Τραγωδία στο Εργοστάσιο «Βιολάντα»: Πολιτική Αντιπαράθεση για τις Ευθύνες

Ενώ στα Τρίκαλα κηδεύονταν οι πέντε γυναίκες της νυχτερινής βάρδιας, στην Αθήνα είχε ήδη στηθεί το γνωστό σκηνικό πολιτικής διαχείρισης ζημιάς. Η τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα» δεν αποκάλυψε απλώς ένα αδήλωτο υπόγειο 400 τ.μ. χωρίς ανιχνευτές αερίου· αποκάλυψε το δομικό κενό ενός κράτους που έχει κατακερματίσει την ευθύνη τόσο πολύ, ώστε τελικά να μην την έχει κανείς.

Η στρατηγική της «διάχυσης ευθύνης»

Το Μαξίμου αντέδρασε με αντανακλαστικά πολιτικής επιβίωσης. Η γραμμή «φταίει η τοπική αυτοδιοίκηση» δεν είναι τυχαία. Μεταθέτοντας την ευθύνη στους Δήμους και την Περιφέρεια, η κεντρική κυβέρνηση επιχειρεί να βγάλει από το κάδρο το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ), το οποίο υπάγεται στο κεντρικό κράτος και μαστίζεται από χρόνια υποστελέχωση. Είναι μια κλασική τακτική deflection: όταν η συζήτηση πηγαίνει στην "πολεοδομική αυθαιρεσία" (αρμοδιότητα Δήμου), φεύγει από την "εργασιακή ασφάλεια" (αρμοδιότητα Υπουργείου).

Ταυτόχρονα, η χρήση του όρου «τυμβωρύχοι» για την αντιπολίτευση (Πηγή) λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας, επιχειρώντας να ηθικοποιήσει μια συζήτηση που θα έπρεπε να είναι αμιγώς τεχνοκρατική και πολιτική.

Ο πόλεμος των αριθμών

Η πιο κυνική πτυχή της αντιπαράθεσης αφορά τη στατιστική του θανάτου. Η αντιπολίτευση και ο ΟΣΕΤΕΕ μιλούν για 201 νεκρούς σε εργατικά δυστυχήματα το 2025 (Πηγή). Η κυβέρνηση απαντά με επίσημα στοιχεία που δείχνουν υποπολλαπλάσιους αριθμούς (κάτω από 50).

Η αλήθεια βρίσκεται στο «μαύρο κουτί» της ελληνικής αγοράς εργασίας: η κυβέρνηση μετράει τα δηλωμένα, ασφαλισμένα περιστατικά. Η πραγματικότητα, όμως, περιλαμβάνει ανασφάλιστους εργάτες και «μαύρα» μεροκάματα που, όταν καταλήγουν σε τραγωδία, συχνά δεν καταγράφονται καν ως εργατικά ατυχήματα.

Η σιωπή που φωνάζει

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι οι φωνές στη Βουλή, αλλά η σιωπή στα Τρίκαλα. Παρά τις εκκλήσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, οι εργαζόμενοι δεν μιλούν. Σε μια κλειστή κοινωνία με υψηλή ανεργία, ο φόβος της απόλυσης λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από οποιονδήποτε νόμο σιωπής. Η απουσία του ιδιοκτήτη από τις κηδείες και η «εξαφάνιση» των συνδικαλιστικών φορέων δείχνουν ότι το πελατειακό δίκτυο της επαρχίας παραμένει ισχυρότερο από τους θεσμούς ελέγχου.

Όσο το κράτος αρκείται στο να μετράει εκ των υστέρων νεκρούς αντί να ελέγχει εκ των προτέρων υπόγεια, η επόμενη «Βιολάντα» είναι απλώς θέμα χρόνου και στατιστικής.