Βιολάντα: Το αδήλωτο υπόγειο 400 τ.μ., οι 5 νεκρές και η εμπλοκή Παπαστεργίου

Η τραγωδία στη «Βιολάντα» δεν είναι απλώς ένα εργατικό δυστύχημα. Είναι η ανατομία της ελληνικής παθογένειας σε πραγματικό χρόνο: ένα αόρατο κράτος που «διευκολύνει» τις επενδύσεις κλείνοντας τα μάτια, μέχρι να ακουστεί ο κρότος.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι πώς διέρρευσε το προπάνιο, αλλά πώς λειτουργούσε επί 19 χρόνια ένα εργοστάσιο με ένα αδήλωτο υπόγειο 400 τ.μ. —τον χώρο όπου συσσωρεύτηκε το αέριο και έγινε ο τάφος πέντε γυναικών— χωρίς κανείς από τους οκτώ ελέγχους αδειοδότησης να το «δει».

Η πολιτική «καυτή πατάτα»

Στο Μαξίμου, ο πονοκέφαλος έχει όνομα: Δημήτρης Παπαστεργίου. Ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης παραδέχθηκε ότι το 2007 (και σύμφωνα με πληροφορίες και το 2011) υπέγραψε τις μελέτες πυροπροστασίας και ηλεκτρολογικών ως μηχανικός (Athens Voice). Το γεγονός ότι το υπόγειο δεν υπήρχε στα σχέδια που υπέγραψε δεν τον απαλλάσσει πολιτικά, καθώς δημιουργεί την εικόνα μιας διαπλοκής τοπικής αυτοδιοίκησης και επιχειρηματικότητας που διαπερνά τις δεκαετίες.

Ακόμα πιο εκτεθειμένη είναι η Περιφέρεια Θεσσαλίας επί Κώστα Αγοραστού. Έγγραφα δείχνουν ότι το 2020 διαπιστώθηκε πως οι δεξαμενές υγραερίου ήταν παράνομες. Αντί να κλείσει η μονάδα, δόθηκε άδεια λειτουργίας με προθεσμία συμμόρφωσης που δεν ελέγχθηκε ποτέ (To Edolio 5).

Το χρονικό της προειδοποίησης

Το πιο εξοργιστικό στοιχείο είναι ότι το σύστημα ήξερε. Τον Ιούλιο του 2025, έλεγχος εντόπισε ότι οι ανιχνευτές υγραερίου δεν λειτουργούσαν. Το πόρισμα όμως «χάθηκε» στη γραφειοκρατία και δεν έφτασε ποτέ στο σωματείο (Dikastikoreportaz).

Όταν το Εργατικό Κέντρο προσπάθησε να ενημερώσει τους εργαζόμενους τον Νοέμβριο, η εργοδοσία κάλεσε την αστυνομία για να τους διώξει, επικαλούμενη «ιδιωτικό χώρο» (902.gr). Η απουσία σωματείου στη «Βιολάντα» δεν ήταν τυχαία· ήταν μέρος του μοντέλου λειτουργίας.

Τι μένει

Πέντε γυναίκες, οι περισσότερες μητέρες που δούλευαν νύχτα για να μεγαλώσουν παιδιά και εγγόνια, πλήρωσαν το τίμημα μιας ανάπτυξης που λειτουργεί με «αυτοματοποιημένες αδειοδοτήσεις» και ελέγχους φαντάσματα. Η δικαιοσύνη τώρα καλείται να ξεμπλέξει το κουβάρι, αλλά το πολιτικό ερώτημα παραμένει: Πόσες άλλες «Βιολάντες» λειτουργούν αυτή τη στιγμή με χαρτιά που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα;