Νεκρός ο Ιρανός ηγέτης Χαμενεΐ: Απειλή 31 πολεμάρχων και σιωπηλός ελληνικός συναγερμός

Στο ισοπεδωμένο σχολείο κοριτσιών του Μινάμπ βρίσκονταν 170 μαθήτριες όταν έπεσε η βόμβα (Time). Στο νοσοκομείο Gandhi της Τεχεράνης, νοσηλεύτριες σκάβουν συντρίμμια για να βγάλουν νεογνά (Le Monde). Στον διάδρομο του Mehrabad, του μοναδικού εσωτερικού αεροπορικού κόμβου της πρωτεύουσας, αεροπλάνα καίγονται (CNN Arabic). Το διαδίκτυο λειτουργεί στο 1% της κανονικής χωρητικότητας. Οι δυνάμεις Basij περιπολούν με μοτοσικλέτες, ελέγχουν τηλέφωνα, ψάχνουν «κατασκόπους» — ο διοικητής της αστυνομίας έδωσε εντολή πυροβολισμού κατά κλεφτών (Euronews). Στο τέλος της ημέρας 8, οι νεκροί φτάνουν τους 1.332 — το 30% παιδιά (Time).

Με τον Χαμενεΐ νεκρό, τον ιρανικό στόλο στον βυθό και τις πυραυλικές δυνατότητες συρρικνωμένες κατά 86% (To Brief), η επιχείρηση «Epic Fury» έχει πετύχει κάθε στρατιωτικό στόχο της. Η επιλογή στόχων — δικαστήρια, αστυνομικά τμήματα, ο μηχανισμός καταστολής του καθεστώτος — δείχνει ξεκάθαρα πρόθεση αλλαγής καθεστώτος (FDD). Αλλά η ιστορία ξέρει κάτι που η Ουάσιγκτον αρνείται να ακούσει: η καταστροφή κρατικών δομών δεν παράγει κυβερνήσεις.

Στο Ιράκ του 2003, η «αποβαθιστικοποίηση» άφησε 700.000 στρατιωτικούς άνεργους και ένοπλους — αυτοί έγιναν ο πυρήνας του ISIS (NATO Association). Στη Λιβύη, 15 χρόνια μετά τον Καντάφι, δύο κυβερνήσεις ανταγωνίζονται χωρίς εκλογές και χωρίς κράτος (Minbar Libya). Το Ιράν συνδυάζει τα χειρότερα στοιχεία και των δύο: 92 εκατομμύρια κάτοικοι, 31 αυτόνομες επαρχιακές μονάδες των Φρουρών της Επανάστασης, και ένα στρατιωτικό-οικονομικό σύστημα που ελέγχει το 40-60% της εθνικής οικονομίας (Brookings). Αυτές οι 31 μονάδες, μέχρι χθες, υπάκουαν σε μία κεντρική εξουσία. Τώρα η εξουσία αυτή δεν υπάρχει. Κάθε μονάδα ελέγχει ενόπλους, περιουσιακά στοιχεία, τοπικές επιχειρήσεις — και δεν χρωστά πίστη σε κανέναν. Αυτό δεν είναι απλά αστάθεια. Είναι η συνταγή για πολεμάρχους τύπου Λιβύης, σε κλίμακα τέσσερις φορές μεγαλύτερη. Κανείς, ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε αλλού, δεν έχει σχέδιο «day after» (New Lines Institute).

Ο φόβος αυτού ακριβώς του στρατηγικού κενού εξηγεί την αθόρυβη αναδιάταξη δυνάμεων στα δικά μας σύνορα. Η Αθήνα μετακινεί Patriot στη Βόρεια Ελλάδα για κάλυψη της Βουλγαρίας και αναπτύσσει F-16 στην Κύπρο (Euronews). Πράττει — αλλά χωρίς Άρθρο 36 στη Βουλή, χωρίς κοινοβουλευτική συζήτηση, χωρίς δημόσια εξήγηση. Η ίδια στρατηγική σιωπή που συνοδεύει κάθε ελληνική κίνηση από την αρχή αυτού του πολέμου (To Brief).