Ο Τραμπ ξηλώνει την κλιματική πολιτική χαρίζοντας προβάδισμα 200 δισ. στην Κίνα

Στις 12 Φεβρουαρίου 2026, η Ουάσιγκτον δεν άλλαξε απλώς περιβαλλοντική πολιτική· κατεδάφισε τη νομική βάση της συμμετοχής της στην παγκόσμια οικονομία του μέλλοντος. Η κατάργηση του «endangerment finding» του 2009 από την κυβέρνηση Τραμπ αφαιρεί το θεμέλιο κάθε ομοσπονδιακής ρύθμισης για το κλίμα (Mother Jones). Για την Ελλάδα, μια χώρα στην «πρώτη γραμμή» της κλιματικής κατάρρευσης, η εξέλιξη αυτή δεν είναι μια μακρινή διπλωματική είδηση, αλλά μια ευθεία απειλή για την ασφάλεια και τους φυσικούς της πόρους.

Οικονομική αυτοχειρία και κινεζική κυριαρχία

Στη γλώσσα της ισχύος, η απόφαση ισοδυναμεί με οικειοθελή παραίτηση των ΗΠΑ από την τεχνολογική ηγεμονία. Ενώ η Αμερική υποχωρεί, η Κίνα καλύπτει το κενό με επιθετική βιομηχανική στρατηγική. Μόνο το 2025, η Κίνα εγκατέστησε πάνω από 300 gigawatts ηλιακής και αιολικής ισχύος και εξήγαγε τεχνολογίες καθαρής ενέργειας αξίας άνω των 200 δισ. δολαρίων (Juan Cole).

Αντίθετα, η αμερικανική αγορά βυθίζεται στην αβεβαιότητα. Οι ακυρώσεις έργων καθαρής ενέργειας στις ΗΠΑ έφτασαν τα 35 δισ. δολάρια το 2025 (Mother Jones). Οι επενδυτές μιλούν πλέον ανοιχτά για κίνδυνο «stranded assets» (απαξιωμένων περιουσιακών στοιχείων), καθώς η αμερικανική βιομηχανία χάνει τον βηματισμό της απέναντι στον ανταγωνισμό της ΕΕ και της Ασίας (Reuters).

Ο λογαριασμός για την Ελλάδα

Η Ελλάδα βρίσκεται στο πιο ευάλωτο σημείο της Μεσογείου και η αποδυνάμωση της παγκόσμιας δράσης μεταφράζεται άμεσα σε κόστος επιβίωσης. Το 2025 ήταν το δεύτερο θερμότερο έτος των τελευταίων 30 ετών, ενώ η λίμνη του Μόρνου —ο ταμιευτήρας της Αττικής— συρρικνώθηκε κατά 49% (Fortune Greece).

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Σύμβαση του ΟΗΕ (UNFCCC) σημαίνει πρακτικά:

1. Διακοπή χρηματοδότησης: Το Πράσινο Ταμείο χάνει τον βασικό χρηματοδότη του, δυσκολεύοντας τα έργα προσαρμογής παγκοσμίως.
2. Κατάρρευση συντονισμού: Χωρίς τις ΗΠΑ, το πρόβλημα του «free rider» (λαθρεπιβάτη) γιγαντώνεται. Αν ο μεγαλύτερος ρυπαντής δεν δεσμεύεται, οι προσπάθειες των υπολοίπων ακυρώνονται στην πράξη.

Το στρατηγικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα γίνει η πράσινη μετάβαση, αλλά ποιος θα την ελέγχει. Η Κίνα και η Ευρώπη επιχειρούν να γίνουν οι νέοι ρυθμιστές, αλλά για χώρες όπως η Ελλάδα, ο χρόνος έχει ήδη τελειώσει. Η γεωπολιτική αλλαγή φρουράς στην ενέργεια δεν είναι θεωρητική· γράφεται με μειωμένα αποθέματα νερού και καμένα δάση.