Η Τουρκία διεκδικεί ελληνικά ύδατα στον ΟΗΕ πέντε μέρες μετά τις χειραψίες

Στις 11 Φεβρουαρίου, Μητσοτάκης και Ερντογάν πόζαραν στο Λευκό Παλάτι μιλώντας για «ήρεμα νερά» και εμπόριο 10 δισ. δολαρίων. Στις 16 Φεβρουαρίου, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΗΕ κατέθεσε το έγγραφο Α/80/642 — μια επιστολή που αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου, επικαλούμενη τη δοκτρίνα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 (zougla.gr).

Η επιστολή δεν έπεσε από τον ουρανό. Τον Ιανουάριο η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX αόριστης διάρκειας, δύο εβδομάδες πριν κλειδώσει η ίδια η συνάντηση (Greek Reporter). Στις 3 Φεβρουαρίου η Chevron υπέγραψε δεσμευτική άδεια για τέσσερα θαλάσσια μπλοκ νότια της Κρήτης (ot.gr). Τρεις μέρες αργότερα, η ίδια Chevron υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με την τουρκική TPAO — χωρίς συγκεκριμένα μπλοκ, χωρίς δεσμευτικές επενδύσεις (AA). Δεσμευτική άδεια στην Ελλάδα, συμβολική χειραψία στην Τουρκία. Η Άγκυρα, αντί να διαμαρτυρηθεί στην Ουάσιγκτον, απάντησε εκεί όπου χτίζεται αρχείο για μελλοντική διαιτησία: στον ΟΗΕ (Modern Diplomacy).

Η τουρκική επιστολή δεν παράγει νομικά δεδικασμένα. Κάθε ρηματική διακοίνωση που μένει αναπάντητη όμως κατοχυρώνει θέση σε ενδεχόμενη μελλοντική προσφυγή. Η Αθήνα απάντησε ότι πρόκειται για «ανυπόστατους ισχυρισμούς που δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα» (enikos.gr). Τυπική απόρριψη, η ίδια εδώ και χρόνια. Το Μαξίμου δεν θέλει κλιμάκωση — ούτε νομική (η Χάγη παραμένει εκτός ατζέντας), ούτε ρητορική. Όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί η στρατηγική αυτή τη στιγμή στηρίζεται στη σταθερότητα ως πλαίσιο για τις ενεργειακές επενδύσεις. Το ρίσκο είναι ότι η σταθερότητα εξυπηρετεί και τον Ερντογάν — ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2026, ως «απαραίτητος μεσολαβητής» σε Ιράν και Γάζα (Daily Sabah), δεν χρειάζεται να διαλέξει μεταξύ διπλωματίας και αναθεωρητισμού. Κάνει και τα δύο ταυτόχρονα. Οι Βρυξέλλες σιωπούν. Η Ουάσιγκτον ανέχεται.