Το 10,5% της Καρυστιανού έρχεται από τα δεξιά

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφεται στο 1,3%, κάτω από το όριο εισόδου στη Βουλή. Την ίδια στιγμή, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού αγγίζει το 10,5%, αντλώντας όμως τον κύριο όγκο των ψηφοφόρων του από την άκρα δεξιά, όχι από τον προοδευτικό χώρο. Η νέα δημοσκόπηση της GPO για το Star δίνει στη ΝΔ 28,6% στην εκτίμηση ψήφου, στην ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα 15,1% και στο πιεσμένο ΠΑΣΟΚ 12,4% (από 15,9% στα τέλη Απριλίου) (LiFO). Το 69,1% θέλει άλλη κυβέρνηση, αλλά στο ερώτημα «ποια κυβέρνηση» προηγείται το «καμία» με 29,3% (SDNA).

Η χοάνη της αντισυστημικής Δεξιάς

Η δυναμική της Καρυστιανού δεν χτίζεται πάνω στην παραδοσιακή κεντροαριστερά, αλλά στις ροές από την αντισυστημική δεξιά. Οι τρεις μεγαλύτερες δεξαμενές της βρίσκονται δεξιά της ΝΔ: 25,7% από τη Νίκη, 25% από τη Φωνή Λογικής και 13,2% από την Ελληνική Λύση (ProtoThema). Αντίθετα, οι ροές από το ΠΑΣΟΚ περιορίζονται στο 3,8% και από τη ΝΔ στο 3,4%. Μικρότερες, αλλά υπαρκτές, ροές έρχονται από την Πλεύση (12,1%) και το ΚΚΕ (8,5%).

Όταν μια μητέρα θύματος των Τεμπών ιδρύει κόμμα με σημαία τη δικαιοσύνη και την «κάθαρση», η πρώτη σκέψη είναι ότι μιλάμε για μια ηθική, κεντροαριστερή φωνή. Τα νούμερα δείχνουν κάτι άλλο. Η Καρυστιανού λειτουργεί ως οριζόντιο όχημα διαμαρτυρίας που απορροφά οργή απ' όλο το φάσμα, με βαρύ κέντρο βάρους στους ψηφοφόρους που είχαν ήδη φύγει δεξιά προς τα μικρά αντισυστημικά κόμματα.

Η αντίθεση με τον Τσίπρα είναι καθαρή. Η ΕΛ.Α.Σ. αντλεί 64,9% από τον ΣΥΡΙΖΑ, 33,3% από τη Νέα Αριστερά, 10,5% από το ΜέΡΑ25 και 9,1% από την Πλεύση (Enikos). Ο Τσίπρας ανασυνθέτει τον παλιό συριζαϊκό χώρο, απορροφώντας το ένα τρίτο της Νέας Αριστεράς λίγες μέρες μετά τη διάλυση της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας (To Brief). Η Καρυστιανού χτίζει κάτι νέο, ετερόκλητο, που δεν χωράει στον άξονα αριστερά-δεξιά.

Γιατί η οργή δεν πάει στην κεντροαριστερά

Η θεσμική δυσπιστία έχει φτάσει σε επίπεδα που η παραδοσιακή αντιπολίτευση αδυνατεί να εκπροσωπήσει. Σε πρόσφατη ALCO, το 72% δηλώνει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος δικαίου (To Brief), και οι δυνητικοί ψηφοφόροι της Καρυστιανού τη συνδέουν με «νέο και άφθαρτο πρόσωπο» και δικαιοσύνη για τα Τέμπη (Aftodioikisi).

Αυτή η οργή είναι αντισυστημική, όχι ιδεολογική. Δεν ψάχνει πρόγραμμα διακυβέρνησης, ψάχνει τιμωρία και κάθαρση. Γι' αυτό και δεν μεταφράζεται σε στροφή προς το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, που εκλαμβάνονται ως μέρος του ίδιου συστήματος. Μεταφράζεται σε ένα νέο πρόσωπο που υπόσχεται ρήξη με τα πάντα.

Το παράδοξο είναι σκληρό για κάθε διεκδικητή της αντιπολίτευσης. Επτά στους δέκα θέλουν αλλαγή, αλλά η ίδια αυτή επιθυμία κατακερματίζεται σε τόσους πόλους που καμία εναλλακτική πλειοψηφία δεν συγκροτείται. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει στο 1,1% στην πρόθεση και 1,3% στην εκτίμηση, κάτω από το όριο εισόδου (Ethnos · Enikos). Με ΜέΡΑ25, Φωνή Λογικής και Νίκη επίσης κάτω από το 3% (Capital), όσες ψήφοι μένουν εκτός Βουλής ανεβάζουν το αποτελεσματικό ποσοστό όσων μπαίνουν. Η ΝΔ, πάνω από το 25% όπου ξεκινά το μπόνους πρώτου κόμματος, ωφελείται από τη διάσπαση (News247).

Η εκτίμηση ψήφου είναι μοντέλο κατανομής, όχι πρόβλεψη κάλπης, και τα νέα κόμματα μετρώνται χωρίς οργανωτική ιστορία (YouGov). Η «Ελπίδα» παραμένει σχήμα χωρίς ορατό καταστατικό, όργανα ή υποψηφίους, ενώ για τη χρηματοδότησή της υπάρχει μόνο η αυτοαναφορά της Καρυστιανού ότι η εκδήλωση στο Ολύμπιον κόστισε 18.000 ευρώ πληρωμένα προσωπικά (Newsbomb).

Το πραγματικό crash test για την «Ελπίδα» δεν είναι η είσοδος στη Βουλή. Είναι η στιγμή που ένα σχήμα χωρίς όργανα και καταστατικό, με ψηφοφόρους που εκτείνονται από την Πλεύση ως τη Νίκη, θα κληθεί να πάρει θέση σε οτιδήποτε πέρα από την απόδοση δικαιοσύνης για τα Τέμπη.