Κλιμάκωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή και πλήγματα στο Ιράν

Πέντε ημέρες μετά τη δολοφονία του Χαμενεΐ, οι βόμβες δεν πέφτουν πια σε πυρηνικές εγκαταστάσεις. Πέφτουν στο Κοινοβούλιο, στην κρατική τηλεόραση, στα αρχηγεία των μυστικών υπηρεσιών — στον μηχανισμό που κρατά ένα καθεστώς στην εξουσία. Η μετάβαση από τον «περιορισμό» του πυρηνικού προγράμματος στην αλλαγή καθεστώτος ολοκληρώθηκε στις 3 Μαρτίου, μέσα σε μία νύχτα βομβαρδισμών στην καρδιά της Τεχεράνης (CBS News).

Η Ουάσιγκτον δεν έχει σαφή στρατηγική για το «μετά». Ο ίδιος ο Τραμπ μίλησε για «τέλος του θεοκρατικού καθεστώτος» χωρίς να εξηγήσει πώς αυτό επιτυγχάνεται «από 30.000 πόδια ύψος», όπως ρώτησε ο γερουσιαστής Blumenthal (NOTUS). Το Brookings εκτιμά ότι η καλύτερη ελπίδα είναι ένα «σενάριο Βενεζουέλας» — συμφωνία με όποιον αντικαταστήσει τον Χαμενεΐ (Brookings). Αλλά αυτός ο «κάποιος» δεν υπάρχει ακόμα.

Αυτό που υπάρχει είναι το δόγμα «Mosaic Defense» — 31 αυτόνομες περιφερειακές διοικήσεις του IRGC που λειτουργούν χωρίς εντολές από την πρωτεύουσα (Economic Times). Ο ΥΠΕΞ Araghchi το παραδέχτηκε ανοιχτά: «Οι στρατιωτικές μονάδες μας δρουν πλέον ανεξάρτητα, βάσει γενικών οδηγιών που τους δόθηκαν εκ των προτέρων». Η Χεζμπολάχ το απέδειξε στην πράξη — εκτόξευσε πυραύλους κατά του Ισραήλ αψηφώντας τη λιβανέζικη κυβέρνηση, που μόλις είχε κηρύξει παράνομη κάθε στρατιωτική της δραστηριότητα. Ταυτόχρονα, ισραηλινά τεθωρακισμένα της 91ης Μεραρχίας εισέβαλαν στον νότιο Λίβανο, εκδίδοντας εντολές εκκένωσης σε πάνω από 80 χωριά (Times of Israel).

Το ανθρώπινο κόστος εκτοξεύεται: 787 νεκροί στο Ιράν, ανάμεσά τους 165 κορίτσια στο σχολείο Minamb (ITV News), 6 Αμερικανοί στρατιώτες, 52 Λιβανέζοι. Στη Γερμανία, οι αρχές προειδοποιούν για ενεργοποίηση ιρανικών «κοιμώμενων πυρήνων» μετά τη fatwa για «ιερό πόλεμο κατά Δύσης» (Euronews). Ο IRGC χαρακτήρισε τη Σούδα «νόμιμο στόχο» (Newshub). Κι ενώ η Αθήνα αναπτύσσει Patriot στην Κρήτη και στέλνει τη φρεγάτα «Κίμων» (Belharra) και F-16 Viper στην Κύπρο (Formedia), κανείς στη Βουλή δεν ρωτά αν η χώρα είναι ήδη μέρος αυτού του πολέμου. Το Άρθρο 36 του Συντάγματος — που απαιτεί κοινοβουλευτική έγκριση για πολεμική εμπλοκή — παραμένει αόρατο.

Η ερώτηση που κανείς δεν θέτει δημόσια: αν οι «αποκεντρωμένοι» ιρανικοί μηχανισμοί χτυπήσουν ευρωπαϊκό στόχο, η Ελλάδα θα μάθει εκ των υστέρων ότι ήταν εμπλεκόμενη — ή θα το έχει αποφασίσει;