Βιολάντα: Ο ιδιοκτήτης αρνήθηκε μέτρα 30.000 ευρώ πριν την έκρηξη που σκότωσε πέντε

«Εγώ είμαι το αφεντικό και θα κάνεις ό,τι σου λέω. Εσύ βάλε τον σωλήνα και είμαι εγώ υπεύθυνος για ό,τι συμβεί.» Η φράση ανήκει στον Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη, ιδιοκτήτη της Βιολάντας, όπως την κατέθεσε ο υδραυλικός που ανέλαβε να συνδέσει δεξαμενή 5.000 λίτρων προπανίου, χωρίς να διαθέτει πτυχίο εγκαταστάτη αερίου (Newsit). Ο υδραυλικός πρότεινε μπετόν και μεταλλικό φρεάτιο. Ο ιδιοκτήτης αρνήθηκε. Ο σωλήνας μπήκε στο χώμα, γυμνός, εκτεθειμένος σε λιπάσματα και διάβρωση. Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 04:00 της 26ης Ιανουαρίου 2026, πέντε εργάτριες νυχτερινής βάρδιας σκοτώθηκαν από έκρηξη ισοδύναμη με 185 κιλά TNT, αρκετή για να ισοπεδώσει πολυκατοικία.

Δεκαπέντε μέρες πριν, εργαζόμενες σήκωναν τη μπλούζα τους στο πρόσωπο για να καλύψουν τη μύτη από τη μυρωδιά. Ο διευθυντής παραγωγής είχε εντολή: «Πες ότι μυρίζει από τους βόθρους» (Protothema). Η πηγή της οσμής βρισκόταν στο υπόγειο: χώρος 400 τ.μ. που δεν εμφανιζόταν σε κανένα αδειοδοτικό σχέδιο εδώ και 19 χρόνια. Μέτρηση μετά την έκρηξη έδειξε 6.000 ppm προπανίου, επίπεδο κορεσμού: σε αυτή τη συγκέντρωση, αρκεί ένας σπινθήρας (Huffington Post). Τον Ιούνιο του 2025, η εταιρεία Revoil είχε εισηγηθεί αναβάθμιση ασφαλείας κόστους 30.000-32.000 ευρώ (ERT). Ο Τζιωρτζιώτης θεώρησε την τιμή ακριβή.

Αυτό που εντόπισε η ΔΑΕΕ (η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού, που ανέλαβε αντί των τοπικών ελεγκτικών μηχανισμών) σε 18 ημέρες έρευνας υπερέβαινε κατά πολύ τη μία δεξαμενή. Και στις τρεις εγκαταστάσεις του Τζιωρτζιώτη (Βιολάντα, VitaFree, Μακρυχώρι) βρέθηκαν χώροι που δεν εμφανίζονταν σε καμία άδεια και δεξαμενές αόρατες στα επίσημα σχέδια. Αλλά το πιο αποκαλυπτικό εύρημα αφορούσε τους ανιχνευτές διαρροής αερίου: ήταν τοποθετημένοι στους τοίχους αλλά ποτέ συνδεδεμένοι σε σύστημα συναγερμού (To Brief). Σκηνικό ασφαλείας, χωρίς ασφάλεια. Η εισαγγελέας αναβάθμισε το κατηγορητήριο σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο (κακούργημα που μπορεί να φτάσει ισόβια κάθειρξη). Η νομική λογική: στο ελληνικό δίκαιο δεν χρειάζεται να ήθελες τον θάνατο, αρκεί να γνώριζες τον κίνδυνο και να αποδέχτηκες το ενδεχόμενο.

Μένει το ερώτημα πώς ένα υπόγειο 400 τ.μ. παρέμεινε αόρατο σε κάθε ελεγκτικό μηχανισμό επί δύο δεκαετίες. Η αδειοδότηση του 2020 από την Περιφέρεια Θεσσαλίας περιελάμβανε όρο διόρθωσης υποδομών που δεν τηρήθηκε ποτέ. Κανείς δεν επανέλεγξε. Η εποπτεία στην Ελλάδα λειτουργεί κατακερματισμένα: η πυροσβεστική ελέγχει πυρασφάλεια, η περιφέρεια τις άδειες, η επιθεώρηση εργασίας τις συνθήκες, αλλά κανείς δεν φέρει ευθύνη από άκρη σε άκρη. Στη Βιολάντα, αυτό σήμαινε ότι ο ιδιοκτήτης λειτουργούσε ουσιαστικά ανεξέλεγκτος.

Έξω από τα δικαστήρια Τρικάλων, 256 εργαζόμενοι χειροκρότησαν τον Τζιωρτζιώτη. Η ανακοίνωσή τους δεν ανέφερε καν τα ονόματα των πέντε νεκρών (Enikos). Το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων κατήγγειλε ότι οι συγκεντρώσεις «δεν ήταν αυθόρμητες, αλλά οργανωμένες με παρέμβαση της εργοδοσίας». Η Βιολάντα δεν είχε ποτέ σωματείο εργαζομένων. Η ΓΣΕΕ σιωπά. Πέντε νεκρές, εργοστάσιο χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση, και ο κορυφαίος συνδικαλιστικός φορέας της χώρας δεν έχει εκδώσει ούτε ανακοίνωση. Στα Τρίκαλα, η ανεργία κρατά 250 ανθρώπους δεμένους σε μια δουλειά όπου η μυρωδιά αερίου ήταν καθημερινή και η καταγγελία αδιανόητη.