Syrian Army Advances in Kurdish Territory, Sparking ISIS Prisoner Crisis

Η βορειοανατολική Συρία αλλάζει χέρια με ρυθμό που παραπέμπει σε «τελευταίο γύρο ενοποίησης» μετά από πόλεμο: οι κυβερνητικές δυνάμεις της Δαμασκού προελαύνουν σε περιοχές που επί σχεδόν μια δεκαετία διοικούσαν οι κουρδο-επικεφαλής Syrian Democratic Forces (SDF), δηλαδή μια συμμαχία ενόπλων με βασικό κορμό κουρδικές μονάδες και αραβικές τοπικές δυνάμεις. Η εξέλιξη αυτή κουμπώνει πάνω σε ένα ακόμη πιο κρίσιμο γεγονός: την αμερικανική μετατόπιση που δείχνει ότι η Ουάσινγκτον βλέπει πλέον τη Δαμασκό ως τον βασικό «πάροχο ασφάλειας» για την αποστολή κατά του ISIS, ενώ αντιμετωπίζει τον ρόλο των SDF ως ιστορικά χρήσιμο αλλά πολιτικά «τελειωμένο». (https://www.aljazeera.com/news/2026/1/20/us-envoy-says-sdfs-role-in-syria-has-largely-expired-after-isil)

Το άμεσο αποτέλεσμα δεν είναι μόνο μια αλλαγή γραμμών στον χάρτη. Είναι μια κρίση σκληρής ασφάλειας γύρω από φυλακές και καταυλισμούς όπου κρατούνται χιλιάδες άνθρωποι με δεσμούς με το ISIS (Islamic State: τζιχαντιστική οργάνωση που το 2014 ανακήρυξε «χαλιφάτο» σε Συρία–Ιράκ). Το επίκεντρο είναι ο καταυλισμός al‑Hol: ένας χώρος μαζικής κράτησης/διαμονής οικογενειών και υποστηρικτών του ISIS, που έχει ιστορικό ριζοσπαστικοποίησης, βίας και δικτύων διαφυγής. Η αλλαγή φρουράς/διοίκησης σε τέτοιο σημείο, εν μέσω στρατιωτικής μεταβολής, παράγει ένα προβλέψιμο κενό: «ποιος κρατάει τα κλειδιά;» και «ποιος πληρώνει το κόστος αν σπάσει η πόρτα;».

Η ιστορία αυτή είναι συνέχεια των εξελίξεων των τελευταίων ημερών: από τις συνομιλίες «ενσωμάτωσης» που κατέρρευσαν, περάσαμε σε μια γρήγορη προέλαση κυβερνητικών δυνάμεων και σε μια επείγουσα αμερικανική επιχείρηση μεταφοράς υψηλού κινδύνου κρατουμένων στο Ιράκ. Η CENTCOM (U.S. Central Command: η αμερικανική διακλαδική διοίκηση για Μέση Ανατολή) ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε μεταφορά 150 κρατουμένων με σχεδιασμό που μπορεί να φτάσει έως 7.000. (https://apnews.com/article/2b4ec1e38c689b1858655de0c25e10ef)

---

Τι συνέβη στο πεδίο και γιατί «έσπασε» η ισορροπία

Για να σταθεί η μεγάλη εικόνα, χρειάζεται ένα καθαρό «από μηδέν» πλαίσιο:

• SDF (Syrian Democratic Forces): στρατιωτική–πολιτική συμμαχία που συγκροτήθηκε ώστε να λειτουργεί ως δύναμη εδάφους κατά του ISIS με δυτική (κυρίως αμερικανική) υποστήριξη.
• Κουρδικός πυρήνας: στην πράξη, οι δομές ασφαλείας των SDF στηρίχθηκαν σε κουρδικές μονάδες που η Τουρκία συνδέει με το PKK (Kurdistan Workers’ Party: κουρδική οργάνωση που η Άγκυρα θεωρεί υπαρξιακή απειλή και πολλά κράτη έχουν χαρακτηρίσει τρομοκρατική).
• Δαμασκός: οποιαδήποτε κυβέρνηση στη Συρία, ανεξαρτήτως ρητορικής, έχει στρατηγικό στόχο το μονοπώλιο νόμιμης βίας (να είναι ο μόνος φορέας που οπλοφορεί «νόμιμα»), τον έλεγχο συνόρων/φορολογίας και την πρόσβαση στα βασικά έσοδα.

Η τρέχουσα κίνηση της Δαμασκού «πατά» σε ένα έγγραφο-πλαίσιο που δημοσιοποιήθηκε ως συμφωνία 14 σημείων για κατάπαυση πυρός και «πλήρη ενσωμάτωση», με μεταβίβαση αρμοδιοτήτων προς το κράτος (διοίκηση, ασφάλεια, κρίσιμες εγκαταστάσεις). (https://sana.sy/en/syria/2291194/)

Στον ρεαλιστικό λογαριασμό ισχύος, τέτοιες συμφωνίες δεν κρίνονται από τις υπογραφές. Κρίνονται από τρία υλικά στοιχεία:

1. Ποιος ελέγχει τις ένοπλες μονάδες και τη μισθοδοσία τους (αν πληρώνεις, διοικείς).
2. Ποιος ελέγχει τα σύνορα/περάσματα (τελωνεία, διακίνηση, ροές).
3. Ποιος ελέγχει τους «επικίνδυνους πληθυσμούς» (φυλακές, καταυλισμοί, πρώην μαχητές).

Η ταχεία αποχώρηση/αναδίπλωση των SDF από περιοχές και η ανάληψη του al‑Hol από κυβερνητικές δυνάμεις έφερε την κρίση στην επιφάνεια. (https://www.theguardian.com/world/2026/jan/21/syria-army-al-hawl-camp-kurdish-withdrawal-islamic-state)

---

Η αμερικανική μετατόπιση: από «εταίρος πολιτοφυλακής» σε «εταίρος κράτους»

Η δήλωση-κλειδί που άλλαξε το πολιτικό κλίμα ήταν του Αμερικανού ειδικού απεσταλμένου Tom Barrack: είπε ότι ο αρχικός ρόλος των SDF ως βασικής αντι-ISIS δύναμης «έχει σε μεγάλο βαθμό λήξει», επειδή η Δαμασκός εμφανίζεται πρόθυμη και σε θέση να αναλάβει ασφάλεια. (https://www.aljazeera.com/news/2026/1/20/us-envoy-says-sdfs-role-in-syria-has-largely-expired-after-isil)

Η ουσία για την Ουάσινγκτον είναι κόστους–οφέλους:

• Μια μη κρατική δύναμη όπως οι SDF έχει υψηλή επιχειρησιακή αξία όταν χρειάζεσαι γρήγορη νίκη στο έδαφος, αλλά έχει υψηλό πολιτικό κόστος όταν η σύγκρουση περνά σε φάση «ποιος κυβερνά».
• Ένα κράτος (η Δαμασκός) δίνει θεωρητικά καθαρότερη αλυσίδα διοίκησης, δυνατότητα διεθνών συμφωνιών, και ευκολότερη «εξαγωγή» ευθύνης: αν υπάρξει ISIS επανεμφάνιση, ο λογαριασμός πάει στη Δαμασκό.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η μετάβαση δεν γίνεται σε εργαστηριακές συνθήκες. Γίνεται μέσα σε εμπόλεμο περιβάλλον, με αντίπαλους περιφερειακούς παίκτες, με δίκτυα λαθρεμπορίου και με μια Ευρώπη που φοβάται δύο πράγματα ταυτόχρονα: τρομοκρατική διασπορά και νέες μεταναστευτικές ροές.

---

Ο κόμβος al‑Hol και οι φυλακές του ISIS: εκεί που κρίνεται το «μετά»

Ο al‑Hol και τα κέντρα κράτησης είναι ο σκληρός πυρήνας του προβλήματος, γιατί συνδέουν ασφάλεια και ανθρωπισμό σε ένα εκρηκτικό μείγμα.

• UNHCR (United Nations High Commissioner for Refugees): ο οργανισμός του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.
• UNICEF: ο οργανισμός του ΟΗΕ για παιδιά.
• IOM (International Organization for Migration): διακυβερνητικός οργανισμός για τη μετανάστευση που παρακολουθεί εκτοπισμούς.

Μετά την αλλαγή ελέγχου, ο ΟΗΕ ανέφερε ότι ομάδες UNHCR/UNICEF έφτασαν στο al‑Hol αλλά δεν μπόρεσαν να μπουν λόγω έλλειψης ασφάλειας, με αναφορές για λεηλασίες και φωτιές. (https://www.un.org/sg/en/content/highlight/2026-01-22.html)

Στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αξιωματούχος του ΟΗΕ μίλησε για «ενδείξεις» ότι κάποιοι κρατούμενοι διέφυγαν κατά τη μεταφορά ελέγχου σε κέντρα κράτησης και στον al‑Hol, ζητώντας ομαλή μεταβίβαση ευθύνης. (https://dppa.un.org/en/mtg-sc-10094-asg-khiari-22-jan-2026)

Παράλληλα, οι εκτοπισμοί αυξάνονται: η IOM κατέγραψε περίπου 134.803 εκτοπισμένους στη βορειοανατολική Συρία σε λίγες ημέρες, στοιχείο που δείχνει ένταση και ρευστότητα στο έδαφος. (https://www.newarab.com/news/un-says-134000-displaced-northeast-syria-after-clashes)

Η αμερικανική επιλογή να μεταφέρει κρατούμενους στο Ιράκ είναι αναγνώριση ότι το «ρίσκο απόδρασης» έχει περάσει σε μη αποδεκτό επίπεδο. Το AP σημείωσε ότι η μεταφορά έγινε κατόπιν αιτήματος της Βαγδάτης, άρα το Ιράκ δεν είναι απλός παραλήπτης, είναι συνδιαμορφωτής της λύσης. (https://apnews.com/article/67fae9f9b32a09ed2a771cc2a155c4c9)

---

Ρωγμές στη δυτική γραμμή: η Γαλλία τραβάει άλλη κατεύθυνση

Η ευρωπαϊκή διάσταση φαίνεται καθαρά στη στάση της Γαλλίας, που δηλώνει ότι δεν εγκαταλείπει τους Κούρδους και θυμίζει ότι ήταν «αδελφοί στα όπλα» κατά του ISIS. (https://www.diplomatie.gouv.fr/en/country-files/syria/news/article/syria-ceasefire-agreement-of-18-january-2026-19-01-26)

Αυτό έχει πρακτική σημασία:

• Η Ουάσινγκτον κινείται προς μια κρατικοκεντρική λύση (Δαμασκός ως συνομιλητής).
• Το Παρίσι (και εν μέρει άλλοι Ευρωπαίοι) ανησυχούν για την αξιοπιστία της Δύσης ως εταίρου και για το τι σημαίνει η «εγκατάλειψη» για μελλοντικές επιχειρήσεις με τοπικούς συμμάχους.

Σε όρους συμμαχιών, τέτοιες αποκλίσεις δεν μένουν στη Συρία. Εμφανίζονται στη συνοχή του ΝΑΤΟ (North Atlantic Treaty Organization: η συμμαχία συλλογικής άμυνας) και στον τρόπο που η ΕΕ (Ευρωπαϊκή Ένωση) φτιάχνει κοινή πολιτική για μετανάστευση και αντιτρομοκρατία.

---

Η Τουρκία: ο περιφερειακός παίκτης που μετατρέπει τη συριακή ρευστότητα σε διαπραγματευτικό κεφάλαιο

Η Τουρκία λειτουργεί ως «ταράξιας» με σταθερό στρατηγικό στόχο: να μη σταθεροποιηθεί κουρδική ένοπλη αυτονομία δίπλα στα σύνορά της. Η Άγκυρα μιλά εδώ και χρόνια για «safe zone» (ζώνη ασφαλείας): μια λωρίδα στη βόρεια Συρία, υπό τουρκικό έλεγχο/επιτήρηση ή υπό δυνάμεις που η Τουρκία επηρεάζει, ώστε να απομακρυνθούν κουρδικές ένοπλες δομές και να εγκατασταθούν εκεί Σύροι πρόσφυγες από την Τουρκία.

Σε επίπεδο επίσημης επικοινωνίας, η τουρκική προεδρία ανέφερε ότι ο Ερντογάν, σε συνομιλία με τον al‑Sharaa, τόνισε ως ανάγκη την «πλήρη εξάλειψη της τρομοκρατίας» από συριακό έδαφος και είπε ότι η τουρκική στήριξη προς τη Συρία θα συνεχίσει να αυξάνεται. (https://www.iletisim.gov.tr/english/haberler/detay/president-erdogan-president-al-sharaa-of-syria-talk-over-phone?utm_source=openai)

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Hakan Fidan εμφανίστηκε να στηρίζει τη συμφωνία της 18/1 με επιφυλάξεις, δίνοντας έμφαση σε ζητήματα εφαρμογής και δικαιωμάτων. (https://www.aa.com.tr/en/turkiye/turkiye-backs-january-18-deal-despite-reservations-prioritizes-agreement-foreign-minister/3805137?utm_source=openai)

Το δεύτερο σκέλος είναι οι «voluntary returns» (εθελοντικές επιστροφές): η τουρκική πολιτική περιγράφει επιστροφές Σύρων που βρίσκονται στην Τουρκία πίσω σε περιοχές της Συρίας, παρουσιάζοντάς τες ως εθελοντικές. Ο έλεγχος όμως της «εθελοντικότητας» είναι κρίσιμος, γιατί οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταγράψει πρακτικές πίεσης/εξαναγκασμού σε προηγούμενα κύματα επιστροφών, στοιχείο που επηρεάζει τη διεθνή νομιμοποίηση τέτοιων σχεδίων. (https://www.hrw.org/news/2024/03/28/syrians-face-dire-conditions-turkish-occupied-safe-zone?utm_source=openai)

Η Τουρκία κερδίζει ισχύ με τρεις τρόπους χωρίς να χρειάζεται να καταλάβει η ίδια κάθε πόλη:

1. Αποδυναμώνεται η SDF/YPG ως αυτόνομη ένοπλη δομή κοντά στα σύνορα.
2. Ανοίγει κανάλι συνεννόησης με τη Δαμασκό για ασφάλεια/επιστροφές/εμπόριο.
3. Αυξάνει η μόχλευση προς την Ευρώπη μέσω του μεταναστευτικού, γιατί η Τουρκία είναι το βασικό «φίλτρο» προς το Αιγαίο και τον Έβρο.

---

Κυρώσεις, χρήμα και «ποιος πληρώνει την ασφάλεια»

Η οικονομία εδώ είναι όπλο και τρόπαιο.

• Η βορειοανατολική Συρία περιλαμβάνει κρίσιμες γεωργικές εκτάσεις, υδάτινες υποδομές και ενεργειακά πεδία που αποτελούν πηγές εσόδων για όποιον τα ελέγχει.
• Η Δαμασκός θέλει πρόσβαση σε έσοδα και διεθνή οικονομική επανασύνδεση.
• Η Ουάσινγκτον και η ΕΕ έχουν χρησιμοποιήσει κυρώσεις ως μοχλό πίεσης (π.χ. το πλαίσιο κυρώσεων Caesar Act) και ως φίλτρο για το ποιος μπορεί να χρηματοδοτήσει ανοικοδόμηση.

Αυτό δημιουργεί έναν κλασικό μηχανισμό «συναλλαγής ισχύος»: ασφάλεια κατά του ISIS με αντάλλαγμα πολιτική/οικονομική αποσυμπίεση προς τη Δαμασκό. Το ρίσκο είναι ότι η βιαστική αποσυμπίεση δίνει στη Δαμασκό νομιμοποίηση χωρίς να έχει αποδείξει ικανότητα ελέγχου των επικίνδυνων πληθυσμών.

---

Ο απολογισμός ισχύος: ποιοι ανεβαίνουν, ποιοι κατεβαίνουν

Η Δαμασκός βγαίνει ενισχυμένη, γιατί:

• Ανακτά εδαφικό έλεγχο και άρα φορολογική/διοικητική παρουσία.
• Διεκδικεί ρόλο ως «νόμιμος» συνομιλητής της Δύσης για αντιτρομοκρατία.
• Μεταφέρει το κουρδικό ζήτημα από «αυτονομία στο έδαφος» σε «μειονοτικά δικαιώματα μέσα στο κράτος».

Οι ΗΠΑ κερδίζουν περιθώριο απεμπλοκής και μειώνουν εξάρτηση από έναν μη κρατικό εταίρο, με στόχο χαμηλότερο πολιτικό και στρατιωτικό κόστος. Η κίνηση μεταφοράς κρατουμένων στο Ιράκ δείχνει ότι θέλουν να ελέγξουν το πιο επικίνδυνο κομμάτι της μετάβασης. (https://apnews.com/article/2b4ec1e38c689b1858655de0c25e10ef)

Η Τουρκία κερδίζει στρατηγικά, γιατί ο βασικός αντίπαλος στόχος της (μια σταθερή κουρδική ένοπλη αυτονομία) συρρικνώνεται και ανοίγει χώρος για τουρκικές προτάσεις «ζώνης ασφαλείας» και επιστροφών.

Οι SDF/Κούρδοι της Συρίας χάνουν, γιατί:

• Χάνουν τον βασικό προστάτη που παρείχε αεροπορική/πολιτική ομπρέλα.
• Μετατρέπονται από «αναγκαίο εταίρο» σε «διαπραγματευόμενο εσωτερικό ζήτημα» της Συρίας.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει αύξηση ρίσκου, όχι επειδή η Συρία «μας αφορά ηθικά», αλλά επειδή παράγει δύο εξαγώγιμα προβλήματα: μεταναστευτική πίεση και δίκτυα εξτρεμισμού.

---

Η ελληνική διάσταση: πού μας ακουμπά πραγματικά

Η Ελλάδα δεν έχει άμεσο εμπορικό ή ενεργειακό «κουμπί» στη βορειοανατολική Συρία που να ανεβοκατεβάζει τιμές στο ράφι. Έχει όμως τρεις μηχανισμούς μετάδοσης, που είναι υλικοί και όχι θεωρητικοί.

1) Μεταναστευτικό: η διαδρομή που περνά από Τουρκία

Η αύξηση εκτοπισμένων (134.803 σε λίγες ημέρες) λειτουργεί ως πρώιμος δείκτης ότι ένα μέρος πληθυσμών θα κινηθεί προς βόρεια σύνορα, άρα δυνητικά προς Τουρκία και μετά προς ΕΕ. (https://www.newarab.com/news/un-says-134000-displaced-northeast-syria-after-clashes)

Για την Αθήνα, το κρίσιμο είναι ο χρόνος αντίδρασης. Η Frontex (European Border and Coast Guard Agency: ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή/ακτοφυλακή) έχει μηχανισμό ταχείας επέμβασης, τα RABIT (Rapid Border Intervention Teams: ομάδες ταχείας επέμβασης στα σύνορα), που ενεργοποιούνται με αίτημα κράτους-μέλους και προβλέπονται από το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ. (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=OJ%3AC%3A2016%3A303%3AFULL&utm_source=openai)

Στο δημόσιο πεδίο, δεν προκύπτει τεκμηριωμένη ένδειξη ότι η Αθήνα υπέβαλε τις τελευταίες 24–48 ώρες νέο, έκτακτο αίτημα ενεργοποίησης τέτοιων μηχανισμών. (https://www.mfa.gr/missionsabroad/en/syria-en?utm_source=openai)

2) Αντιτρομοκρατία: «διαρροή» ανθρώπων, όχι μόνο ιδεών

Αν υπάρξουν αποδράσεις/διαφυγές ή αν σπάσει η πειθαρχία σε καταυλισμούς, ο κίνδυνος για την Ευρώπη περνά από δίκτυα διακίνησης και από τη δυνατότητα «ενσωμάτωσης» επικίνδυνων ατόμων σε μεταναστευτικές ροές.

Η Europol (ο ευρωπαϊκός οργανισμός αστυνομικής συνεργασίας) και το ECTC (European Counter Terrorism Centre: αντιτρομοκρατικό κέντρο της Europol) παρέχουν επιχειρησιακή και αναλυτική υποστήριξη στα κράτη-μέλη, ιδίως σε διασταυρώσεις στοιχείων, ανάλυση δικτύων και συντονισμό υποθέσεων. (https://www.scribd.com/document/889383172/Europol-Programming-Document-2023-2025?utm_source=openai)

3) Διπλωματία: η Τουρκία αποκτά «πακέτα» πίεσης

Όσο η Τουρκία ενισχύει τον ρόλο της ως κλειδί για ροές και για «λύσεις» στη βόρεια Συρία, αυξάνει η ικανότητά της να συνδέει φακέλους: Συρία–μετανάστευση–ΝΑΤΟ–Ανατολική Μεσόγειος. Η Ελλάδα, ως σύνορο της ΕΕ, δέχεται την πίεση στο πιο πρακτικό επίπεδο: νησιά, Έβρος, δυνατότητες υποδοχής, κοινωνική/πολιτική φθορά.

---

Τι να παρακολουθούμε τις επόμενες εβδομάδες (οι δείκτες που «μιλάνε»)

Χωρίς να χρειάζονται έτοιμες ταμπέλες, υπάρχουν μερικά σημεία που δείχνουν προς τα πού πάει η κατάσταση:

• Ασφάλεια al‑Hol: αν ο ΟΗΕ συνεχίσει να αδυνατεί να λειτουργήσει μέσα στον καταυλισμό λόγω ασφάλειας, η τάση δείχνει παρατεταμένη αστάθεια. (https://www.un.org/sg/en/content/highlight/2026-01-22.html)
• Επιβεβαιωμένες αποδράσεις: οποιαδήποτε επίσημη επιβεβαίωση μαζικών διαφυγών αλλάζει το προφίλ ρίσκου για Ευρώπη. (https://dppa.un.org/en/mtg-sc-10094-asg-khiari-22-jan-2026)
• Ρυθμός εκτοπισμών: νέα απότομα «άλματα» στους εκτοπισμένους αυξάνουν την πιθανότητα πίεσης προς Τουρκία και μετά προς Ελλάδα/ΕΕ. (https://www.newarab.com/news/un-says-134000-displaced-northeast-syria-after-clashes)
• Ρόλος Ιράκ: αν η Βαγδάτη ζητά και άλλες μεταφορές κρατουμένων, σημαίνει ότι βλέπει τη συριακή μετάβαση ως απειλή για τη δική της ασφάλεια. (https://apnews.com/article/67fae9f9b32a09ed2a771cc2a155c4c9)
• Τουρκικές κινήσεις σε επίπεδο αποφάσεων: όταν οι τουρκικές ανακοινώσεις περάσουν από γενικές διατυπώσεις «κατά της τρομοκρατίας» σε συγκεκριμένα πρωτόκολλα/αναπτύξεις δυνάμεων, θα έχουμε νέο επίπεδο εμπλοκής. (https://www.iletisim.gov.tr/english/haberler/detay/president-erdogan-president-al-sharaa-of-syria-talk-over-phone?utm_source=openai)

---

Συμπέρασμα: η «ενοποίηση» της Συρίας περνά από φυλακές, όχι από ανακοινωθέντα

Η προέλαση του συριακού στρατού σε πρώην κουρδικές ζώνες δεν είναι απλώς μια ακόμη εσωτερική ανακατάταξη. Αποτελεί αλλαγή αρχιτεκτονικής ασφαλείας με διεθνές αποτύπωμα: οι ΗΠΑ μεταφέρουν το βάρος από έναν τοπικό εταίρο (SDF) προς το κράτος της Δαμασκού, η Γαλλία δείχνει ότι δεν ακολουθεί πλήρως, η Τουρκία κεφαλαιοποιεί τη συρρίκνωση κουρδικής ισχύος και ο ΟΗΕ προσπαθεί να κρατήσει στοιχειώδη ανθρωπιστική πρόσβαση σε περιβάλλον που μυρίζει αποσταθεροποίηση. (https://www.aljazeera.com/news/2026/1/20/us-envoy-says-sdfs-role-in-syria-has-largely-expired-after-isil) (https://www.diplomatie.gouv.fr/en/country-files/syria/news/article/syria-ceasefire-agreement-of-18-january-2026-19-01-26) (https://www.un.org/sg/en/content/highlight/2026-01-22.html)

Το τελικό τεστ είναι πρακτικό: αν οι νέοι διαχειριστές του εδάφους κρατήσουν ασφαλείς τους επικίνδυνους πληθυσμούς, περιορίσουν αποδράσεις και επιτρέψουν σταδιακή κανονικοποίηση, η Δαμασκός θα μεταφράσει την προέλαση σε βιώσιμη κρατική ισχύ. Αν όχι, το ISIS θα αξιοποιήσει το κενό, η Ευρώπη θα μετρήσει νέο ρίσκο, και η Ελλάδα θα χρειαστεί να λειτουργήσει ως κράτος-σύνορο με ταχύτητα και ψυχραιμία, πριν οι ροές και τα δίκτυα γίνουν μη αναστρέψιμα. (https://dppa.un.org/en/mtg-sc-10094-asg-khiari-22-jan-2026) (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=OJ%3AC%3A2016%3A303%3AFULL&utm_source=openai)