Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
to brief.
ΕίσοδοςΕγγραφή
07 / 08 · ιστορία ημέρας— λεπτά · 2.651 λέξεις · 9 πηγές

Συντάξεις: Το 59% των Ελλήνων ζει χωρίς «αλεξίπτωτο» – Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο;

✦
Γράφτηκε από AIto brief AI · 14 Ιανουαρίου 2026, 05:00
Πώς γράφτηκε

Ισορροπία σε σαθρή βάση

Σύνθεση εικόνας · tobrief
το κείμενο · 0 λεπτά ανάγνωση

Reports Highlight Pension System's Fragility as 60% of Greeks Lack Private Savings

Η Ελλάδα μπαίνει ξανά σε μια συζήτηση που συνήθως την αποφεύγει μέχρι να γίνει κρίση: τι θα γίνει με τις συντάξεις όταν οι εργαζόμενοι λιγοστεύουν, οι ηλικιωμένοι αυξάνονται και τα νοικοκυριά δεν έχουν «δεύτερο μαξιλάρι» πέρα από το κράτος. Τα πρόσφατα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Έρευνα της Insurance Europe καταγράφει ότι το 59% των Ελλήνων δεν έχει κανένα συμπληρωματικό συνταξιοδοτικό σχέδιο ή αποταμίευση για τη σύνταξη, έναντι 41% στην Ευρώπη. (https://www.insuranceeurope.eu/news/3473/2025-pension-survey-europe-s-pension-gap-persists-as-new-survey-shows-four-in-ten-still-not-saving) (https://www.insider.gr/oikonomia/394403/exi-stoys-deka-ellines-den-apotamieyoyn-gia-ti-syntaxi-toy)

Ταυτόχρονα, ο ΟΟΣΑ (ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) προειδοποιεί ότι για τους νέους που ξεκινούν τώρα την επαγγελματική τους ζωή, ο «κανόνας» θα είναι σύνταξη αργότερα. Για έναν νέο που μπήκε στην αγορά εργασίας το 2024, η προβολή της «κανονικής» ηλικίας συνταξιοδότησης μετακινείται κατά μέσο όρο από τα 62 στα 66. (https://www.oecd.org/en/publications/pensions-at-a-glance-2025_e40274c1-en/full-report/recent-pension-reforms_146d2687.html) Πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται ένας μηχανισμός: η ηλικία συνταξιοδότησης στην Ελλάδα συνδέεται με το προσδόκιμο ζωής, άρα τείνει να ανεβαίνει όσο μεγαλώνει η διάρκεια ζωής. (https://www.e-nomothesia.gr/suntaksiodotika/n-4336-2015.html)

Το διακύβευμα δεν είναι τεχνικό. Αφορά το αν οι σημερινοί 30άρηδες και 40άρηδες θα έχουν αξιοπρεπές εισόδημα στα 67 τους, και αν το κράτος θα μπορεί να χρηματοδοτεί αυτό το εισόδημα χωρίς να «στραγγαλίζει» μισθούς, επιχειρήσεις και ανάπτυξη.

Η εικόνα σε ένα λεπτό: πολλοί εξαρτώνται από έναν πυλώνα που πιέζεται

Στην πράξη, η Ελλάδα λειτουργεί με ένα συνταξιοδοτικό σύστημα που στηρίζεται κυρίως στον δημόσιο πυλώνα (δηλαδή στις εισφορές των σημερινών εργαζομένων που πληρώνουν τις συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων, το λεγόμενο pay-as-you-go ή αναδιανεμητικό σύστημα). Η αρχιτεκτονική του συστήματος μετά τη μεγάλη μεταρρύθμιση του 2016 στηρίζεται στην «εθνική σύνταξη» (ένα βασικό ποσό με κοινωνικά κριτήρια) και στο «ανταποδοτικό» μέρος (που εξαρτάται από εισφορές και χρόνια ασφάλισης). (https://www.taxheaven.gr/laws/law/index/law/751)

Από εκεί και πέρα, το δεύτερο και τρίτο επίπεδο, επαγγελματική ασφάλιση (ταμεία ανά κλάδο ή εργοδότη) και ιδιωτική αποταμίευση, έχουν μικρή κάλυψη. Αυτό ακριβώς αποτυπώνει το 59%: οι περισσότεροι Έλληνες φτάνουν στην ηλικία της σύνταξης με μία βασική πηγή εισοδήματος, τη δημόσια. (https://www.insuranceeurope.eu/news/3473/2025-pension-survey-europe-s-pension-gap-persists-as-new-survey-shows-four-in-ten-still-not-saving) (https://www.insider.gr/oikonomia/394403/exi-stoys-deka-ellines-den-apotamieyoyn-gia-ti-syntaxi-toy)

Σημαντικό

Όταν ένα νοικοκυριό δεν έχει δεύτερο πυλώνα (επαγγελματικό ταμείο) ή τρίτο πυλώνα (ιδιωτική αποταμίευση), κάθε αλλαγή στον δημόσιο κανόνα (ηλικία, ποσοστό αναπλήρωσης, τρόπος αναπροσαρμογής) γίνεται άμεσα «μείωση εισοδήματος» και όχι απλώς λογιστική μεταρρύθμιση.

Πώς φτάσαμε εδώ: οι νόμοι «κλειδώνουν» ηλικίες, οι αριθμοί «κλειδώνουν» τάσεις

Η Ελλάδα μετά το 2015 διαμόρφωσε ένα πλαίσιο που βάζει δύο βασικές ράγες:

  1. Όρια ηλικίας: πλήρης σύνταξη στα 62 με 40 έτη ασφάλισης, ή στα 67 με 15 έτη. (https://www.e-nomothesia.gr/suntaksiodotika/n-4336-2015.html)
  2. Δυναμική προσαρμογή: αναπροσαρμογή ορίων με βάση το προσδόκιμο ζωής. (https://www.e-nomothesia.gr/suntaksiodotika/n-4336-2015.html)

Το 2016, η μεταρρύθμιση του ν. 4387/2016 έβαλε τη σημερινή «γλώσσα» του συστήματος, εθνική και ανταποδοτική σύνταξη, ενοποίηση κανόνων και τρόπος υπολογισμού που «βλέπει» όλο τον εργασιακό βίο. (https://www.taxheaven.gr/laws/law/index/law/751)

Το 2020, ο ν. 4670/2020 (γνωστός ως «νόμος Βρούτση») έδωσε ισχυρότερα κίνητρα για μακρά ασφάλιση, δηλαδή βελτίωσε τα ποσοστά αναπλήρωσης (το ποσοστό του μισθού που μετατρέπεται σε σύνταξη) για όσους έχουν πάνω από 30 έτη και ειδικά για 35 έως 40 έτη. (https://www.taxheaven.gr/law/4670/2020)

Η λογική είναι κατανοητή: αν το δημογραφικό «γερνάει», το σύστημα χρειάζεται περισσότερα χρόνια εισφορών και λιγότερα χρόνια καταβολής. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η λογική ευνοεί όσους μπορούν να κάνουν σταθερή διαδρομή 35-40 ετών και αφήνει ακάλυπτους όσους έχουν διακοπές, ανεργία, επισφαλείς δουλειές ή χρόνια με χαμηλές αποδοχές.

Το δημογραφικό έρχεται σαν λογαριασμός: 70 ηλικιωμένοι ανά 100 εργαζόμενους

Οι δημογραφικές προβολές είναι το σημείο που σταματά κάθε «ευσεβής πόθος». Ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι η Ελλάδα οδεύει σε αναλογία 65+ προς 20-64 που ξεπερνά τους 70 ανά 100, σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα (περίπου 70,7 σε συγκεκριμένες προβολές). (https://www.oecd.org/en/publications/2025/11/pensions-at-a-glance-2025_76510fe4/full-report/demographic-old-age-to-working-age-ratio_25476b96.html)

Με απλά λόγια: περισσότεροι συνταξιούχοι, λιγότεροι εργαζόμενοι. Σε ένα αναδιανεμητικό σύστημα, αυτό σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να καλύψει το κενό. Οι επιλογές είναι πάντα οι ίδιες, απλώς αλλάζει το μείγμα:

  • περισσότερες εισφορές ή φόροι,
  • χαμηλότερες παροχές,
  • μεγαλύτερα όρια ηλικίας,
  • περισσότερη εργασία και υψηλότερη παραγωγικότητα,
  • ή μεγαλύτερη συμμετοχή της ιδιωτικής αποταμίευσης (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για ρίσκο και ανισότητες).

Στην έκθεση «OECD Economic Surveys: Greece 2024», ο ΟΟΣΑ συνδέει τη βιωσιμότητα με την απασχόληση μεγαλύτερων ηλικιών και τη δημογραφική πίεση, δηλαδή δείχνει προς την κατεύθυνση «περισσότερη εργασία, πιο πολλά χρόνια». (https://www.oecd.org/en/publications/oecd-economic-surveys-greece-2024_a35a56b6-en/full-report/key-policy-insights_b813115e.html)

Σύνταξη αργότερα: τι σημαίνει στην πράξη η σύνδεση με το προσδόκιμο ζωής

Η «σύνδεση με το προσδόκιμο ζωής» είναι ένας αυτόματος κανόνας: αν αυξάνεται η αναμενόμενη διάρκεια ζωής, ανεβαίνουν και τα όρια ηλικίας. Η πολιτική έλξη αυτού του μηχανισμού είναι ότι μοιάζει τεχνοκρατικός, άρα αποπολιτικοποιεί το θέμα. Ο οικονομικός του στόχος είναι ξεκάθαρος: να περιορίσει το κόστος των συντάξεων χωρίς να χρειάζονται συνεχείς ψηφοφορίες για περικοπές.

Ο ΟΟΣΑ, με βάση τους κανόνες που θεωρεί ότι ισχύουν σήμερα, προβλέπει ότι οι νέοι που μπαίνουν στην αγορά εργασίας το 2024 θα «βλέπουν» κανονική ηλικία συνταξιοδότησης γύρω στα 66 έτη. (https://www.oecd.org/en/publications/pensions-at-a-glance-2025_e40274c1-en/full-report/recent-pension-reforms_146d2687.html)

Αυτό όμως έχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια που συχνά χάνεται: άλλο η ηλικία στον νόμο, άλλο η πραγματική δυνατότητα να εργάζεσαι. Σε κλάδους με βαριά εργασία, σε επαγγέλματα με φθορά υγείας, ή σε ανθρώπους με χαμηλή ειδίκευση που δυσκολεύονται να βρουν δουλειά μετά τα 55, η αύξηση ορίων ηλικίας μπορεί να μεταφραστεί σε περισσότερα χρόνια με ανεργία ή χαμηλά εισοδήματα, όχι σε περισσότερα χρόνια εισφορών.

Η «σιωπηλή» ιστορία: ο πληθωρισμός ροκανίζει τις συντάξεις σε πραγματικούς όρους

Ο πιο ύπουλος παράγοντας των τελευταίων ετών ήταν ο πληθωρισμός (η αύξηση των τιμών). Η σύνταξη που αυξάνεται ονομαστικά μπορεί να χάνει αγοραστική δύναμη, δηλαδή να αγοράζει λιγότερα στο σούπερ μάρκετ, στα φάρμακα και στους λογαριασμούς.

Σύμφωνα με συγκεντρωτικό μέσο όρο για το 2024, η μέση κύρια σύνταξη γήρατος κινήθηκε στα 746,67 ευρώ. (https://www.insider.gr/tax-labour/352052/ilios-sta-7466-eyro-i-mesi-syntaxi-ston-efka-2024-ypsiloteres-kata-368-sto?utm_source=openai) Την ίδια περίοδο, ο δείκτης τιμών (HICP, ο εναρμονισμένος δείκτης πληθωρισμού που χρησιμοποιεί η Ευρώπη για συγκρίσεις) έτρεξε σωρευτικά την τετραετία 2020-2024 περίπου στο +16,6% με βάση τους ετήσιους ρυθμούς. (https://www.focus-economics.com/country-indicator/greece/harmonized-inflation-eop/?utm_source=openai)

Το αποτέλεσμα είναι ότι, ακόμη και όταν βλέπουμε ονομαστικές αναπροσαρμογές, ο πληθωρισμός (ειδικά το σοκ του 2022) έχει αφήσει ένα τμήμα των συνταξιούχων με χαμηλότερη πραγματική αγοραστική δύναμη σε σχέση με λίγα χρόνια πριν. Αυτό δεν είναι «αίσθηση», είναι λογιστική πραγματικότητα: αν οι τιμές ανεβαίνουν πιο γρήγορα από τη σύνταξη, η καθημερινότητα στενεύει.

Ακόμη πιο σημαντικό: ο μέσος όρος κρύβει την κατανομή. Τα στοιχεία του συστήματος ΗΛΙΟΣ (το πληροφοριακό σύστημα που δημοσιεύει στατιστικά για τις καταβαλλόμενες συντάξεις) δείχνουν μεγάλη συγκέντρωση σε χαμηλά κλιμάκια, με μεγάλο ποσοστό συντάξεων κάτω από τα 1.000 ευρώ. (https://ypergasias.gov.gr/wp-content/uploads/2025/03/2024_12-EKTHESI.pdf) Στο πεδίο, αυτό μεταφράζεται σε αυξημένη «ευαισθησία» σε κάθε ανατίμηση ενέργειας ή τροφίμων.

Γιατί «υψηλά ποσοστά αναπλήρωσης» στα μοντέλα, αλλά φόβος φτώχειας στην πράξη

Εδώ εμφανίζεται ένα από τα πιο παραπλανητικά παράδοξα του ασφαλιστικού: τα μοντέλα του ΟΟΣΑ δείχνουν υψηλούς καθαρούς δείκτες αναπλήρωσης (net replacement rates) για «τυπικούς» εργαζόμενους με πλήρη καριέρα (δηλαδή συνεχόμενη εργασία, χωρίς μεγάλα κενά, με σταθερές εισφορές). (https://www.oecd.org/en/publications/pensions-at-a-glance-2025_e40274c1-en/full-report/net-pension-replacement-rates_a7a9e376.html?utm_source=openai)

Η πραγματική αγορά εργασίας της Ελλάδας όμως είναι γεμάτη ασυνέχειες:

  • ανεργία σε κρίσιμες ηλικίες,
  • μερική απασχόληση,
  • εποχική εργασία (τουρισμός),
  • αυτοαπασχόληση με διακυμάνσεις εισοδήματος,
  • «μαύρη» εργασία που δεν γράφει ένσημα.

Όταν ο υπολογισμός της ανταποδοτικής σύνταξης «μετράει» όλη τη διαδρομή, τα χαμηλά χρόνια και τα κενά αφήνουν μόνιμο αποτύπωμα. Άρα, οι δείκτες για έναν πλήρως τυπικό εργαζόμενο δεν περιγράφουν το διάμεσο εργαζόμενο, δηλαδή τον «μεσαίο» άνθρωπο της κατανομής.

Αυτό έχει κοινωνική συνέπεια: δημιουργείται μια νέα γενιά χαμηλοσυνταξιούχων, όχι μόνο από ακραία φτώχεια, αλλά από έναν συνδυασμό χαμηλών μισθών και μη σταθερής εργασίας.

Η οικονομία δεν είναι ουδέτερη: επιτόκια, spreads και ο «χώρος» για συντάξεις

Η Ελλάδα δεν έχει δικό της νόμισμα, άρα δεν έχει δική της κεντρική τράπεζα που να ρυθμίζει επιτόκια. Τα επιτόκια τα καθορίζει η ΕΚΤ (η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ρυθμίζει το κόστος χρήματος στην ευρωζώνη). Όταν η ΕΚΤ κρατά ψηλά τα επιτόκια για να μειώσει τον πληθωρισμό, αυξάνει το κόστος δανεισμού σε όλη την οικονομία: επιχειρήσεις, στεγαστικά, αλλά και κράτη.

Εδώ μπαίνουν τα spreads (η διαφορά απόδοσης των ελληνικών ομολόγων από τα γερμανικά). Όσο πιο ακριβά δανείζεται το κράτος, τόσο πιο πολύ «σφίγγει» ο διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος, δηλαδή τα χρήματα που μπορεί να δώσει χωρίς να εκτροχιάσει το χρέος.

Στο ασφαλιστικό, αυτό έχει δύο επιπτώσεις:

  1. Η πολιτική πίεση να στηριχθούν οι χαμηλοσυνταξιούχοι μεγαλώνει όταν ο πληθωρισμός τρέχει.
  2. Η δημοσιονομική δυνατότητα να γίνει αυτή η στήριξη περιορίζεται όταν το χρήμα είναι ακριβό.

Η σύνδεση είναι έμμεση, αλλά πολύ πραγματική: τα επιτόκια επηρεάζουν τη βιωσιμότητα του κράτους, άρα και την ικανότητά του να εγγυάται παροχές.

Από πού θα έρθει ανάπτυξη για να «αντέξει» το σύστημα

Το ασφαλιστικό δεν σώζεται μόνο με αλλαγές κανόνων. Θέλει και οικονομία που παράγει εισοδήματα, δηλαδή περισσότερους εργαζόμενους, καλύτερους μισθούς και μεγαλύτερη παραγωγικότητα (παραγωγή ανά εργαζόμενο).

Η Ελλάδα έχει ένα μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται έντονα σε υπηρεσίες, με κορμό τον τουρισμό και τη ναυτιλία. Αυτό έχει δύο όψεις:

  • Στον τουρισμό, η εποχικότητα δημιουργεί κενά εισφορών και χαμηλές μέσες αποδοχές για πολλά επαγγέλματα, άρα χαμηλότερες συντάξεις αύριο.
  • Στη ναυτιλία, τα έσοδα στηρίζουν το ισοζύγιο, αλλά δεν μετατρέπονται πάντα σε ευρεία, σταθερή ασφαλιστική βάση για τον γενικό πληθυσμό.

Σε ένα τέτοιο μοντέλο, η πολιτική για συντάξεις δεν είναι μόνο υπουργείο εργασίας. Είναι μισθοί, παραγωγική δομή, καταπολέμηση αδήλωτης εργασίας και κίνητρα για να μείνουν νέοι εργαζόμενοι στη χώρα.

Πού πάνε τα λεφτά: ποιος κερδίζει, ποιος χάνει

Η φράση «ποιος πληρώνει, ποιος κερδίζει» βρίσκει στο ασφαλιστικό την πιο καθαρή της εφαρμογή, γιατί το σύστημα είναι κατανεμητικό με ισχυρές μεταβιβάσεις.

Οι κερδισμένοι (σχετικά)

  • Εργαζόμενοι με σταθερή καριέρα 35-40 ετών: ο νόμος του 2020 αυξάνει τα οφέλη όσο μεγαλώνει ο χρόνος ασφάλισης, άρα ανταμείβει τη συνέπεια εισφορών. (https://www.taxheaven.gr/law/4670/2020)
  • Συνταξιούχοι με υψηλότερες παλιές συντάξεις: δεν «κερδίζουν» απαραίτητα από νέους κανόνες, αλλά συχνά έχουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στον πληθωρισμό, γιατί ξεκινούν από υψηλότερη βάση. Στον μέσο όρο αυτό φαίνεται ως πιο «ανεκτή» εικόνα, αλλά η διάμεσος είναι χαμηλότερη. (https://ypergasias.gov.gr/wp-content/uploads/2025/03/2024_12-EKTHESI.pdf)
  • Επαγγελματικά ταμεία που πετυχαίνουν αυξήσεις: όταν ένα επαγγελματικό ταμείο μπορεί να δώσει αναπροσαρμογή, προβάλλει ως θετικό παράδειγμα του δεύτερου πυλώνα. Το ΤΕΑΥΦΕ, για παράδειγμα, εμφανίστηκε στη δημοσιότητα με αναπροσαρμογή 8,33% για το 2025. (https://www.businessnews.gr/oikonomia/item/327074-teaffe-apofasi-gia-ayksisi-8-33-stis-syntakseis-isxyei-apo-tin-1i-ianouariou-2025)

Οι χαμένοι (ή οι πιο εκτεθειμένοι)

Από πλευράς χρηματοπιστωτικού κλάδου, η επέκταση του δεύτερου και τρίτου πυλώνα δημιουργεί νέες ροές αποταμίευσης, δηλαδή κεφάλαια προς διαχείριση. Αυτό γεννά ευκαιρίες για ασφαλιστικές και διαχειριστές κεφαλαίων, αλλά το κοινωνικό αποτέλεσμα εξαρτάται από το κόστος (fees), τη διαφάνεια και τη συμμετοχή των χαμηλότερων εισοδημάτων. Η ίδια η Insurance Europe, προφανώς, προωθεί την ιδέα της συμπληρωματικής κάλυψης ως λύση στο κενό. (https://www.insuranceeurope.eu/news/3473/2025-pension-survey-europe-s-pension-gap-persists-as-new-survey-shows-four-in-ten-still-not-saving)

Η «κουλτούρα αποταμίευσης» δεν αλλάζει με ευχές: τι δείχνει το παράδειγμα της Βρετανίας

Η Ελλάδα έχει μια πρακτική δυσκολία: πολλές επιχειρήσεις είναι πολύ μικρές, άρα η επαγγελματική ασφάλιση δεν «κουμπώνει» εύκολα. Υπάρχει όμως διεθνής εμπειρία για το πώς αλλάζει η συμπεριφορά.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο εφαρμόστηκε το auto-enrolment (αυτόματη εγγραφή σε εργασιακό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, με δικαίωμα εξαίρεσης). Με απλά λόγια, ο εργοδότης γράφει αυτόματα τον εργαζόμενο σε ένα πρόγραμμα, οι εισφορές μπαίνουν από τον μισθό, και αν κάποιος δεν το θέλει πρέπει να κάνει ενεργή κίνηση για να αποχωρήσει. Το αποτέλεσμα ήταν άνοδος της συμμετοχής σε πολύ υψηλά ποσοστά και δημιουργία μαζικής αποταμίευσης, αλλά ανέκυψαν προβλήματα όπως «πολλά μικρά κουμπαράδες» (small pots) και χαμηλή επάρκεια όταν οι εισφορές μένουν στο ελάχιστο. (https://www.gov.uk/government/publications/small-pension-pots-working-group/small-pots-working-group-report)

Το μάθημα για την Ελλάδα είναι πρακτικό: η συμμετοχή ανεβαίνει όταν ο κανόνας είναι η συμμετοχή και η εξαίρεση απαιτεί κόπο. Το ρίσκο είναι εξίσου πρακτικό: χωρίς ανώτατα όρια χρεώσεων και ισχυρή εποπτεία, τα νέα κεφάλαια μπορεί να γίνουν πηγή προμηθειών και όχι αξιοπρεπούς σύνταξης.

Ορόσημα και το «τι ακολουθεί» για την Ελλάδα

Η ιστορία έχει συγκεκριμένα σημεία που λειτουργούν σαν σταθμοί:

Σημαντικό

Το πραγματικό πολιτικό δίλημμα της επόμενης δεκαετίας θα είναι η ισορροπία ανάμεσα σε τρία πράγματα που όλοι θέλουν ταυτόχρονα: αξιοπρεπείς συντάξεις, χαμηλές εισφορές, χαμηλούς φόρους. Η δημογραφία επιτρέπει συνήθως μόνο δύο από τα τρία, εκτός αν υπάρξει ισχυρή αύξηση απασχόλησης και παραγωγικότητας.

Συμπέρασμα: ένα σύστημα που χρειάζεται χρόνο, αλλά ο χρόνος δεν είναι δωρεάν

Τα νέα reports δεν «ανακαλύπτουν» το πρόβλημα. Το ποσοτικοποιούν. Έχουν δύο μηνύματα που αντέχουν σε κάθε έλεγχο:

  1. Η Ελλάδα είναι από τις χώρες με τη μεγαλύτερη εξάρτηση από τη δημόσια σύνταξη, με 59% χωρίς συμπληρωματική αποταμίευση. (https://www.insuranceeurope.eu/news/3473/2025-pension-survey-europe-s-pension-gap-persists-as-new-survey-shows-four-in-ten-still-not-saving) (https://www.insider.gr/oikonomia/394403/exi-stoys-deka-ellines-den-apotamieyoyn-gia-ti-syntaxi-toy)
  2. Ο μελλοντικός κανόνας οδηγεί σε συνταξιοδότηση αργότερα και σε μεγαλύτερη πίεση λόγω γήρανσης, με προβολές που βάζουν την κανονική ηλικία προς τα 66 για τους νέους και τον δείκτη εξάρτησης σε επίπεδα πάνω από 70 ηλικιωμένους ανά 100 εργαζόμενους. (https://www.oecd.org/en/publications/pensions-at-a-glance-2025_e40274c1-en/full-report/recent-pension-reforms_146d2687.html) (https://www.oecd.org/en/publications/2025/11/pensions-at-a-glance-2025_76510fe4/full-report/demographic-old-age-to-working-age-ratio_25476b96.html)

Από εδώ και πέρα, η συζήτηση πρέπει να γίνει σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα. Στο μακροοικονομικό, η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερη και καλύτερα αμειβόμενη εργασία, γιατί χωρίς αυτήν οι εισφορές δεν βγαίνουν. Στο μικροοικονομικό, χρειάζεται ένα ρεαλιστικό σχέδιο για να αποκτήσουν περισσότεροι πολίτες έναν συμπληρωματικό κουμπαρά, με χαμηλό κόστος και αυστηρή προστασία, ώστε τα νέα κεφάλαια να δουλεύουν υπέρ του ασφαλισμένου και όχι υπέρ των προμηθειών. Το παράδειγμα του auto-enrolment δείχνει έναν δρόμο, αρκεί να σχεδιαστεί με κανόνες που περιορίζουν τις στρεβλώσεις. (https://www.gov.uk/government/publications/small-pension-pots-working-group/small-pots-working-group-report)

Η Ελλάδα έχει μπροστά της μια επιλογή στρατηγικής: είτε θα αφήσει το ασφαλιστικό να γίνει «μηχανισμός αυτόματων περιορισμών» (με αύξηση ηλικιών και πιέσεις στην επάρκεια), είτε θα χτίσει συμπληρωματικά εργαλεία που μοιράζουν το ρίσκο πιο δίκαια. Το ποιος θα κερδίσει και ποιος θα πληρώσει θα εξαρτηθεί από τις λεπτομέρειες. Και στο ασφαλιστικό, οι λεπτομέρειες γράφουν ιστορία.

Πώς σου φάνηκε το άρθρο;

Βοήθησέ μας να γίνουμε καλύτεροι

Πώς γράφτηκε
Μοντέλο:
μη διαθέσιμο
Δημιουργήθηκε:
μη διαθέσιμο
Εκτέλεση pipeline:
μη διαθέσιμο
Υδατόσημο:
SynthID (αόρατο υδατόσημο της Google)
Ανθρώπινη επιμέλεια:
Καμία πριν τη δημοσίευση
Μάθετε περισσότερα για τη μεθοδολογία μας →