Βιολογικός υπολογιστής με 200.000 ανθρώπινους νευρώνες παίζει Doom σε νομικό κενό

Σε ένα εργαστήριο στη Μελβούρνη, 200.000 ζωντανοί ανθρώπινοι νευρώνες μαθαίνουν να παίζουν Doom. Όχι σε προσομοίωση. Πραγματικά κύτταρα, σε πραγματικό chip, που δέχονται ηλεκτρικούς παλμούς ως ανταμοιβή όταν πετυχαίνουν τον στόχο και τυχαίο θόρυβο όταν αποτυγχάνουν. Μέσα σε μία εβδομάδα, χτυπούν στόχους καλύτερα από τυχαίο (AICERTS). Η αυστραλιανή Cortical Labs ονομάζει τη συσκευή CL1 και τη χαρακτηρίζει τον πρώτο εμπορικό βιολογικό υπολογιστή.

Φθηνότερος, αλλά θνητός

Ένα rack με 30 CL1 καταναλώνει λιγότερη ενέργεια από μία μόνο GPU Nvidia H100 (Wikipedia). Αυτό σημαίνει κλάσμα του ενεργειακού κόστους που σήμερα εκτοξεύει τους λογαριασμούς των data centers. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα που κανένα κλασικό chip δεν έχει: τα κύτταρα πεθαίνουν σε έξι μήνες. Δεν «αποθηκεύουν» όσα μαθαίνουν. Και κανένα ρυθμιστικό πλαίσιο δεν τα προστατεύει, ούτε ως ανθρώπινο υποκείμενο ούτε με τη νομοθεσία που ισχύει για πειραματόζωα (Byteiota).

Από το Doom στα φάρμακα

Το Doom είναι η βιτρίνα. Η πραγματική υπόσχεση βρίσκεται αλλού: δοκιμές φαρμάκων σε πραγματικούς ανθρώπινους νευρώνες αντί για ζωικά μοντέλα ή ψηφιακές προσομοιώσεις. Η βιομηχανία βλέπει τη βιολογία ως συντομότερο δρόμο προς την ανακάλυψη φαρμάκων. Ενδεικτικό: η Anthropic έδωσε 400 εκατομμύρια δολάρια για την Coefficient Bio, μια startup οκτώ μηνών με λιγότερους από 10 υπαλλήλους, αγοράζοντας ταλέντο από τη Genentech που ειδικεύεται στο AI για φαρμακευτική έρευνα (The Next Web). Σε ένα πεδίο όπου μια βελτίωση 5% εξοικονομεί δισεκατομμύρια, η κούρσα μεταξύ ψηφιακών και βιολογικών λύσεων μόλις ξεκίνησε.

Κανείς όμως δεν ρώτησε τους δότες των κυττάρων στη Μελβούρνη τι γνώμη έχουν. Οι νευρώνες τους δέχονται ηλεκτρικές ποινές όταν αποτυγχάνουν σε ένα βιντεοπαιχνίδι, μετατρέπονται σε αναλώσιμο hardware, και κανένας νόμος δεν τους καλύπτει. Όσο η βιομηχανία AI ανακαλύπτει ότι η βιολογία βγαίνει φθηνότερα από το silicon, αυτό το νομικό κενό θα γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί.