Η Ινδονησία παγώνει 8.000 στρατιώτες για τη Γάζα

Η Ινδονησία πάγωσε τη δέσμευσή της για 8.000 στρατιώτες. Το πάγωμα αποκαλύπτει ότι το σχέδιο της «επόμενης μέρας» στη Γάζα, που η ίδια η ισραηλινή ηγεσία υπονομεύει με συνεχιζόμενα πλήγματα (To Brief), δεν θα εφαρμοστεί ποτέ με τους όρους που γράφτηκε (Euronews, Le Monde). Αν η Διεθνής Δύναμη Σταθεροποίησης (ISF) δεν συγκροτηθεί, μια ενδεχόμενη ελληνική συμμετοχή παύει να είναι αποστολή ρουτίνας και γίνεται πολιτικά εκτεθειμένη πράξη.

Το σχέδιο γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2025, με το ψήφισμα 2803 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Νομιμοποίησε ένα «Board of Peace», ένα μη εκλεγμένο παλαιστινιακό τεχνοκρατικό όργανο (NCAG), και την ανάπτυξη της ISF υπό αμερικανική διοίκηση, σε συνεννόηση με Αίγυπτο και Ισραήλ (UN). Η αποστολή της δεν θα ήταν να αστυνομεύσει τη Γάζα, αλλά να λειτουργήσει ως buffer: να προστατέψει ανθρωπιστικές επιχειρήσεις, να επιβλέψει την παράδοση όπλων, να εκπαιδεύσει παλαιστινιακή αστυνομία και να συνοδέψει τη σταδιακή ισραηλινή αποχώρηση (UN).

Η αραβική άρνηση είναι λογιστική, όχι ιδεολογική

Οκτώ υπουργοί Εξωτερικών, Αιγύπτου, Ιορδανίας, Σαουδικής Αραβίας, ΗΑΕ, Κατάρ, Τουρκίας, Πακιστάν και Ινδονησίας, έθεσαν τον ίδιο όρο: καμία τους δύναμη δεν θα μπει στη Γάζα χωρίς πλήρη ισραηλινή αποχώρηση, σαφή παλαιστινιακή εντολή και προοπτική κρατικότητας (MOFA Pakistan, MOFA Saudi Arabia). Η μηχανική είναι απλή. Αν τα ισραηλινά πλήγματα συνεχίζονται, μια αραβική δύναμη θα φαίνεται ότι αστυνομεύει Παλαιστινίους για λογαριασμό μιας τάξης που το Ισραήλ ελέγχει. Καμία κυβέρνηση στον αραβικό κόσμο δεν αντέχει αυτή τη φωτογραφία.

Η Αίγυπτος, που έχει το πιο ώριμο εναλλακτικό σχέδιο, επιμένει σε παλαιστινιακή τεχνοκρατική διοίκηση και εκπαίδευση παλαιστινιακών δυνάμεων, όχι αραβική ανάληψη της κατοχής (Ahram).

Η ισραηλινή «ελευθερία δράσης» ακυρώνει τον ορισμό της αποστολής

Η δολοφονία του Μοχάμεντ Όντεχ στις 26 Μαΐου, που το Ισραήλ παρουσιάζει ως τον νέο επικεφαλής της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, καταδεικνύει την αδυναμία οποιασδήποτε ειρηνευτικής αποστολής (CNA, CBS). Η εκεχειρία ισχύει επίσημα από τις 10 Οκτωβρίου 2025. Τα πλήγματα δεν σταμάτησαν ποτέ. Η Ιερουσαλήμ αξιώνει μόνιμο δικαίωμα μονομερών πληγμάτων, επιτήρησης και ειδικών επιχειρήσεων ακόμη και μετά τη μεταπολεμική διευθέτηση (WRAL/AP).

Η απαίτηση αυτή κάνει αδύνατη κάθε δύναμη σταθεροποίησης. Η ISF χρειάζεται καθαρή αλυσίδα εντολών για να εγγυηθεί ασφάλεια. Αν το Ισραήλ μπορεί να χτυπά όποτε κρίνει, η ISF γίνεται ενδιάμεσος παρατηρητής σε ξένο πεδίο βολής. Τα προηγούμενα είναι εύγλωττα. Η UNIFIL στον Λίβανο έχει mandate βάσει του ψηφίσματος 1701 αλλά καταγράφει παραβιάσεις αντί να τις αποτρέπει. Η MFO στο Σινά λειτουργεί επειδή Αίγυπτος και Ισραήλ θέλουν την ειρήνη (MFO, UNIFIL). Όπου λείπει η συναίνεση, η αποστολή απορροφά το ρίσκο του πολέμου αντί να τον σβήνει.

Το κενό που τρέφει το επόμενο σενάριο

Όσο η ISF μένει στο χαρτί, η Γάζα ζει σε μια ενδιάμεση κατάσταση χωρίς εγγυητή. Η OCHA καταγράφει 1,7 εκατομμύρια εκτοπισμένους σε 1.600 χώρους, με επαναλαμβανόμενες μετακινήσεις λόγω βομβαρδισμών (OCHA). Αυτό ακριβώς το κενό ασφαλείας επιτρέπει στον Ισραηλινό υπουργό Άμυνας Ίσραελ Κατζ να προωθεί ανοιχτά ένα σχέδιο «εθελοντικής μετανάστευσης» που, αν εφαρμοστεί, θα είναι μαζική έξοδος χωρίς δικαίωμα επιστροφής (JNS).

Χωρίς τρίτο μηχανισμό που να πιστοποιεί ότι μια μετακίνηση είναι προσωρινή και εθελοντική, η διάκριση μεταξύ εκκένωσης ασφαλείας και δημογραφικής μηχανικής χάνεται. Το Board of Peace το παραδέχτηκε στις 15 Μαΐου: η εκεχειρία παραβιάζεται σχεδόν καθημερινά, ο οδικός χάρτης δεν προχωρά (Security Council Report).

Για την Αθήνα, η συμμετοχή σε ένα security-first σχήμα χωρίς πολιτικό ορίζοντα δεν θα είναι ουδέτερη πράξη. Η ελληνική σχέση με το Ισραήλ είναι στενή, η αναγνώριση Παλαιστίνης εκκρεμεί, και η ISF δεν κατέρρευσε γιατί έλειψε η διπλωματία. Κατέρρευσε γιατί κανείς δεν θέλει να βάλει τους στρατιώτες του ανάμεσα σε μια εκεχειρία που το ίδιο το Ισραήλ αρνείται να σεβαστεί.