Πώς το Ισραήλ εργαλειοποιεί την απειλή της Χαμάς

Το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών δεν κατέθεσε νέο φάκελο αποδείξεων. Πήρε μια ελληνική αστυνομική επιχείρηση, τη σύλληψη του 37χρονου Παλαιστίνιου στον Άγιο Νικόλαο (To Brief), και τη συσκεύασε ξανά με ένα σύνθημα: «από την Ελλάδα έως την Κύπρο» αποκαλύπτονται δίκτυα της Χαμάς σε ευρωπαϊκό έδαφος (iefimerida, ProtoThema). Η διαφορά είναι ουσιαστική: η Αθήνα μιλά για μια υπόθεση, το Τελ Αβίβ για ένα μέτωπο.

Το Ισραήλ κάνει αυτό που οι αναλυτές πληροφοριών αποκαλούν «δημόσια απόδοση»: επιλέγει να φέρει στο φως μια εκτίμηση των υπηρεσιών του, όχι για να ενημερώσει, αλλά για να αποτρέψει και να πιέσει εταίρους (CSIS). Ο στόχος δεν είναι το ελληνικό δικαστήριο. Είναι οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Γιατί τώρα και γιατί δημόσια

Ο στόχος του Ισραήλ είναι σαφής: επιδιώκει να μετατρέψει τη Χαμάς από απειλή της Γάζας σε ευρωπαϊκό κίνδυνο, αξιοποιώντας προηγούμενες υποθέσεις επιμελητείας, χρηματοδότησης και «εξωτερικών επιχειρήσεων» στην ήπειρο (CTC West Point). Όσο πιο πειστικά εδραιώνεται αυτό το αφήγημα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση να κρατά αποστάσεις από τη σκληρή ισραηλινή γραμμή. Το κέρδος είναι συγκεκριμένο: να δεσμευτούν πολιτικά η Ελλάδα και η Κύπρος σε αυστηρότερη στάση απέναντι στη Χαμάς, χωρίς το Ισραήλ να χρειαστεί να ζητήσει τίποτα επίσημα.

Το αδύναμο σημείο της κίνησης είναι το ίδιο το υλικό. Επιβεβαιώνονται η σύλληψη, η κοινή επιχείρηση της ΕΥΠ με την Αντιτρομοκρατική, οι κατασχέσεις συσκευών και οι βαριές κατηγορίες (Euronews, Times of Israel). Δεν υπάρχει όμως δικαστικά αποδεδειγμένο ενιαίο δίκτυο ούτε συγκεκριμένος τελικός στόχος. Στην Κύπρο, όπου το σκέλος είναι πιο απτό με προφυλακίσεις και έρευνες σε ακίνητα, τα κυπριακά ρεπορτάζ αναφέρουν υλικά που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για εκρηκτικά. Η πλήρης επιχειρησιακή αλυσίδα όμως παραμένει εκτός ανοιχτού δικαστικού υλικού (JNS, Philenews).

Η σιωπή της Αθήνας είναι κι αυτή θέση

Απέναντι στο ισραηλινό αφήγημα, η Αθήνα κάνει το αντίθετο: υποβαθμίζει. Η υπόθεση παρουσιάζεται δημόσια ως ποινική διαδικασία, μέσα από την ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ., χωρίς αυτόνομη τοποθέτηση του υπουργείου Εξωτερικών ή κοινοβουλευτική ενημέρωση (LiFO, Euronews). Αυτή η σιωπή δεν είναι αμηχανία. Είναι υπολογισμός.

Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ήδη δημόσια τριμερή δέσμευση σε ασφάλεια και αντιτρομοκρατία με το Ισραήλ, με κοινές ασκήσεις και ανταλλαγή πληροφοριών (Το Βήμα). Αυτή ακριβώς η σύμπραξη εργαλειοποιείται τώρα. Το Τελ Αβίβ τη χρησιμοποιεί για να επιβάλει το δικό του αφήγημα. Η Αθήνα, από την πλευρά της, θέλει τα οφέλη της συμμαχίας απέναντι στην Τουρκία, αλλά χωρίς το πολιτικό κόστος μιας ανοιχτής ταύτισης.

Η υπόθεση του 37χρονου χωρά σε ένα υπαρκτό ευρωπαϊκό μοτίβο: η ΕΕ έχει τη Χαμάς σε τρομοκρατικό κατάλογο και από το 2024 ειδικό καθεστώς κυρώσεων για όσους τη διευκολύνουν (EEAS). Στη Γερμανία υπήρξαν καταδίκες για επιχειρησιακά στελέχη και κρυψώνες όπλων, αλλά ακόμη κι εκεί δεν αποδείχθηκε ώριμο σχέδιο συγκεκριμένης επίθεσης (Tagesschau). Η ασφαλής γραμμή είναι λεπτή: υπάρχουν ενδείξεις υποστήριξης και προετοιμασίας, όχι αποδεδειγμένο πανευρωπαϊκό δίκτυο ώριμων χτυπημάτων.

Σε αυτό το κενό μένουν δύο φωνές σιωπηλές. Η υπεράσπιση του κατηγορουμένου και οι οργανώσεις δικαιωμάτων, που προειδοποιούν ότι μια ατομική αντιτρομοκρατική έρευνα δεν πρέπει να γίνει συλλογική ενοχοποίηση προσφύγων (Amnesty Greece). Όσο το δικαστικό υλικό δεν αποδεικνύει την ύπαρξη ενός ώριμου, πανευρωπαϊκού δικτύου, ο χώρος μένει κενός. Και το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών σπεύδει να τον γεμίσει με μια ανάρτηση.