Η Τουρκία παράγει drones στην Αίγυπτο και αναπτύσσει F-16 στη Σομαλία

Η εποχή της διπλωματικής απομόνωσης της Τουρκίας έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η στρατηγική της Αθήνας για έναν άξονα ανάσχεσης (Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος-Ισραήλ) δέχεται το ισχυρότερο πλήγμα της μέχρι σήμερα, καθώς η Άγκυρα δεν αρκείται πλέον σε ρητορική, αλλά θεμελιώνει στρατιωτική παρουσία στα νώτα της ελληνικής αμυντικής διάταξης.

Στις 4 Φεβρουαρίου 2026, η υπογραφή στρατιωτικής συμφωνίας πλαισίου μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου ανέτρεψε τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν πρόκειται για απλή εξομάλυνση σχέσεων, αλλά για σύμπραξη σκληρής ισχύος: η Τουρκία σχεδιάζει την κατασκευή στρατιωτικού βιομηχανικού συγκροτήματος στην αιγυπτιακή ακτή της Μεσογείου για την παραγωγή drones και πολεμικών πλοίων (The National). Με στόχο εμπορικών συναλλαγών στα 15 δισ. δολάρια έως το 2029, το Κάιρο δείχνει πως τα οικονομικά οφέλη υπερτερούν των παλαιών συμμαχιών, αφήνοντας την Αθήνα εκτεθειμένη στον νότιο τομέα.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία επεκτείνει την «Γαλάζια Πατρίδα» στην Ερυθρά Θάλασσα. Η ανάπτυξη τριών F-16 στο Μογκαντίσου από τις 28 Ιανουαρίου 2026 και η προετοιμασία για εξορύξεις πετρελαίου στη Σομαλία (PA Turkey) δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα. Είναι η εφαρμογή του δόγματος που είδαμε στο τουρκο-λυβικό μνημόνιο: η δημιουργία εξαρτημένων κρατών-δορυφόρων που νομιμοποιούν τις τουρκικές ενεργειακές και θαλάσσιες διεκδικήσεις.

Ενώ η Τουρκία περικυκλώνει διπλωματικά την Ελλάδα στον Νότο, στο Αιγαίο εφαρμόζει τακτική ασφυξίας. Οι νέες NAVTEX αόριστης διάρκειας (μέχρι το τέλος του 2027) που «κλειδώνουν» περιοχές ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού (Greek Reporter), επιχειρούν να δημιουργήσουν de facto διχοτόμηση του Αιγαίου, αμφισβητώντας ευθέως ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η «κερκόπορτα» που άνοιξε η τουρκική αμυντική βιομηχανία στην Ευρώπη. Η συμφωνία της ASELSAN με την τσεχική Excalibur για παραγωγή αεράμυνας εντός ΕΕ (Army Recognition), επιτρέπει στην Άγκυρα να παρακάμψει κυρώσεις και να καταστήσει ευρωπαϊκούς στρατούς πελάτες της τεχνολογίας της.

Το διακύβευμα για την Ελλάδα είναι υπαρξιακό: Η Τουρκία δεν είναι πλέον ο «ταραξίας» που απομονώνει η Δύση, αλλά ένας παίκτης που καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα στο ΝΑΤΟ, να παράγει όπλα στην καρδιά της ΕΕ και να ελέγχει τις ενεργειακές οδούς από το Σουέζ ως τη Σομαλία. Η Αθήνα καλείται να επαναξιολογήσει άμεσα τη στρατηγική της, καθώς τα διπλωματικά αναχώματα του 2020 φαίνεται να καταρρέουν μπροστά στη realpolitik του 2026.