

Αυτό εξηγεί γιατί το Ριάντ στηρίζει τυπικά την ενότητα της Υεμένης υπό την ομπρέλα της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης (PLC): ένα ενιαίο σχήμα, ακόμη και αδύναμο, θεωρείται πιο διαπραγματεύσιμο και λιγότερο απρόβλεπτο από μια μόνιμη διχοτόμηση με ανταγωνιστικούς στρατούς.

Στην τρέχουσα κρίση, η Σαουδική Αραβία περιέγραψε τις κινήσεις που αποδίδει στα ΗΑΕ (στήριξη του STC σε Χαντραμάουτ και Αλ-Μάχρα, δηλαδή ανατολικές επαρχίες με στρατηγικό βάθος) ως απειλή για την εθνική της ασφάλεια και ζήτησε ανταπόκριση στο αίτημα αποχώρησης εντός 24 ωρών. (https://www.arabnews.com/node/2627815/saudi-arabia)

Πρακτικά, το Ριάντ φοβάται τρία πράγματα:

1. Έναν νότο «πελατειακό» προς το Αμπού Ντάμπι που θα λειτουργεί ως αυτόνομος πυλώνας ισχύος δίπλα στα σαουδαραβικά σύνορα.
2. Μια νέα γεωγραφία λιμανιών και εσόδων όπου η κυβέρνηση που στηρίζει θα αποστερείται πόρων (τελωνεία, λιμενικά τέλη, ενεργειακά έσοδα).
3. Την αδυναμία επιβολής πειθαρχίας: αν το STC μπορεί να επεκτείνεται χωρίς άδεια, τότε ο «συνασπισμός» παύει να έχει ενιαία διοίκηση και το Ριάντ χάνει τον ρόλο του «κέντρου βάρους».

Η ένταση στο πεδίο είχε ήδη προαναγγελθεί: υπήρξαν αναφορές για συγκέντρωση σαουδαραβικά στηριζόμενων δυνάμεων κοντά στα σύνορα ως απάντηση στην προέλαση του STC, στοιχείο που συνήθως προηγείται μεγαλύτερης κλιμάκωσης. (https://www.theguardian.com/world/2025/dec/18/saudi-backed-forces-yemen-border-separatists-stc)

---

Τι πραγματικά ζητά το Αμπού Ντάμπι — ο νότος ως θαλάσσια επιρροή

Τα ΗΑΕ έχουν διαφορετική «γεωγραφία απειλών». Είναι μικρότερο κράτος με τεράστιο εμπορικό αποτύπωμα και στρατηγική κουλτούρα που δίνει βάρος στα λιμάνια, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τους θαλάσσιους διαδρόμους.

Στη νότια Υεμένη υπάρχει ένα σύμπλεγμα λιμανιών (Άντεν, Μουκάλα) και ακτογραμμής που «βλέπει» προς τον Κόλπο του Άντεν και την έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας. Εκεί βρίσκεται το Bab al‑Mandeb, ένα θαλάσσιο «στενό» (chokepoint) από το οποίο περνά μεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου που συνδέει τη Μεσόγειο (μέσω Σουέζ) με τον Ινδικό Ωκεανό.

Η στήριξη του STC από τα ΗΑΕ λειτουργεί ως μοχλός για:

• Τοπικούς συμμάχους στο έδαφος που μπορούν να κρατήσουν λιμάνια και ακτές.
• Πολιτική αρχιτεκτονική στον νότο που δεν εξαρτάται από μια ασταθή κεντρική κυβέρνηση.
• Προτεραιότητες ασφαλείας (αντιτρομοκρατία/αντι-ισλαμιστικές ισορροπίες), όπου τα ΗΑΕ θεωρούν ορισμένους τοπικούς παίκτες πιο «προβλέψιμους» από το μωσαϊκό της κυβέρνησης.

Στο άμεσο επεισόδιο, τα ΗΑΕ αρνήθηκαν ότι το φορτίο στη Μουκάλα ήταν όπλα για το STC και ανακοίνωσαν τον τερματισμό της αποστολής των εναπομεινάντων αντιτρομοκρατικών δυνάμεων στην Υεμένη. (https://www.reuters.com/world/middle-east/uae-says-it-ends-mission-counterterrorism-units-yemen-voluntarily-2025-12-30/)

Σημειολογικά, αυτή η ανακοίνωση είναι διπλής ανάγνωσης: προς τα έξω δείχνει «αποκλιμάκωση», προς τα μέσα αφήνει το STC ως βασικό εργαλείο επιρροής, με μικρότερο κόστος άμεσης εμπλοκής.

---

Η σπίθα: Μουκάλα, Φουτζάιρα και ο πόλεμος των logistics

Η κλιμάκωση «κλείδωσε» γύρω από τα logistics, δηλαδή την εφοδιαστική αλυσίδα του πολέμου.

Σύμφωνα με το χρονολόγιο που δίνεται από πολλαπλές αναφορές, ο συνασπισμός κατέγραψε άφιξη/εκφόρτωση στη Μουκάλα από το Φουτζάιρα το Σαββατοκύριακο 27–28 Δεκεμβρίου και κατόπιν ακολούθησε το σαουδαραβικό πλήγμα στο λιμάνι στις 30 Δεκεμβρίου. (https://www.washingtonpost.com/world/2025/12/30/saudi-arabia-yemen-strikes-uae-mukalla/) (https://www.reuters.com/world/middle-east/saudi-led-coalition-yemen-calls-civilians-mukalla-port-evacuate-saudi-state-news-2025-12-30/)

Εδώ εμφανίζεται μια τεχνική έννοια που έχει τεράστια πολιτική χρήση: AIS (Automatic Identification System), το σύστημα με το οποίο τα πλοία εκπέμπουν σήμα θέσης/ταυτότητας για λόγους ασφάλειας ναυσιπλοΐας. Η απενεργοποίηση/«σκοτεινή» πλεύση (going dark) έχει γίνει συνώνυμη ύποπτων μεταφορών. Στη σαουδαραβική αφήγηση, το στοιχείο αυτό παρουσιάστηκε ως ένδειξη παραβίασης και απειλής.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα διπλωματικό σοκ: οι ΗΠΑ μπήκαν αμέσως σε διαχείριση κρίσης με τηλεφωνικές επαφές του ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο τόσο με το Ριάντ όσο και με το Αμπού Ντάμπι. (https://www.aa.com.tr/en/americas/us-saudi-arabia-discuss-yemen-tensions-regional-security/3785303) (https://www.mofa.gov.ae/en/MediaHub/News/2025/12/31/bin-Zayed-USA)

Αυτό δείχνει κάτι πρακτικό: για την Ουάσιγκτον, η σύγκρουση στην Υεμένη έχει γίνει ζήτημα συνοχής συμμαχιών. Όταν δύο βασικοί εταίροι «τσακώνονται», η αμερικανική ισχύς σπαταλιέται σε πυρόσβεση αντί σε στρατηγική κατεύθυνση.

---

Ποιος ανεβαίνει, ποιος στριμώχνεται

Σε όρους ισχύος (cui bono), το πρώτο κέρδος το παίρνουν συνήθως οι τρίτοι.

Οι Χούθι και το Ιράν: το «δώρο» της διάσπασης

Όταν το αντι-Χούθι στρατόπεδο σπάει σε δύο ανταγωνιστικά κέντρα (Ριάντ–PLC από τη μία, Αμπού Ντάμπι–STC από την άλλη), οι Χούθι κερδίζουν χρόνο, χώρο και αφήγημα. Ο αντίπαλος παύει να είναι ενιαίος, άρα μειώνεται η πίεση για μια συντονισμένη πολιτικο-στρατιωτική λύση.

Για το Ιράν, που συχνά λειτουργεί μέσω δικτύων και «κόμβων επιρροής», η διάσπαση των αντιπάλων είναι πολλαπλασιαστής ισχύος: περισσότερα μέτωπα διαχείρισης για τους αντιπάλους, μεγαλύτερη διαπραγματευτική αξία για τους συμμάχους του στο πεδίο.

Η Σαουδική Αραβία: άμεση επίδειξη ισχύος, με ρίσκο φθοράς

Το Ριάντ έδειξε ότι θεωρεί την υπόθεση «υπαρξιακή» για την ασφάλειά του και ότι είναι έτοιμο να χρησιμοποιήσει αεροπορική ισχύ για να επιβάλει όρια. Αυτό ενισχύει τη βραχυπρόθεσμη αποτροπή του.

Το ρίσκο είναι διπλό: αν δεν πετύχει συμμόρφωση, η επίδειξη ισχύος μετατρέπεται σε ένδειξη ορίων ισχύος· και αν η ρήξη μονιμοποιηθεί, η Σαουδική Αραβία μένει με μια Υεμένη πιο κατακερματισμένη από πριν.

Τα ΗΑΕ: διατήρηση δικτύου επιρροής, με κίνδυνο πολιτικής απομόνωσης

Το Αμπού Ντάμπι έχει χτίσει επιρροή μέσω τοπικών εταίρων. Η αποχώρηση των εναπομεινάντων αντιτρομοκρατικών δυνάμεων μειώνει την έκθεση προσωπικού και περιορίζει το άμεσο κόστος. (https://www.reuters.com/world/middle-east/uae-says-it-ends-mission-counterterrorism-units-yemen-voluntarily-2025-12-30/)

Το κόστος είναι η πιθανότητα να του «κολλήσει» ο ρόλος του διασπαστή ενός συνασπισμού, κάτι που περιπλέκει τις σχέσεις του με συμμάχους που δίνουν βάρος στη σταθερότητα.

Οι ΗΠΑ και οι Δυτικοί εταίροι: απώλεια ελέγχου ατζέντας

Η εικόνα «δύο συμμάχων που συγκρούονται» αποδυναμώνει την αξιοπιστία των δυτικών σχεδίων ασφαλείας στην περιοχή και αυξάνει την ανάγκη για διαμεσολάβηση. Αυτό δεν σημαίνει κατάρρευση συμμαχιών, σημαίνει αύξηση κόστους διαχείρισης.

---

Το πετρέλαιο ως δεύτερο μέτωπο: OPEC+ και το risk premium

Στο παρασκήνιο της Υεμένης υπάρχει πάντα η ενέργεια, επειδή η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ είναι κεντρικοί παίκτες στην αγορά πετρελαίου.

OPEC+ σημαίνει ο ΟΠΕΚ (ο οργανισμός πετρελαιοπαραγωγών χωρών) «συν» άλλους παραγωγούς (όπως η Ρωσία). Ο ρόλος του OPEC+ είναι να συντονίζει επίπεδα παραγωγής (ποσοστώσεις) ώστε να επηρεάζεται η παγκόσμια προσφορά και, άρα, η τιμή.

Υπάρχει προηγούμενο όπου Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ συγκρούστηκαν για ποσοστώσεις και «baseline» (τη βάση υπολογισμού των περικοπών/αυξήσεων παραγωγής), προκαλώντας αδιέξοδο και έντονη διαπραγμάτευση. (https://www.cnbc.com/2021/07/05/oil-explainer-energy-prices-rise-after-opec-fails-to-reach-deal.html) Η κρίση τότε έκλεισε με συμβιβασμό. (https://www.cnbc.com/2021/07/14/opec-reportedly-reaches-compromise-on-oil-production-after-dispute-with-uae.html)

Το επεισόδιο στην Υεμένη δεν μεταφράζεται αυτόματα σε πόλεμο ποσοστώσεων. Μεταφράζεται όμως σε πολιτικό ρίσκο που οι αγορές τιμολογούν ως risk premium: μια πρόσθετη επιβάρυνση στην τιμή λόγω αβεβαιότητας, ακόμη και αν η φυσική ροή πετρελαίου δεν αλλάξει άμεσα. Το precedent του 2021 δείχνει ότι οι διαφωνίες κορυφής μπορούν να παγώσουν αποφάσεις ή να προκαλέσουν σκληρό παζάρι, κάτι που αυξάνει τη μεταβλητότητα. (https://www.energyconnects.com/news/oil/2021/july/opecplus-to-boost-oil-output-after-saudi-uae-compromise-deal/?utm_source=openai)

---

Η ελληνική διάσταση: γιατί «μας καίει» χωρίς να φαίνεται στην πρώτη γραμμή

Η Ελλάδα δεν είναι μέρος του πολέμου στην Υεμένη. Είναι όμως μέρος του συστήματος που επηρεάζεται από τις δονήσεις του Κόλπου: ενέργεια, ναυτιλία, πληθωρισμός, διπλωματία.

1) Κόστος ζωής και καύσιμα: ο μηχανισμός μετάδοσης

Η Ελλάδα είναι καθαρός εισαγωγέας ενέργειας. Όταν το διεθνές πετρέλαιο ανεβαίνει, η επίπτωση περνά:

• άμεσα στην αντλία (βενζίνη/ντίζελ) και στο κόστος μεταφορών,
• έμμεσα σε τιμές προϊόντων, επειδή η μεταφορά/παραγωγή ακριβαίνει.

Η ευρωπαϊκή εμπειρία της τελευταίας περιόδου έδειξε πόσο έντονα η ενέργεια μπορεί να τροφοδοτήσει τον πληθωρισμό. Η γενική λογική του pass‑through (δηλαδή της μετάδοσης από την τιμή ενέργειας στον δείκτη τιμών) έχει αναλυθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο. (https://www.ecb.europa.eu/press/accounts/2022/html/ecb.mg220707~d5c3246061.en.html?utm_source=openai)

Για τον Έλληνα πολίτη, το πρακτικό «σήμα» δεν θα έρθει από τη Μουκάλα ως είδηση. Θα έρθει ως εβδομαδιαία μεταβολή τιμών καυσίμων και ως πίεση στις τιμές μεταφοράς/τροφίμων, αν οι αγορές ενέργειας νευριάσουν.

2) Ναυτιλία: Ερυθρά Θάλασσα, Κόλπος του Άντεν και ασφάλιστρα πολέμου

Η Υεμένη ακουμπά γεωγραφικά την Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο του Άντεν, θαλάσσιες αρτηρίες που έχουν ήδη αποδειχθεί ευάλωτες σε επιθέσεις και αναταράξεις τα τελευταία χρόνια. Για την ελληνόκτητη ναυτιλία (η μεγαλύτερη στον κόσμο σε χωρητικότητα), η ασφάλεια αυτών των περασμάτων δεν είναι θεωρία, είναι επιχειρησιακό κόστος.

Όταν αυξάνεται ο κίνδυνος, ενεργοποιούνται τρεις μηχανισμοί:

• war‑risk premiums (ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου) που ανεβάζουν το κόστος ανά ταξίδι,
• rerouting (αλλαγή δρομολογίων) που αυξάνει χρόνο και κατανάλωση καυσίμου,
• διαχείριση πληρωμάτων/ασφάλειας που επίσης κοστίζει.

Οι σχετικές προειδοποιήσεις/πλαίσια κινδύνου για τη θαλάσσια ζώνη έχουν αποτυπωθεί σε επίσημες ναυτιλιακές ενημερώσεις. (https://www.maritime.dot.gov/msci/2025-001-southern-red-sea-bab-el-mandeb-strait-and-gulf-aden-houthi-attacks-commercial-vessels?utm_source=openai)

3) Διπλωματία: πώς ισορροπεί η Αθήνα χωρίς «να διαλέξει»

Η Αθήνα έχει λόγους να κρατά λειτουργικές σχέσεις και με τις δύο πλευρές: και με τη Σαουδική Αραβία (ενέργεια, περιφερειακή ασφάλεια), και με τα ΗΑΕ (επενδύσεις, οικονομική συνεργασία, ευρύτερη στρατηγική σύμπλευση). Σε επίπεδο κυβερνητικών πλαισίων συνεργασίας, η Ελλάδα έχει επενδύσει πολιτικό κεφάλαιο σε αυτές τις σχέσεις τα τελευταία χρόνια. (https://www.primeminister.gr/en/2025/05/02/36157?utm_source=openai)

Η ασφαλής «γραμμή» για την Αθήνα περνά μέσα από την ευρωπαϊκή ομπρέλα: δημόσια στήριξη αποκλιμάκωσης και πολιτικής λύσης, χωρίς να μπαίνει στο ερώτημα «ποιος λέει αλήθεια» για το φορτίο στη Μουκάλα, όσο δεν υπάρχουν ανεξάρτητα επαληθευμένα στοιχεία. Οι ευρωπαϊκές εκκλήσεις για αποκλιμάκωση παρέχουν θεσμικό κάλυμμα. (https://www.eeas.europa.eu/eeas/foreign-affairs-council-press-remarks-high-representative-kaja-kallas-after-informal-videoconference_en?utm_source=openai)

---

Οι θεσμοί και τα όριά τους: ΟΗΕ, διαμεσολάβηση και πραγματική ισχύς στο πεδίο

Σε θεωρητικό επίπεδο, ο ΟΗΕ παραμένει ο κατεξοχήν φορέας διαμεσολάβησης. Στην πράξη, η Υεμένη έχει δείξει ότι οι συμφωνίες πετυχαίνουν μόνο όταν οι βασικοί εξωτερικοί παίκτες συγκλίνουν σε ελάχιστους στόχους.

Ο Ειδικός Απεσταλμένος του ΟΗΕ και τα κανάλια «good offices» μπορούν να λειτουργήσουν ως δίαυλοι αποκλιμάκωσης και τεχνικών συμφωνιών (ανθρωπιστική πρόσβαση, ανταλλαγές κρατουμένων, τοπικές εκεχειρίες). Η ύπαρξη ενεργών διαύλων είναι σημαντική, ακόμη και όταν δεν λύνουν το πολιτικό πρόβλημα. (https://dppa.un.org/en/reports/all/3?utm_source=openai)

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι η κρίση δεν είναι μόνο «υεμενική». Είναι ρήξη στρατηγικών σχεδίων δύο περιφερειακών δυνάμεων. Αυτό μειώνει τη δυνατότητα των θεσμών να «επιβάλουν» λύση και αυξάνει τη σημασία της σκληρής ισχύος και των οικονομικών κινήτρων.

---

Τι να περιμένουμε τους επόμενους μήνες: οι τροχιές κλιμάκωσης και αποκλιμάκωσης

Υπάρχουν δύο βασικές τροχιές, με ενδιάμεσες αποχρώσεις.

Τροχιά αποκλιμάκωσης: «πάγωμα» και διαπραγμάτευση ορίων

Σε αυτή την εξέλιξη, τα ΗΑΕ περιορίζουν την ορατή στρατιωτική παρουσία (κάτι που ήδη ανακοίνωσαν για το υπόλοιπο προσωπικό), το Ριάντ σταματά τα χτυπήματα που εκθέτουν ευθέως τον σύμμαχο, και γίνεται ένα παζάρι για το πού σταματά η προέλαση του STC και ποιος ελέγχει ποια λιμάνια/έσοδα.

Το κλειδί θα είναι αν υπάρξει «συμφωνία κανόνων» για Χαντραμάουτ/Αλ-Μάχρα, δηλαδή για το στρατηγικό βάθος κοντά στα σαουδαραβικά σύνορα.

Τροχιά κλιμάκωσης: ανταγωνισμός εντός του αντι-Χούθι χώρου

Σε αυτή την εξέλιξη, η σύγκρουση μετατρέπεται σε πιο ανοιχτό πόλεμο δι’ αντιπροσώπων: περισσότερα επεισόδια σε λιμάνια/γραμμές ανεφοδιασμού, μεγαλύτερη κινητοποίηση δυνάμεων και πιθανή γενίκευση σε νότιες επαρχίες. Εκεί, οι ΗΠΑ θα πιέσουν εντονότερα για «συμμαχική πειθαρχία», επειδή η εικόνα διάσπασης υπονομεύει συνολικά τη δυτική στρατηγική στην περιοχή. Οι πρόσφατες τηλεφωνικές επαφές δείχνουν ήδη την κατεύθυνση της αμερικανικής διαχείρισης. (https://www.aa.com.tr/en/americas/us-saudi-arabia-discuss-yemen-tensions-regional-security/3785303) (https://www.mofa.gov.ae/en/MediaHub/News/2025/12/31/bin-Zayed-USA)

Για την Ελλάδα, οι δείκτες που αξίζει να παρακολουθούνται είναι τρεις:

1. Νέα πλήγματα σε λιμάνια/παράκτιες υποδομές (συνδέονται με θαλάσσιες οδούς και ναυτιλιακό ρίσκο). (https://www.reuters.com/world/middle-east/saudi-led-coalition-yemen-calls-civilians-mukalla-port-evacuate-saudi-state-news-2025-12-30/)
2. Δημόσια μεταφορά της κόντρας στον OPEC+ (συνδέεται με τιμές πετρελαίου). (https://www.cnbc.com/2021/07/05/oil-explainer-energy-prices-rise-after-opec-fails-to-reach-deal.html)
3. Αύξηση προειδοποιήσεων/ασφαλιστικών επιβαρύνσεων στη ζώνη Ερυθράς Θάλασσας–Άντεν (συνδέεται με ελληνόκτητα πλοία και κόστη). (https://www.maritime.dot.gov/msci/2025-001-southern-red-sea-bab-el-mandeb-strait-and-gulf-aden-houthi-attacks-commercial-vessels?utm_source=openai)

---

Συμπέρασμα: η «συμμαχία του Κόλπου» ως εργαλείο, όχι ως αξία

Η κρίση Σαουδικής Αραβίας–ΗΑΕ στην Υεμένη δείχνει πώς λειτουργούν οι συμμαχίες στον πραγματικό κόσμο: ως εργαλεία συμφερόντων που κρατούν όσο οι στόχοι είναι συμβατοί. Όταν οι στόχοι αποκλίνουν (ενιαία Υεμένη για συνοριακή ασφάλεια από τη μία, ισχυρός νότος με λιμενική/ναυτική επιρροή από την άλλη), το «κοινό μέτωπο» γίνεται προσωρινό περίβλημα.

Οι κερδισμένοι, βραχυπρόθεσμα, είναι όσοι επωφελούνται από τη διάσπαση: οι Χούθι και οι υποστηρικτές τους, αλλά και κάθε παίκτης που βλέπει τις ΗΠΑ να απορροφώνται σε διαχείριση συμμάχων αντί για επιβολή ατζέντας. Οι χαμένοι είναι όσοι χρειάζονται σταθερότητα και προβλεψιμότητα: η ίδια η Υεμένη, η αρχιτεκτονική ασφαλείας του Κόλπου και οι οικονομίες που εξαρτώνται από φθηνή ενέργεια και ασφαλείς θαλάσσιες οδούς.

Για την Ελλάδα, το στοίχημα είναι ψυχρό και πρακτικό: έγκαιρη ανάγνωση ρίσκου στην ενέργεια, επιχειρησιακή επαγρύπνηση για τη ναυτιλία, και διπλωματική ισορροπία με ευρωπαϊκή κάλυψη. Η Μουκάλα είναι μακριά στον χάρτη, αλλά ο λογαριασμός της αστάθειας μπορεί να φτάσει γρήγορα στη Μεσόγειο.