Το τελεσίγραφο Τραμπ στον Ζελένσκι για τον Ιούνιο και ο εφιάλτης της Κύπρου

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν έκανε απλώς μια ανακοίνωση, αλλά μια κίνηση απελπισίας. Η αποκάλυψη ότι ο Λευκός Οίκος έθεσε τελεσίγραφο για ειρηνευτική συμφωνία μέχρι τον Ιούνιο, επιβεβαιώνει ότι για την Ουάσιγκτον ο πόλεμος έχει μετατραπεί από γεωπολιτική μάχη σε προεκλογικό βαρίδι ενόψει των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών.

Το μήνυμα είναι σαφές: Ο Τραμπ θέλει μια «νίκη» (οποιαδήποτε συμφωνία) πριν ανοίξουν οι κάλπες στις ΗΠΑ. Αν το Κίεβο δεν συμμορφωθεί, η κάνουλα της βοήθειας κλείνει οριστικά.

Η παγίδα των εκλογών και η εδαφική κυριαρχία

Το αμερικανικό σχέδιο φαίνεται να περιλαμβάνει τη διεξαγωγή εκλογών στην Ουκρανία ως μέσο νομιμοποίησης της όποιας συμφωνίας. Πρόκειται για έναν νομικό και λογικό παραλογισμό. Πώς διεξάγονται εκλογές με 5,8 εκατομμύρια πρόσφυγες εκτός συνόρων και το 20% της χώρας υπό ρωσική κατοχή;

Ο Ζελένσκι, διαρρέοντας το deadline, ουσιαστικά λέει στον λαό του: «Δεν υποχωρώ εγώ, με εκβιάζουν». Πίσω από τις λέξεις κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα: γη έναντι ειρήνης. Και εδώ ακριβώς ξεκινά ο εφιάλτης για την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Γιατί η Ελλάδα πρέπει να ανησυχεί

Αν η Δύση αποδεχθεί –έστω και σιωπηρά– ότι η Ρωσία μπορεί να κρατήσει εδάφη που κατέλαβε με τη βία, καταρρέει η θεμελιώδης γραμμή άμυνας του Ελληνισμού.

Η Τουρκία κατέχει το 37% της Κύπρου από το 1974. Μέχρι σήμερα, το Διεθνές Δίκαιο θεωρεί την κατοχή παράνομη. Αν όμως το «μοντέλο Ουκρανίας» νομιμοποιήσει την προσάρτηση εδαφών μέσω «ρεαλιστικών συμφωνιών», η Άγκυρα αποκτά το ισχυρότερο νομικό προηγούμενο (precedent).

• Τι θα εμποδίσει την Τουρκία να ζητήσει αντίστοιχη «αναγνώριση τετελεσμένων» στην Κύπρο;
• Πώς θα υπερασπιστεί η Ελλάδα την κυριαρχία της στο Αιγαίο, αν η διεθνής κοινότητα αποδεχθεί ότι τα σύνορα αλλάζουν με τη βία;

Η ρωσική τακτική: «Bomb and Talk»

Η Μόσχα αντιλαμβάνεται την πίεση στον Ζελένσκι και παίζει το παιχνίδι της φθοράς. Ενώ δηλώνει «έτοιμη για διάλογο», εξαπολύει μπαράζ επιθέσεων (400 drones και 40 πύραυλοι σε μια μέρα) διαλύοντας τις ενεργειακές υποδομές εν μέσω χειμώνα.

Ο Πούτιν δεν βιάζεται. Ξέρει ότι κάθε μέρα που περνάει χωρίς συμφωνία μέχρι τον Ιούνιο, η πίεση του Τραμπ θα μεταφέρεται στον πιο αδύναμο κρίκο: το Κίεβο.

Ο Ιούνιος δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι η στιγμή που θα κριθεί αν ζούμε σε έναν κόσμο κανόνων ή σε έναν κόσμο όπου η ισχύς παράγει δίκαιο. Και η Ελλάδα, ως χώρα status quo που βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο, έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για το ποιος θα κρατάει το στυλό όταν υπογραφούν οι νέοι χάρτες.