Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ αρνείται την παραίτηση με «σκιάχτρο» τον ακροδεξιό Φάρατζ

Ο Βρετανός πρωθυπουργός αρνείται να παραιτηθεί μετά τη χειρότερη τοπική εκλογική ήττα του Εργατικού Κόμματος εδώ και δεκαετίες. Το επιχείρημά του δεν στηρίζεται στις επιδόσεις του. Στηρίζεται στο σκιάχτρο του Νάιτζελ Φάρατζ. «Δεν θα παραιτηθώ. Δεν θα βυθίσω τη χώρα στο χάος» (RTE). Αυτή είναι ολόκληρη η στρατηγική επιβίωσης.

Η αριθμητική τον στηρίζει προσωρινά. Η Κάθριν Γουέστ, που έθεσε τελεσίγραφο για παραίτηση, συγκέντρωσε μόλις 10 από τις 81 υπογραφές που χρειάζονται για διαδικασία ανάδειξης αρχηγού (Independent). Τα βαριά ονόματα, Στρίτινγκ, Ρέινερ, Μπέρναμ, περιμένουν. Κανείς δεν θέλει να πέσει πρώτος σε ένα τοπίο όπου το Reform πήρε 1.244 έδρες, κατέλαβε το Tameside που οι Εργατικοί κρατούσαν 47 χρόνια, και έγινε πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις.

Για να κερδίσει χρόνο, ο Στάρμερ προχωρά σε κινήσεις πολιτικής απελπισίας: εθνικοποίηση της British Steel και «πλήρη στροφή προς την Ευρώπη» με συμφωνία κινητικότητας νέων (Euronews). Δύο κινήσεις που θα ηχούσαν αριστερές το 2017. Σήμερα απευθύνονται σε ένα εκλογικό σώμα που δεν υπάρχει: το 49% των ψηφοφόρων που πέρασαν από το Labour στο Reform βάζουν στην κορυφή των ανησυχιών το κόστος ζωής, όχι την Ευρώπη (YouGov).

Εδώ ανοίγει το πραγματικό πρόβλημα για τις Βρυξέλλες. Ο Στάρμερ ζητά πιο στενή σχέση με την Ευρώπη ακριβώς τη στιγμή που στο Λονδίνο προελαύνει ένα κίνημα δεσμευμένο σε σκληρότερο Brexit. Ο Αντιπρόεδρος Ντέιβιντ Λάμι το διατύπωσε χωρίς περιστροφές: «Δεν αλλάζεις πιλότο κατά τη διάρκεια της πτήσης» (BusinessTimes). Είναι ομολογία ότι το πλήρωμα δεν εμπιστεύεται κανέναν διάδοχο. Είναι όμως και προειδοποίηση προς την Ευρώπη: η Βρετανία θα διαπραγματευτεί με χέρι που τρέμει, διατηρώντας στο τραπέζι την υπενθύμιση ότι ο επόμενος συνομιλητής μπορεί να είναι ο Φάρατζ. Παρίσι και Αθήνα έχουν ήδη πάρει το μήνυμα. Η ελληνική στροφή στη γαλλική συμμαχία προηγήθηκε αυτών των αποτελεσμάτων, δεν τα ακολουθεί.

Η απόδειξη ότι η ανάγκη για σταθερότητα υπερβαίνει την ιδεολογική συγγένεια ήρθε από την Ουάσιγκτον. Ο Τραμπ συνεχάρη τον Σκωτσέζο εθνικιστή Τζον Σουίνεϊ για τη νίκη του, αγνοώντας τον Φάρατζ (GB News). Ακόμη και ένας ιδεολογικός σύμμαχος του Reform επιλέγει να μιλήσει με όποιον φαίνεται ικανός να κυβερνήσει. Ο Στάρμερ ποντάρει ότι το ίδιο ισχύει για τους 81 βουλευτές που δεν έχει ακόμη χάσει. Όσο όμως πολιτεύεται ως όμηρος του Φάρατζ, η ισχύς που μπορεί να προβάλει στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ συρρικνώνεται περαιτέρω.