Greek Retailers Lead Charge in Brussels Against Unfair Competition from Asian E-commerce Giants

Η ελληνική λιανική δεν πήγε στις Βρυξέλλες για να «γκρινιάξει». Πήγε για να πει κάτι πολύ συγκεκριμένο: ότι ένα κομμάτι του ευρωπαϊκού ηλεκτρονικού εμπορίου λειτουργεί σαν «παράλληλη αγορά», όπου οι κανόνες υπάρχουν στα χαρτιά αλλά δεν εφαρμόζονται στην πράξη. Και όταν αυτό συμβαίνει, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς ότι πιέζονται οι τιμές. Είναι ότι αναδιανέμεται εισόδημα, φόροι και θέσεις εργασίας, από τις τοπικές οικονομίες προς πλατφόρμες που έχουν χτιστεί πάνω σε έναν συνδυασμό κλίμακας, επιδοτήσεων, τεράστιων ροών μικρο-δεμάτων και (συχνά) αδύναμης επιβολής.

Το πολιτικό timing δεν είναι τυχαίο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αρχίσει να κλείνει τρύπες: τον Δεκέμβριο συμφώνησε σε προσωρινό τέλος 3 ευρώ ανά μικρο-δέμα από 1/7/2026, ως μεταβατική λύση μέχρι να στηθεί το πιο «βαρύ» σύστημα τελωνειακής μεταρρύθμισης. (https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2025/12/12/customs-council-agrees-to-levy-customs-duty-on-small-parcels-as-of-1-july-2026/)

Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο η ελληνική παρέμβαση αποκτά βαρύτητα: δεν μιλάμε για μια εθνική διαμάχη «καταστηματαρχών vs online». Μιλάμε για το πώς η Ευρώπη θα αποφασίσει να φορολογεί, να ελέγχει και να κατανέμει την ευθύνη σε μια αγορά που έχει πλέον δισεκατομμύρια αποστολές τον χρόνο.

---

Πώς φτάσαμε εδώ: από το «πακέτο των 2 ευρώ» σε 4,6 δισ. μικρο-δέματα

Το «κόλπο» που έκανε το cross-border e-commerce (διασυνοριακό ηλεκτρονικό εμπόριο) τόσο επιθετικό στην τιμή δεν είναι ένα και μοναδικό. Είναι μια αλυσίδα:

1. Παραγωγή χαμηλού κόστους (κυρίως στην Ασία), με μεγάλη γκάμα προϊόντων.
2. Επιθετικό marketing και επιδοτήσεις (κουπόνια, «σχεδόν δωρεάν» μεταφορικά), ώστε να αποκτηθεί μερίδιο αγοράς γρήγορα.
3. Διανομή σε τεράστιο όγκο μικρο-δεμάτων, που δυσκολεύει τους ελέγχους και κάνει την επιβολή κανόνων ασύμφορη/αργή.

Το μέγεθος είναι το πραγματικό σοκ: το 2024 καταγράφηκαν περίπου 4,6 δισ. αποστολές χαμηλής αξίας προς την ΕΕ (περίπου 12 εκατ. την ημέρα), με πάνω από 90% να προέρχονται από την Κίνα, σύμφωνα με ευρωπαϊκές αναφορές που επικαλούνται οι συζητήσεις πολιτικής. (https://www.reuters.com/world/china/eu-impose-3-euro-duty-small-e-commerce-parcels-july-2026-2025-12-12/?utm_source=openai)

Αν θέλουμε να το μεταφράσουμε σε απλά ελληνικά: δεν μιλάμε για «μερικά πακέτα». Μιλάμε για μια βιομηχανία εισόδου εμπορευμάτων στην ΕΕ που, λόγω όγκου, πιέζει τα τελωνεία, τις αρχές εποπτείας αγοράς και τελικά τους ίδιους τους κανόνες της ενιαίας αγοράς.

---

Τι σημαίνει «διαφορετικοί κανόνες» στην πράξη (και γιατί δεν είναι θεωρία)

Οι ευρωπαϊκοί λιανέμποροι λένε: «Εμείς πουλάμε με κανόνες, οι άλλοι χωρίς». Για να μη μείνει αυτό σύνθημα, ας το σπάσουμε σε τρία πεδία.

1) Ασφάλεια προϊόντων: όταν το CE γίνεται αυτοκόλλητο, όχι έλεγχος

Στην ΕΕ, πολλά προϊόντα (παιχνίδια, ηλεκτρικές συσκευές, καλλυντικά κ.λπ.) έχουν υποχρεώσεις συμμόρφωσης. Το CE δεν είναι «σφραγίδα ποιότητας». Είναι δήλωση ότι το προϊόν τηρεί συγκεκριμένες ευρωπαϊκές απαιτήσεις και ότι υπάρχει τεχνικός φάκελος, ιχνηλασιμότητα και δυνατότητα ανάκλησης.

Το πρόβλημα, όπως το περιγράφουν οι οργανώσεις και οι ελεγκτικές αρχές, είναι ότι όταν τα προϊόντα μπαίνουν ως μεμονωμένα μικρά δέματα και ο πωλητής είναι εκτός ΕΕ, η επιβολή γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Το αποτέλεσμα φαίνεται σε δοκιμές: η Toy Industries of Europe ανέφερε ότι 96% των παιχνιδιών από non‑EU sellers σε marketplaces βρέθηκαν μη συμμορφούμενα σε σχετική άσκηση ελέγχων. (https://www.toyindustries.eu/the-online-toy-safety-gap-one-year-on/)

Και δεν είναι μόνο θέμα κλάδου. Ευρωπαϊκές καταναλωτικές οργανώσεις έχουν επίσης δημοσιεύσει ευρήματα για υψηλή μη συμμόρφωση σε διάφορες κατηγορίες προϊόντων που αγοράζονται μέσω μεγάλων πλατφορμών. (https://www.beuc.eu/press-releases/surging-online-marketplace-temu-flouting-new-eu-law-meant-keep-consumers-safe?utm_source=openai)

2) ΦΠΑ και τελωνεία: ο μηχανισμός που ευνοεί τον «κατακερματισμό»

Το 2021 η ΕΕ άλλαξε τους κανόνες ΦΠΑ στο e-commerce, με το IOSS (Import One Stop Shop), δηλαδή ένα σύστημα όπου ο ΦΠΑ μπορεί να εισπράττεται στο checkout για εισαγωγές χαμηλής αξίας. Αυτό έκλεισε ένα παλιό «παράθυρο». Όμως παρέμεινε ένα κρίσιμο όριο: η απαλλαγή από δασμούς για αγαθά έως 150 ευρώ (τελωνειακό de minimis).

Η Κομισιόν πρότεινε συνολική τελωνειακή μεταρρύθμιση που περιλαμβάνει κατάργηση του ορίου των 150 ευρώ (ώστε οι δασμοί να επιβάλλονται «από το πρώτο ευρώ») και δημιουργία ευρωπαϊκού κόμβου δεδομένων τελωνείων. (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=celex%3A52023PC0259&utm_source=openai)

Το Συμβούλιο έχει ήδη συμφωνήσει πολιτικά στην κατεύθυνση κατάργησης του ορίου και ζήτησε μεταβατική λύση εντός του 2026. (https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2025/11/13/customs-council-takes-action-to-tackle-the-influx-of-small-parcels/)

3) Επιβολή: όταν ο νόμος υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει αρκετό «χέρι» να τον εφαρμόσει

Εδώ είναι ο πυρήνας. Ακόμα και οι σωστοί κανόνες αποτυγχάνουν αν:

• τα τελωνεία έχουν δισεκατομμύρια δηλώσεις να обработαστούν,
• τα δεδομένα (αξία, κατηγορία προϊόντος, πωλητής) είναι ελλιπή ή χειραγωγούνται,
• η ευθύνη διαχέεται σε πωλητές εκτός ΕΕ, χωρίς «υπεύθυνο πρόσωπο» εντός ευρωπαϊκής δικαιοδοσίας.

Οι Ευρωπαίοι Ελεγκτές (European Court of Auditors) έχουν εντοπίσει αδυναμίες στα συστήματα ελέγχου εισαγωγών και κινδύνους απάτης/υποδήλωσης, κάτι που ενισχύει το επιχείρημα ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο «εμπορικό», είναι και διοικητικό-ελεγκτικό. (https://www.eca.europa.eu/ECAHTMLNews/NEWS-SR-2025-08/en/body.html?utm_source=openai)

---

Το «εργαλειοθήκη» της ΕΕ: DSA, τελωνειακή μεταρρύθμιση και τέλος 3 ευρώ

Η ΕΕ κινείται πλέον σε τρεις παράλληλους άξονες.

Α) Digital Services Act: όταν η πλατφόρμα δεν είναι «ουδέτερη βιτρίνα»

Ο Digital Services Act (DSA) είναι ο κανονισμός που βάζει υποχρεώσεις στις μεγάλες πλατφόρμες για παράνομο περιεχόμενο και παράνομα/επικίνδυνα προϊόντα, με λογική «διαχείρισης κινδύνου». Η Κομισιόν έχει ανοίξει διαδικασίες για την Temu και έχει ανακοινώσει προκαταρκτικά συμπεράσματα για ελλείψεις στον τρόπο που αξιολογεί κινδύνους διάδοσης παράνομων προϊόντων. (https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/news/commission-preliminarily-finds-temu-breach-digital-services-act-relation-illegal-products-its)

Παράλληλα, η Κομισιόν έχει δημοσιεύσει ευρύτερη «εργαλειοθήκη» για ασφαλές και βιώσιμο e-commerce, με έμφαση σε τελωνεία, ελέγχους και συντονισμό αρχών. (https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/library/e-commerce-communication-comprehensive-eu-toolbox-safe-and-sustainable-e-commerce)

Β) Τελωνεία: από το «χαρτί» στο data hub

Η συζήτηση για EU Customs Data Hub (κεντρικό σύστημα δεδομένων τελωνείων) δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι ο μόνος τρόπος να περάσεις από ελέγχους δειγματοληπτικούς και αποσπασματικούς, σε ελέγχους που «βλέπουν μοτίβα» (π.χ. συστηματική υποδήλωση αξίας, ύποπτες ταξινομήσεις προϊόντων).

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει αναδείξει την έκρηξη των μικρο-δεμάτων ως δομικό πρόβλημα που συνδέεται με τις μεγάλες πλατφόρμες και πιέζει για λύσεις που ενώνουν τελωνεία και εποπτεία αγοράς. (https://www.europarl.europa.eu/topics/en/article/20250708STO29516/eu-targets-low-value-imports-via-e-commerce-platforms)

Γ) Το τέλος 3 ευρώ από το 2026: μικρό ποσό, μεγάλη πολιτική σημασία

Το προσωρινό τέλος των 3 ευρώ ανά μικρο-δέμα έχει διπλό στόχο:

1. να χρηματοδοτήσει ελέγχους και διαχείριση του όγκου,
2. να μειώσει το «τεχνητό» πλεονέκτημα που προκύπτει όταν η είσοδος εκατομμυρίων δεμάτων γίνεται με χαμηλό διοικητικό κόστος για τον αποστολέα αλλά υψηλό κόστος για το κράτος.

Πριν από αυτό, είχε καταγραφεί συζήτηση για τέλος χειρισμού (handling fee) στο πλαίσιο των προτάσεων της Κομισιόν (σε διάφορες εκδοχές). (https://www.reuters.com/business/retail-consumer/eu-eyes-2-euro-handling-fee-online-parcels-customs-reform-2025-05-21/)

---

---

Η ελληνική διάσταση: γιατί η Ελλάδα είναι ευάλωτη σε αυτό το σοκ

Η Ελλάδα έχει τρεις ιδιαιτερότητες που κάνουν το θέμα πιο αιχμηρό.

1) Η αγοραστική δύναμη πιέζεται, άρα το «φθηνό» κερδίζει μερίδιο

Σε περιβάλλον πληθωρισμού, ο καταναλωτής κοιτάει τιμή. Αυτό είναι μηχανισμός επιβίωσης, όχι «ηθική επιλογή». Όταν μια πλατφόρμα σου δίνει μπλουζάκι 4 ευρώ και gadget 2 ευρώ, κερδίζει χρόνο και χρήμα από νοικοκυριά που έχουν δει ενοίκια, τρόφιμα και ενέργεια να ανεβαίνουν.

Εδώ μπαίνει το Πλαίσιο 1 (νομισματική πολιτική): η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που καθορίζει τα επιτόκια στο ευρώ) κράτησε τα επιτόκια υψηλά για να περιορίσει τον πληθωρισμό. Αυτό μειώνει την κατανάλωση με δύο τρόπους: κάνει τα δάνεια ακριβότερα και «τραβάει» ρευστότητα από την οικονομία. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα μεσαία και χαμηλότερα εισοδήματα γίνονται πιο ευαίσθητα στην τιμή, άρα ενισχύεται η ζήτηση για ultra‑low‑cost κανάλια.

2) Δημοσιονομικά: κάθε ευρώ ΦΠΑ που χάνεται μετράει περισσότερο σε χώρα με υψηλό χρέος

Πλαίσιο 2 (δημοσιονομικά): η Ελλάδα έχει υψηλό δημόσιο χρέος και λειτουργεί υπό ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες και επιτήρηση. Άρα, η απώλεια φορολογικών εσόδων δεν είναι απλώς λογιστική γραμμή. Μεταφράζεται σε μικρότερο χώρο για μειώσεις φόρων ή κοινωνικές πολιτικές.

Αν μια σημαντική μερίδα κατανάλωσης «φεύγει» σε εισαγωγές που δεν φορολογούνται/ελέγχονται σωστά, τότε η πίεση μεταφέρεται στους συνεπείς: στις επιχειρήσεις που κόβουν αποδείξεις, στους μισθωτούς που δεν μπορούν να κρύψουν εισόδημα, και τελικά σε όλους μέσω έμμεσων φόρων.

3) Μοντέλο ανάπτυξης: η Ελλάδα είναι υπηρεσίες, άρα η εσωτερική αγορά είναι «βάση σταθερότητας»

Πλαίσιο 8 (μοντέλο ανάπτυξης): η Ελλάδα στηρίζεται πολύ σε τουρισμό και υπηρεσίες. Αυτά είναι εξαιρετικά πολύτιμα, αλλά είναι και κυκλικά (επηρεάζονται από γεωπολιτική, εισοδήματα Ευρωπαίων, ισοτιμίες).

Το λιανεμπόριο, αντίθετα, είναι «ο ιστός» της καθημερινής οικονομίας: απασχόληση, ενοίκια, δημοτικά τέλη, εμπορικοί δρόμοι. Όταν χάνει μερίδιο, η ζημιά είναι συχνά τοπική και κοινωνική, όχι μόνο επιχειρηματική.

---

Follow the money: ποιος κερδίζει και ποιος πληρώνει

Πλαίσιο 5 (ανισότητα) μας ζητά να δούμε την κατανομή, όχι τον μέσο όρο.

Κερδισμένοι (βραχυπρόθεσμα)

1. Καταναλωτές με χαμηλό εισόδημα ή υψηλή πίεση κόστους ζωής: κερδίζουν άμεσα από χαμηλότερες τιμές και μεγάλη ποικιλία.
2. Οι πλατφόρμες: κερδίζουν μερίδιο αγοράς και δεδομένα (τι αγοράζεις, πόσο συχνά, τι επιστρέφεις). Αυτό είναι ισχύς, όχι απλά τζίρος.
3. Ένα κομμάτι της εφοδιαστικής αλυσίδας (courier, last‑mile, αποθήκες): κερδίζει από τον όγκο.

Χαμένοι (συχνά αθόρυβα)

1. Μικρομεσαίοι λιανέμποροι που δεν μπορούν να συμπιέσουν περιθώρια όσο μια πλατφόρμα με επιδοτήσεις και κλίμακα.
2. Το κράτος (φορολογικά έσοδα, κόστος ελέγχων).
3. Οι καταναλωτές ως πολίτες: διότι αν γεμίσει η αγορά μη συμμορφούμενα προϊόντα, το ρίσκο (ατυχήματα, ανακλήσεις, περιβάλλον) τελικά κοινωνικοποιείται.

Και εδώ μπαίνει Πλαίσιο 4 (τράπεζες): οι ελληνικές μικρές επιχειρήσεις ζουν από κεφάλαιο κίνησης (στοκ, ενοίκιο, μισθοδοσία). Όταν συμπιέζονται οι πωλήσεις και τα περιθώρια, οι τράπεζες γίνονται πιο επιλεκτικές. Δεν χρειάζεται να «κλείσει» η στρόφιγγα συνολικά. Αρκεί να ακριβύνει ή να δυσκολέψει η χρηματοδότηση για τις μικρές, ενώ οι μεγάλοι (αλυσίδες, marketplaces) βρίσκουν χρήμα φθηνότερα λόγω κλίμακας και καλύτερου risk profile.

---

Αγορές vs πραγματική οικονομία: όταν τα νούμερα δεν λένε την αλήθεια που νομίζουμε

Πλαίσιο 6: μπορεί μια οικονομία να δείχνει «ανάπτυξη» και οι εμπορικοί δρόμοι να αδειάζουν.

• Οι δείκτες κατανάλωσης μπορεί να φαίνονται ανθεκτικοί, αλλά αν ένα μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης φεύγει σε εισαγωγές, τότε ο εγχώριος πολλαπλασιαστής (το πόσες φορές «γυρίζει» το ευρώ στην ελληνική οικονομία) μειώνεται.
• Ένα μέρος του τζίρου μπορεί να μεταφερθεί σε λίγους παίκτες που αντέχουν, ενώ πολλοί μικροί χάνουν. Άρα ο «μέσος όρος» κρύβει τη διάχυση της ζημιάς.

---

Νομίσματα και ισοτιμίες: γιατί το ευρώ δεν είναι αδιάφορο σε μια ιστορία e-commerce

Πλαίσιο 7: η ισοτιμία ευρώ με άλλα νομίσματα επηρεάζει:

• το κόστος εισαγωγών (όταν το ευρώ είναι ισχυρό, τα εισαγόμενα είναι φθηνότερα),
• την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής παραγωγής,
• ακόμη και τον τουρισμό (ισχυρό ευρώ κάνει ακριβότερες τις διακοπές για επισκέπτες εκτός ευρωζώνης).

Δεν είναι το βασικό κομμάτι της ιστορίας, αλλά λειτουργεί σαν «αέρας στα πανιά» του cross‑border εμπορίου όταν κινείται υπέρ των εισαγωγών.

---

Γιατί οι πλατφόρμες αντέχουν τόσο χαμηλές τιμές: το κινεζικό μοντέλο κλίμακας και επιδότησης

Για να καταλάβουμε το competitive edge, πρέπει να κοιτάξουμε και από την άλλη πλευρά (Πλαίσιο 3, εφοδιαστική αλυσίδα και εμπόριο).

Η κινεζική τελωνειακή αρχή έχει αναφέρει ότι οι εξαγωγές μέσω cross‑border e‑commerce ξεπέρασαν τα 2 τρισ. γουάν το 2024 (περίπου 2,15 τρισ.), με ετήσια αύξηση 16,9%. Αυτό δείχνει ότι το κανάλι είναι πλέον «εθνική βιομηχανία», όχι περιθωριακή δραστηριότητα. (https://en.ce.cn/main/latest/202506/t20250617_2330426.shtml?utm_source=openai)

Στο εταιρικό επίπεδο, η PDD (όμιλος πίσω από την Temu) έχει δείξει μέσω δημοσιευμένων οικονομικών καταστάσεων πολύ υψηλές δαπάνες για marketing και προώθηση, στοιχείο που εξηγεί πώς χρηματοδοτείται η επιθετική επέκταση και οι εκπτώσεις. (https://www.sec.gov/Archives/edgar/data/0001737806/000141057825000951/pdd-20241231x20f.htm?utm_source=openai)

Άρα, όταν ένας Ευρωπαίος έμπορος λέει «δεν μπορώ να πουλήσω τόσο φθηνά», συχνά δεν μιλάει μόνο για εργατικό κόστος. Μιλάει για άνισο πεδίο σε: επιδοτήσεις, φορολογική/τελωνειακή τριβή, και κόστος συμμόρφωσης.

---

Τι ζητούν οι ευρωπαϊκοί λιανέμποροι και γιατί έχει σημασία το «Compliance4All»

Οι ευρωπαϊκοί φορείς λιανεμπορίου (σε επίπεδο ΕΕ) έχουν πει το θέμα καθαρά: θέλουν ίδια συμμόρφωση για όλους, όχι προστατευτισμό. Η γραμμή «Compliance4All» είναι ακριβώς αυτό: αν πουλάς στην ΕΕ, πρέπει να τηρείς τους κανόνες, είτε είσαι ευρωπαϊκό κατάστημα είτε ασιατικό marketplace. (https://www.eurocommerce.eu/compliance4all/?utm_source=openai)

Αυτό κουμπώνει με την ελληνική παρέμβαση: η Ελλάδα προσπαθεί να μετατρέψει ένα εθνικό πρόβλημα ανταγωνισμού σε ευρωπαϊκή ατζέντα επιβολής και ευθύνης.

---

Τι αλλάζει πρακτικά από το 2026 ως το 2028 (και πού θα δοκιμαστεί το σύστημα)

Ας βάλουμε έναν ρεαλιστικό ορίζοντα:

1. 1/7/2026: ξεκινά το τέλος των 3 ευρώ ανά μικρο-δέμα. Θα είναι ένα πρώτο «φρένο» στο μοντέλο της υπερβολικά φθηνής αποστολής, ειδικά για προϊόντα πολύ χαμηλής αξίας. (https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2025/12/12/customs-council-agrees-to-levy-customs-duty-on-small-parcels-as-of-1-july-2026/)
2. Μεσοπρόθεσμα: χτίζεται το πιο μόνιμο πλαίσιο, με στόχο να καταργηθεί πλήρως το όριο των 150 ευρώ για δασμούς και να λειτουργήσει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός δεδομένων. (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=celex%3A52023PC0259&utm_source=openai)

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «αν θα αυξηθούν τιμές». Θα αυξηθούν σε ένα κομμάτι της αγοράς. Το κρίσιμο ερώτημα είναι: θα μεταφερθεί η ευθύνη εκεί που πρέπει; Δηλαδή στην πλατφόρμα/εισαγωγέα που κερδίζει από την πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, όχι στον καταναλωτή που μένει με ένα προϊόν χωρίς πραγματική εγγύηση.

---

Πλαίσιο 9: ποιοτικός έλεγχος δεδομένων (για να μη χτίσουμε πολιτική πάνω σε θόρυβο)

Εδώ χρειάζεται προσοχή, διότι το θέμα έχει πολύ «εύκολα» νούμερα που γίνονται τίτλοι.

• Όταν ακούμε ότι οι ασιατικές πλατφόρμες έχουν περίπου 20% στην ελληνική αγορά e‑commerce, πρέπει να ρωτάμε: με ποιον ορισμό e‑commerce (μόνο αγαθά; και υπηρεσίες; μόνο B2C; περιλαμβάνει marketplaces;).
• Οι εκτιμήσεις για Ελλάδα που κυκλοφορούν σε φορείς του εμπορίου τοποθετούν τον συνδυασμένο τζίρο Temu+Shein σε περίπου 529 έως 627 εκατ. ευρώ (ως μοντελοποίηση βάσει χρηστών και μέσης δαπάνης), άρα είναι χρήσιμες ως τάξη μεγέθους, αλλά δεν είναι ισοδύναμες με επίσημη στατιστική καταγραφή. (https://www.thepresident.gr/2025/06/18/esee-ta-mikrodemata-poy-eisilthan-to-2024-stin-ee-apo-trites-chores-aggixan-ta-4-6-dis-ek-ton-opoion-to-91-proerchetai-apo-tin-kina/?utm_source=openai)
• Το «96% μη συμμόρφωση» στα παιχνίδια είναι ισχυρό σήμα κινδύνου, αλλά είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης άσκησης ελέγχου (δηλαδή δείγμα), όχι απογραφή όλων των προϊόντων. Παρ’ όλα αυτά, όταν τέτοια ευρήματα επαναλαμβάνονται από περισσότερους φορείς, δεν μπορείς να τα αγνοήσεις ως «μεμονωμένα». (https://www.toyindustries.eu/the-online-toy-safety-gap-one-year-on/)

---

Συμπέρασμα: δεν είναι μάχη «υπέρ ή κατά» του φθηνού, είναι μάχη για το ποιος πληρώνει τους κανόνες

Η Ελλάδα, μέσω των εκπροσώπων της λιανικής, δεν ζητά να εξαφανιστούν οι ασιατικές πλατφόρμες. Ζητά κάτι πιο πεζό και πιο δύσκολο: να μην υπάρχει εμπορικό μοντέλο που κερδίζει επειδή αποφεύγει συστηματικά κόστος συμμόρφωσης, ελέγχου και ευθύνης.

Αν η ΕΕ το πετύχει, θα υπάρξουν καθαροί νικητές και ηττημένοι:

• Θα κερδίσουν οι συνεπείς επιχειρήσεις (ευρωπαϊκές και μη) που ήδη τηρούν κανόνες.
• Θα κερδίσουν τα δημόσια ταμεία, άρα έμμεσα η δυνατότητα χρηματοδότησης πολιτικών.
• Θα χάσουν όσοι βασίστηκαν στο «υπερ-φθηνό» που συχνά είναι υπερ-φθηνό επειδή κάποιος άλλος πλήρωσε το κόστος (το κράτος, ο ανταγωνιστής, ο καταναλωτής που μένει χωρίς προστασία).

Το πολιτικό στοίχημα των Βρυξελλών είναι να αποδείξουν ότι η ενιαία αγορά δεν είναι μόνο ελευθερία κυκλοφορίας εμπορευμάτων, αλλά και ισοτιμία υποχρεώσεων. Και το οικονομικό στοίχημα της Ελλάδας είναι να μη μετατραπεί η κατανάλωση «του φθηνού» σε μόνιμη διαρροή αξίας από την εγχώρια οικονομία, ειδικά σε μια χώρα που δεν έχει μεγάλα περιθώρια δημοσιονομικών λαθών και που χρειάζεται μια εσωτερική αγορά υγιή για να αντέχει τους εξωτερικούς κύκλους του τουρισμού και της παγκόσμιας ζήτησης. (https://www.europarl.europa.eu/topics/en/article/20250708STO29516/eu-targets-low-value-imports-via-e-commerce-platforms)