Βενεζουέλα, Κούβα, Λονδίνο: Από τα 303 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στους σκιώδεις εμπρησμούς

Η Μαρία Κορίνα Ματσάδο, νομπελίστρια Ειρήνης 2025, δηλώνει από τη Μαδρίτη ότι «δεν μετανιώνει» που χάρισε το μετάλλιό της στον Ντόναλντ Τραμπ (Semana). Τον αποκαλεί «τον μοναδικό ηγέτη που ρίσκαρε ζωές Αμερικανών για την ελευθερία της Βενεζουέλας». Ο ίδιος Τραμπ, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, άρσε τις κυρώσεις στη Ντέλσι Ροντρίγκεζ, αντιπρόεδρο του Μαδούρο, την αναγνώρισε ως αρχηγό κράτους, και άνοιξε τη στρόφιγγα του βενεζουελάνικου πετρελαίου σε αμερικανικές εταιρείες. Τη Ματσάδο, τη νικήτρια εκλογών με 67% (El Tiempo), την παραμέρισε. «Είναι πολύ καλή γυναίκα, αλλά δεν έχει τον σεβασμό για να ηγηθεί», είπε.

Η ειρωνεία κρύβει μια σκληρή αλήθεια: η δημοκρατία στη Βενεζουέλα δεν ήταν ποτέ ο στόχος. Ήταν η αφήγηση. Ο στόχος ήταν τα 303 δισεκατομμύρια βαρέλια αποθεμάτων πετρελαίου (CBS News), τα μεγαλύτερα στον πλανήτη. Η Ματσάδο το γνωρίζει. Η χειρονομία με το Νόμπελ ήταν ακριβώς αυτό: αναγνώριση ότι εκείνος κρατά τα κλειδιά και εκείνη ελπίζει σε ανταπόδοση.

Το ίδιο μοτίβο συναλλαγής παίζεται μερικές εκατοντάδες μίλια βορειότερα. Στην Κούβα, τα blackout φτάνουν τις 20-24 ώρες (Boston Globe). Αεροπορικές εταιρείες σταματούν πτήσεις, νοσοκομεία λειτουργούν με γεννήτριες, κόσμος ψάχνει τροφή στα σκουπίδια. Η Βραζιλία, το Μεξικό και η Ισπανία ανακοίνωσαν στη Βαρκελώνη συντονισμένη ανθρωπιστική βοήθεια (El País). Αλλά ο Λούλα, που ζήτησε να «σταματήσει αυτό το καταραμένο εμπάργκο», δεν μίλησε ποτέ για τις δεκαετίες κακοδιαχείρισης που κατέστρεψαν τις υποδομές. Κι ο Τραμπ, που πνίγει το νησί ενεργειακά, ταυτόχρονα επέτρεψε σε ρωσικό δεξαμενόπλοιο να φτάσει στην Αβάνα τον Μάρτιο. Η Κούβα υποφέρει, αλλά κανείς δεν θέλει πραγματικά να τη σώσει. Θέλουν να την ελέγξουν.

Στο Λονδίνο, η φωτιά αλλάζει μορφή

Μακριά από τη Λατινική Αμερική, μια άλλη μορφή κυνισμού. Τέσσερις εμπρηστικές επιθέσεις σε εβραϊκές εγκαταστάσεις του βόρειου Λονδίνου μέσα σε τρεις εβδομάδες: ασθενοφόρα, συναγωγές, τα γραφεία του Iran International (Evening Standard). Μια σκοτεινή ομάδα, η HAYI, διεκδικεί ευθύνη μέσω Telegram. Ειδικοί αμφιβάλλουν αν πρόκειται για πραγματική οργάνωση ή «σημαία ευκολίας» για ιρανικές υβριδικές επιχειρήσεις. Ο Αρχιραβίνος της Βρετανίας μιλά για «εκστρατεία βίας που κερδίζει ορμή».

Τρεις ιστορίες, ένα νήμα. Στη Βενεζουέλα, το πετρέλαιο αγοράζει σιωπή. Στην Κούβα, η ανθρωπιστική κρίση είναι εργαλείο πίεσης. Στο Λονδίνο, η βία εξυπηρετεί ξένα στρατηγικά παιχνίδια. Σε καμία από αυτές τις ιστορίες ο λαός δεν είναι πρωταγωνιστής. Είναι βαλίτσα σε κάποιο άλλο ταξίδι.