Στο 24% Τσίπρας και Καρυστιανού πριν καν ιδρυθούν

Δύο ημερομηνίες, δύο διαφορετικές δεξαμενές ψηφοφόρων, ένα κοινό αποτέλεσμα: ο εκλογικός χάρτης της αντιπολίτευσης κομματιάζεται πριν προλάβουν τα υπάρχοντα κόμματα να αντιδράσουν. Στις 21 Μαΐου, στο Ολύμπιον Θεσσαλονίκης, η Μαρία Καρυστιανού παρουσιάζει τον νέο της πολιτικό φορέα (CNN Greece). Πέντε μέρες αργότερα, στις 26 Μαΐου στην πλατεία Θησείου, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει το δικό του εγχείρημα (Newsit).

Αυτό που μετράει δεν είναι οι ημερομηνίες. Είναι ότι τα δύο εγχειρήματα στοχεύουν διαφορετικές αγορές.

Δύο διαφορετικές αγορές πόνου

Σε μέτρηση της Interview που συμπεριέλαβε και τα δύο σχήματα, το κόμμα Τσίπρα συγκεντρώνει 13,7% σε πρόθεση και 15,1% σε εκτίμηση ψήφου. Η Καρυστιανού κινείται στο 7,8% και 8,7% αντίστοιχα (TheTOC). Αθροιστικά, οι δύο φορείς αγγίζουν το 24% του εκλογικού σώματος, πριν καν κατατεθεί καταστατικό.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αντλούν από διαφορετικές πηγές. Ο Τσίπρας μαζεύει κυρίως από ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση και ΜέΡΑ25, με περιορισμένη άμεση διαρροή από το ΠΑΣΟΚ. Η Καρυστιανού εμφανίζεται ισχυρή σε Νίκη, Ελληνική Λύση και αναποφάσιστους, με χαμηλή επικάλυψη με την αριστερή δεξαμενή (Protothema, Ethnos).

Με απλά λόγια: ο ένας χτίζει «πολιτικό σπίτι» για παλιούς αριστερούς και κεντροαριστερούς που δεν χωράνε πια στον ΣΥΡΙΖΑ Φάμελλου, ούτε στο ΠΑΣΟΚ Ανδρουλάκη. Η άλλη χτίζει στέγη για οργή, δυσπιστία και ψήφο διαμαρτυρίας από Τέμπη μέχρι αντισυστημικό λαϊκισμό.

Ποιος κινδυνεύει περισσότερο

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τον πιο άμεσο υπαρξιακό κίνδυνο. Η επανεμφάνιση Τσίπρα μπορεί να τον συμπιέσει κοντά στο όριο πολιτικής σημασίας, σε μια συγκυρία όπου ο Φάμελλος ήδη διαχειρίζεται εσωτερική αιμορραγία, με την αποπομπή Πολάκη να αποτυπώνει το βάθος της κρίσης (Capital).

Το παράδοξο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει στρατηγικά περισσότερο, ακόμη κι αν χάσει λιγότερους ψηφοφόρους σε απόλυτους αριθμούς. Ο Τσίπρας απειλεί τη θέση του ως δεύτερο κόμμα, που είναι ο μοναδικός λόγος ύπαρξης της στρατηγικής Ανδρουλάκη μετά τις ευρωεκλογές. Παράλληλα, η Καρυστιανού απορροφά αντιπολιτευτική ψήφο που θεωρητικά θα κατέληγε σε «εναλλακτική κυβέρνηση», αλλά δεν μετατρέπεται αυτόματα σε πασοκική ψήφο (LiFO). Γι' αυτό και η Χαριλάου Τρικούπη επιτίθεται αυτή τη στιγμή σχεδόν αποκλειστικά στον Τσίπρα, αποφεύγοντας μετωπική σύγκρουση με την Καρυστιανού (Το Βήμα).

Γιατί η Νέα Δημοκρατία σιωπά για την Καρυστιανού

Η κυβέρνηση επιτίθεται πιο καθαρά στον Τσίπρα. Ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε για «αργά για δάκρυα», επαναφέροντας το αντι-ΣΥΡΙΖΑ αφήγημα που δούλεψε το 2019 και το 2023. Αντίθετα, για την Καρυστιανού η κυβερνητική γραμμή είναι διστακτική, με τον Άδωνι Γεωργιάδη να θέτει θέμα «φιλορωσικού» χαρακτήρα, χωρίς όμως τεκμηρίωση (News247).

Η ανισομερής αντίδραση δεν είναι τυχαία. Ο κατακερματισμός βολεύει μηχανικά τη ΝΔ: το bonus 50 εδρών του πρώτου κόμματος και το όριο 3% σημαίνουν ότι κάθε ψήφος σε σχήμα που μένει εκτός Βουλής αυξάνει το αποτελεσματικό ποσοστό όσων μπαίνουν (PolitPro). Όσο περισσότερα κόμματα δίνουν μάχη γύρω από το όριο, τόσο πιο εύκολη γίνεται η πρωτιά της ΝΔ και τόσο δυσκολότερη η συγκρότηση καθαρής αντικυβερνητικής πλειοψηφίας. Δεν εγγυάται αυτοδυναμία. Διευκολύνει όμως κυβερνητική σταθερότητα με χαμηλότερο ποσοστό.

Τι μένει αδιερεύνητο

Πέρα από τα δημοσκοπικά, υπάρχει ένα κενό που δεν έχει καλυφθεί δημοσιογραφικά: χρηματοδότηση, ταμίες, καταστατικά, όργανα. Ούτε για τον Τσίπρα, ούτε για την Καρυστιανού υπάρχουν δημόσια τεκμηριωμένα στοιχεία (Alfavita). Στην περίπτωση της Καρυστιανού, οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί για «ρωσικό δάχτυλο» στηρίζονται σε πρόσωπα συνδεδεμένα με την ελληνική κοινότητα Αγίας Πετρούπολης, χωρίς απόδειξη για χρηματοδοτική σχέση με ρωσικό κράτος (Ta Nea).

Σε επτά μέρες, ο εκλογικός χάρτης θα έχει αλλάξει. Το ερώτημα δεν είναι αν τα δύο νέα κόμματα θα μπουν στη Βουλή, αλλά πόσοι από τους σημερινούς παίκτες θα μείνουν έξω από αυτήν όταν στενέψει η μέγγενη.