Ευθανασία: Οι 601 μέρες της 25χρονης Ισπανίδας και το απόλυτο ελληνικό αδιέξοδο

Η Νοέλια Καστίγιο ήταν 25 ετών. Είχε παραπληγία μετά από πτώση, χρόνιο νευροπαθητικό πόνο, διαταραχή οριακής προσωπικότητας, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Τον Απρίλιο του 2024 ζήτησε ευθανασία. Η αρμόδια ισπανική Επιτροπή ενέκρινε ομόφωνα. Εφτά ανεξάρτητοι ειδικοί γνωμάτευσαν ότι διατηρούσε πλήρη ικανότητα απόφασης. Ο πατέρας της, με νομική στήριξη χριστιανικής οργάνωσης, προσέφυγε σε έξι δικαστικά επίπεδα, μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όλα τον απέρριψαν. Στις 26 Μαρτίου 2026, μετά από 601 ημέρες αναμονής, η Νοέλια πέθανε σε νοσοκομείο της Καταλωνίας (El País).

Ο ισπανικός νόμος δεν απαιτεί τερματικό στάδιο. Αρκεί «σοβαρό, χρόνιο, εξουθενωτικό πάθος» χωρίς προοπτική βελτίωσης (RTVE). Η υπόθεση της Νοέλια, ωστόσο, ξεπέρασε γρήγορα τα δικαστήρια. Η ακροδεξιά Vox μετέτρεψε τον θάνατό της σε ιδεολογικό εργαλείο, η Καθολική Εκκλησία μίλησε για «αποτυχία της κοινωνίας». Η αντίρρηση δεν είναι αυθαίρετη. Στο Βέλγιο, μετά 23 χρόνια νομιμοποίησης, σχεδόν 1 στις 4 ευθανασίες αφορά πλέον μη τερματικούς ασθενείς, τετραπλάσιο ποσοστό σε σχέση με το 2004 (Belgian Federal Commission). Αυτό το νούμερο εξηγεί τον φόβο: ότι ο νόμος, μόλις ψηφιστεί, διευρύνεται σταδιακά.

Στην Ελλάδα, η κοινωνία έχει πάρει θέση. Έρευνα της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής (Ιούνιος 2025) δείχνει 71% υπέρ της ευθανασίας (ieidiseis.gr). Η ενεργητική ευθανασία παραμένει ποινικό αδίκημα. Αλλά η πραγματική σιωπή βρίσκεται αλλού. Η Εκκλησία λέει «όχι στην ευθανασία, ναι στην ανακουφιστική φροντίδα» (Orthodox Times). Η χώρα διαθέτει 5 μονάδες ανακουφιστικής φροντίδας για 10 εκατομμύρια κατοίκους (UNHRC Position Paper). Η Σκωτία έχει 67 κρεβάτια ανά εκατομμύριο πληθυσμού, η Ελλάδα κάτω από 3 (PMC). Όποιος λέει «ναι στη φροντίδα» χωρίς να χτίζει κρεβάτια, λέει απλώς «όχι σε όλα».

Κανένα κόμμα δεν φέρνει νομοσχέδιο. Κανένας ιατρικός σύλλογος δεν τοποθετείται επίσημα. Η Νοέλια χρειάστηκε 601 ημέρες στα δικαστήρια για να πεθάνει, σε χώρα που τουλάχιστον έχει νόμο. Στην Ελλάδα, με 5 μονάδες φροντίδας για 10 εκατομμύρια πολίτες, η πολιτεία δεν προσφέρει ούτε τη διέξοδο, ούτε την εναλλακτική.