Συντριβή αμερικανικού ιπτάμενου βυτιοφόρου στο Ιράκ: 4 νεκροί και μια δομική αδυναμία

Ενώ η επιχείρηση Epic Fury κλιμακώνει τους βομβαρδισμούς κατά του Ιράν (To Brief), ένα περιστατικό στον ιρακινό εναέριο χώρο αποκαλύπτει μια δομική αδυναμία πίσω από την αμερικανική αεροπορική κυριαρχία.

Στις 12 Μαρτίου, ένα KC-135 Stratotanker — ιπτάμενο βυτιοφόρο που ανεφοδιάζει μαχητικά εν πτήσει — συνετρίβη στο δυτικό Ιράκ. Τέσσερα μέλη πληρώματος νεκρά, δύο αγνοούμενα (CENTCOM). Ένα δεύτερο KC-135 που πετούσε στην ίδια αποστολή προσγειώθηκε εκτάκτως στο Ισραήλ με σοβαρή ζημιά στην ουρά — αξιωματούχοι εκτιμούν ότι τα δύο αεροσκάφη συγκρούστηκαν στον αέρα (CBS News). Η CENTCOM απέκλεισε εχθρικά πυρά πριν καν εντοπιστεί ολόκληρο το πλήρωμα.

Η αντίπλευρα έσπευσε να γεμίσει το κενό. Η «Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ» ανέλαβε ευθύνη μέσω Telegram, η IRGC εξέδωσε ξεχωριστή ανακοίνωση, και το ιρανικό Press TV μετέδωσε με γλώσσα θρεσκευτικού θριάμβου (Middle East Eye). Κανένας δεν παρουσίασε βίντεο ή φωτογραφία εκτόξευσης. Και ο αριθμός νεκρών που ανέφεραν — έξι — αποδείχθηκε λάθος εντός ωρών (NDTV).

Για τον Μοτζταμπά Χαμενεΐ, τον νέο Ανώτατο Ηγέτη που ανέλαβε τέσσερις μέρες πριν χωρίς θεολογικά ούτε πολιτικά διαπιστευτήρια, η «κατάρριψη» λειτουργεί ως πρώτο σύμβολο αντίστασης — ανεξαρτήτως αν συνέβη.

Ο ομφάλιος λώρος γερνάει

Το KC-135 είναι αεροσκάφος 63 ετών, σχεδόν συνομήλικο του Boeing 707 από το οποίο προήλθε. Χωρίς αυτά τα ιπτάμενα βυτιοφόρα, τα αμερικανικά μαχητικά δεν φτάνουν στο Ιράν — δεν έχουν αρκετή αυτονομία. Η USAF διαθέτει 376 KC-135 αλλά λειτουργεί ήδη στο όριο: πάνω από 100 ανεφοδιαστικά έχουν αναπτυχθεί στην Epic Fury, ενώ σε κανονικές συνθήκες υπάρχουν μόλις 119 έτοιμα πληρώματα (Breaking Defense). Η Lt Gen Sonkiss, αντικαταστάτρια στη διοίκηση εναέριας μεταφοράς, το έθεσε ωμά: «Δεν μπορώ να έχω ένα 90χρονο tanker να ανεφοδιάζει ένα B-21» (Air & Space Forces Magazine).

Η Βαγδάτη βλέπει και σιωπά

Το πραγματικό δράμα δεν εκτυλίσσεται στον αέρα αλλά στο έδαφος. Ο Ιρακινός πρωθυπουργός Σουντανί καταδικάζει τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς όταν πλήττουν ιρακινό έδαφος, αλλά αποφεύγει συστηματικά να κατονομάσει τις φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές που εκτοξεύουν ρουκέτες από το ίδιο έδαφος. Η Βαγδάτη φιλοξενεί έναν πόλεμο τον οποίο δεν ελέγχει — ο εναέριος χώρος της έχει γίνει αρένα μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, και ο ίδιος δεν μπορεί να ζητήσει λογαριασμό από καμία πλευρά χωρίς να διακινδυνεύσει την εσωτερική του σταθερότητα. Αυτό είναι η ουσία ενός κράτους χωρίς πραγματική κυριαρχία: καταδικάζεις τον βομβαρδιστή, ξεχνάς τον πυροβολητή, ελπίζεις ο πόλεμος να μη φτάσει στη Βαγδάτη.