Αιμορραγία 11,3 δισ. για τις ΗΠΑ στο Ιράν, ισραηλινή προέλαση στον Λίβανο

Οι πρώτες 6 ημέρες της Επιχείρησης «Epic Fury» κόστισαν στις ΗΠΑ 11,3 δισ. δολάρια (Politico). Σχεδόν 2 δισ. την ημέρα. Στη 14η ημέρα, ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ ανακοίνωσε ότι πάνω από 15.000 στόχοι έχουν πληγεί σε Ιράν και Λίβανο — «πάνω από 1.000 την ημέρα» — και ότι η ένταση αυξάνεται (SOF News). Η τελευταία λέξη εκείνης της πρότασης, «και Λίβανο», είναι η είδηση που θάφτηκε: ενώ ο πόλεμος στο Ιράν μετατρέπεται σε αιμορραγία χρόνου, χρήματος και πυρομαχικών, το Ισραήλ ανοίγει πλήρες δεύτερο μέτωπο στα βόρειά του.

Ο αρχηγός του ισραηλινού γενικού επιτελείου στρατού, Χερζί Χαλεβί, δήλωσε ότι ο Λίβανος αποτελεί πλέον «ισότιμο θέατρο επιχειρήσεων» με το Ιράν (Times of Israel). Αυτό σημαίνει κάτι συγκεκριμένο: ο IDF κατέχει ήδη περίπου το 10% του λιβανέζικου εδάφους και βομβαρδίζει τη νότια Βηρυτό (Al Jazeera). Η λογική πίσω από αυτή την κλιμάκωση είναι στρατιωτικά ορθολογική, αν και πολιτικά ανατριχιαστική: αφού η Τεχεράνη αποδεικνύεται ανθεκτική — χάρη στη «Μωσαϊκή Δομή» που δίνει σε 31 επαρχιακές διοικήσεις των Φρουρών της Επανάστασης αυτονομία να χτυπούν χωρίς κεντρική εντολή (India Today) — το Ισραήλ μεταφέρει το βάρος στα «κλαδιά». Κόβεις τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, αφού δεν μπορείς να ξεριζώσεις τους Φρουρούς στο Ιράν.

Ο νέος Ανώτατος Ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ κήρυξε τον Πορθμό Ορμούζ «κλειστό ως μοχλό πίεσης» (Strait Times). Δεν εμφανίστηκε ποτέ μπροστά σε κάμερα — η δήλωσή του διαβάστηκε από παρουσιαστή. Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι είναι «πιθανότατα παραμορφωμένος» από τα χτυπήματα (Daily Sabah). Αλλά η φυσική του κατάσταση αλλάζει ελάχιστα τη στρατιωτική πραγματικότητα: η μωσαϊκή δομή σχεδιάστηκε ακριβώς για αυτό — να λειτουργεί ακόμα κι όταν η κορυφή αποκεφαλίζεται.

Εν τω μεταξύ, στην Ουάσιγκτον, η Γερουσία ζήτησε ενημέρωση μέχρι τις 18 Μαρτίου για το πλήγμα σε σχολείο θηλέων στο Μινάμπ — 168 νεκρές μαθήτριες, με ανάλυση θραυσμάτων να δείχνει αμερικανικό Tomahawk (Anadolu Agency). Η War Powers Resolution καταψηφίστηκε 47-53. Ο Τραμπ λέει ότι «ο πόλεμος είναι σχεδόν τελειωμένος» — αλλά ταυτόχρονα ανοίγει την κάνουλα του ρωσικού πετρελαίου με «General License 134», ελπίζοντας να ρίξει τις τιμές που ο ίδιος ανέβασε.

Ο Λίβανος, ωστόσο, δεν είναι μόνο ισραηλινό θέμα. Η ΕΕ παραμένει φάντασμα — χωρίς κοινή θέση, χωρίς πρωτοβουλία. Η Γαλλία, ιστορικός «προστάτης» του Λιβάνου, σιωπά. Και οι 800.000 εκτοπισμένοι εντός της χώρας δημιουργούν τις προϋποθέσεις για ένα νέο προσφυγικό κύμα προς την Ανατολική Μεσόγειο — δηλαδή προς Κύπρο και Ελλάδα. Η τελευταία φορά που ο Λίβανος κατέρρευσε, το 2020, η Κύπρος ήταν ο πρώτος σταθμός. Αυτή τη φορά, η κατάρρευση δεν είναι οικονομική. Είναι στρατιωτική.