Φερόμενο συμφωνητικό του 2020 συνδέει ευθέως την ΕΥΠ με το Predator – η κυβέρνηση σιωπά

Πριν λίγες ημέρες ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης ζήτησε από τον Άρειο Πάγο να ανασύρει από το αρχείο τη δικογραφία των υποκλοπών, μετά τις δηλώσεις του ιδρυτή της Intellexa Ταλ Ντίλιαν ότι η εταιρεία του πουλούσε τεχνολογία μόνο σε κράτη (To Brief). Τώρα η πλευρά Ντίλιαν προχωρά ένα βήμα παραπέρα. Δεν μιλά πια για προθέσεις, αλλά επικαλείται έγγραφα.

Το νέο στοιχείο είναι συγκεκριμένο: ένα φερόμενο συμφωνητικό συνεργασίας του 2020 ανάμεσα σε εταιρικό σχήμα της Intellexa και την ΕΥΠ για τη χρήση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, μαζί με δεκάδες emails με Έλληνες κρατικούς υπαλλήλους, κυρίως στελέχη της ΕΥΠ, για τεχνικά και διαχειριστικά ζητήματα του συστήματος (To Vima, Ethnos). Το διακύβευμα αλλάζει. Αν υπήρξε υπογεγραμμένη σχέση κράτους και Intellexa, καταρρέει η πάγια κυβερνητική γραμμή ότι το Predator ήταν αποκλειστικά υπόθεση ιδιωτών.

Τι προστίθεται, και τι λείπει ακόμη

Εδώ χρειάζεται ψυχραιμία. Όσα έχουν δημοσιοποιηθεί είναι ισχυρισμοί για το περιεχόμενο των εγγράφων, όχι τα ίδια τα έγγραφα. Δεν έχει δει το φως το πλήρες κείμενο του συμφωνητικού. Λείπουν οι πρωτότυπες υπογραφές, οι αριθμοί πρωτοκόλλου, τα μεταδεδομένα των emails και κάθε ανεξάρτητη τεχνική πραγματογνωμοσύνη που να βεβαιώνει τη γνησιότητά τους (To Vima). Το υλικό αυτό, αν αποδειχθεί γνήσιο, ανατρέπει το πολιτικό σκηνικό. Νομικά, όμως, παραμένει μια στοίβα από ισχυρισμούς μέχρι κάποιος θεσμός να αποκτήσει τα πρωτότυπα και να τα αυθεντικοποιήσει.

Αυτή ακριβώς είναι η πίεση που ασκείται στην εισαγγελική γραμμή. Ο Άρειος Πάγος είχε κρατήσει τη δικογραφία στο αρχείο, κρίνοντας ότι δεν προέκυπταν νέα στοιχεία (Euro2Day). Η «ανάσυρση από το αρχείο» σημαίνει ότι μια κλειστή υπόθεση ξανανοίγει όταν εμφανίζονται νέα πραγματικά περιστατικά. Τα φερόμενα έγγραφα είναι ακριβώς ο τύπος στοιχείου που μπορεί να δικαιολογήσει αυτό το άνοιγμα, αν φτάσουν επικυρωμένα σε δικαστικό γραφείο.

Η αντιπολίτευση κινείται, το Μαξίμου δεν απαντά

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δεν μπήκε στην ουσία. Δήλωσε ότι δεν σχολιάζει «ρεπορτάζ και πληροφορίες», ότι δεν υπάρχει νέα εξέλιξη και ότι την υπόθεση τη χειρίζεται η Δικαιοσύνη (Enikos). Το μοτίβο δεν είναι καινούργιο. Τον Απρίλιο του 2026, όταν είχαν προκύψει αναφορές για προσύμφωνο της Intellexa με τον κρατικό φορέα ΚΕΜΕΑ, ο ίδιος είχε μιλήσει για «λογικά άλματα και αυθαίρετες συνδέσεις» (dnews.gr). Η άρνηση να τοποθετηθεί επί του συγκεκριμένου περιεχομένου, χωρίς κατηγορηματική διάψευση ότι υπήρξε τέτοιο συμφωνητικό, είναι από μόνη της πολιτικό γεγονός.

Η αντιπολίτευση κινήθηκε γρήγορα. Το ΠΑΣΟΚ ζήτησε την κλήση του Ντίλιαν και του πρώην γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, μαζί με ενημέρωση των δικαστικών αρχών για το φερόμενο συμφωνητικό (News247). Από τα αριστερά, το ΚΚΕ έκανε λόγο για κυβέρνηση που ξαναγίνεται υπόλογη, ενώ η Νέα Αριστερά υποστήριξε ότι το προσύμφωνο Ντίλιαν με την ΕΥΠ «ξηλώνει» το αφήγημα περί ιδιωτών (News247).

Γιατί αφορά τον πολίτη; Το ερώτημα είναι αν το κράτος μπορεί να παρακολουθεί χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, με το απόρρητο εθνικής ασφάλειας να λειτουργεί ως μόνιμο τείχος. Η ελληνική υπόθεση έχει ήδη γίνει ευρωπαϊκό ζήτημα κράτους δικαίου στο Ευρωκοινοβούλιο (European Parliament).

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική θεσμική πίεση αυτή τη στιγμή. Δεν είναι τα emails, που μένουν αναπόδεικτα. Είναι η Απόφαση 709/2026 της Ολομέλειας του ΣτΕ. Υποχρεώνει την ΕΥΠ να διαβιβάσει στο δικαστήριο τον φάκελο παρακολούθησης του Κουκάκη μέσα σε τρίμηνο, ή να εξηγήσει τη νόμιμη καταστροφή του (Zougla). Όποιος θεσμός αποκτήσει πρώτος τα πρωτότυπα, εκείνος θα κρίνει αν το συμφωνητικό του 2020 υπάρχει στ' αλήθεια. Μέχρι τότε, η κυβερνητική σιωπή και τα μη επικυρωμένα έγγραφα κοιτάζονται κατάματα.