Αυτόνομα χτυπά πλέον η Χεζμπολάχ: Εκτόξευση του πετρελαίου στα 117 δολάρια

Ενώ το Ισραήλ επεκτείνει τη ζώνη ασφαλείας στον νότιο Λίβανο χωρίς καν να ενημερώσει το υπουργικό του (To Brief), η Χεζμπολάχ απαντά με χτυπήματα που δεν μοιάζουν με τίποτα από όσα έχει επιχειρήσει στο παρελθόν. Και οι συνέπειες φτάνουν ήδη στο Λονδίνο.

Στις 30 Μαρτίου, η οργάνωση έπληξε το διυλιστήριο της Χάιφα, ένα από τα δύο κύρια του Ισραήλ, προκαλώντας μαζική πυρκαγιά (Times of India). Ο στόχος δεν ήταν στρατιωτικός. Ήταν ενεργειακή υποδομή, βαθιά στο ισραηλινό έδαφος. Την ίδια μέρα, Ινδονήσιος κυανόκρανος της UNIFIL (της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στον νότιο Λίβανο) σκοτώθηκε στη ζώνη επιχειρήσεων (UN News), με το μανδάτο της αποστολής να λήγει στα τέλη του 2026 χωρίς προοπτική ανανέωσης. Ο πόλεμος στον Λίβανο σκοτώνει ειρηνευτές και δεν υπάρχει θεσμός που να τον σταματά.

Γιατί κανένα τηλέφωνο δεν αρκεί

Αυτό που κάνει τη σημερινή κατάσταση δομικά διαφορετική είναι ότι η Χεζμπολάχ δρα πλέον αυτόνομα. Τοπικοί διοικητές αποφασίζουν χτυπήματα χωρίς κεντρική εντολή από την Τεχεράνη (PRIF). Το ίδιο ακριβώς μοτίβο ακολουθούν οι Χούθι στην Υεμένη, που κρατούν κλειστή την Ερυθρά Θάλασσα ακόμα κι ενώ η Ουάσιγκτον διαπραγματεύεται εκεχειρία μέσω Ομάν (DDGeopolitics). Η αποκέντρωση αυτή σημαίνει ότι δεν υπάρχει ένα τηλέφωνο να χτυπήσει κανείς για να κλείσει τη στρόφιγγα της βίας. Κάθε faction αποφασίζει μόνο του.

Η πρακτική συνέπεια φτάνει αμέσως στην Ευρώπη. Δύο θαλάσσιοι διάδρομοι είναι ταυτόχρονα αποκλεισμένοι: τα Στενά του Ορμούζ και η Ερυθρά Θάλασσα. Η Βρετανία εισάγει το 50% του diesel και πάνω από το 60% του jet fuel μέσα από αυτές τις διαδρομές (The National). Το Brent εκτοξεύτηκε από 60 σε 117 δολάρια το βαρέλι, η βενζίνη ακρίβυνε 14% (inkl), και ο ΟΟΣΑ υποβάθμισε την ανάπτυξη της Βρετανίας κατά 0,5 ποσοστιαίες μονάδες (σε μόλις 0,7%), τη μεγαλύτερη μείωση μεταξύ των G7 (inkl).

Γι' αυτό ο Κιρ Στάρμερ συγκάλεσε εκτάκτως τους επικεφαλής της Shell, της BP και της Lloyd's στο Downing Street. Η δήλωσή του ήταν ρητή: «Πρέπει να σχεδιάσουμε για ένα παρατεταμένο πόλεμο» (anewz.tv). Αυτό σημαίνει αναδρομολόγηση εφοδιαστικών αλυσίδων, μόνιμα αυξημένο ενεργειακό κόστος, και μια Ευρώπη που πληρώνει τον λογαριασμό ενός πολέμου στον οποίο κανείς δεν ελέγχει πλέον τους μαχητές.