Κρυφός άσος του Τραμπ στο Πεκίνο ο επικεφαλής της εταιρείας μικροτσίπ Nvidia

Όταν ο Τζένσεν Χουάνγκ, διευθύνων σύμβουλος της Nvidia, επιβιβάστηκε εκτάκτως στο Air Force One κατά τη στάση ανεφοδιασμού στην Αλάσκα, το πραγματικό διακύβευμα της συνόδου Τραμπ-Σι έγινε ορατό. Ο Χουάνγκ δεν ήταν στην αρχική λίστα των 17 CEO. Προστέθηκε γιατί η Nvidia έχει εγκριθεί από την Ουάσινγκτον να πουλήσει τα προηγμένα chips H200 στην Κίνα, αλλά το Πεκίνο αρνείται να τα εισάγει (Semafor). Πρόκειται για αγορά έως 50 δισ. δολάρια ετησίως που κάθεται μπλοκαρισμένη στα κινεζικά τελωνεία. Ο Τραμπ τον φέρνει ως ζωντανό επιχείρημα.

Όπως αναλύσαμε χθες, ο Αμερικανός πρόεδρος φτάνει στο Πεκίνο από θέση ανάγκης (To Brief). Χρειάζεται κινεζική πίεση στην Τεχεράνη για να ξανανοίξει ο Πορθμός του Ορμούζ μετά την κατάρρευση της εκεχειρίας στις 12 Μαΐου. Ο Σι, σε αντάλλαγμα, ζητά γλωσσική μετατόπιση στην Ταϊβάν: από «δεν υποστηρίζουμε» σε «αντιτιθέμεθα» στην ανεξαρτησία (ChinaTalk). Ένα δεύτερο πακέτο όπλων 14 δισ. δολαρίων για την Ταϊπέι περιμένει ήδη μήνες την υπογραφή Τραμπ.

Ρητή «Iran-for-Taiwan» συμφωνία δεν θα υπάρξει. Θα υπάρξει όμως αυτό που Αμερικανός αναλυτής περιγράφει ως «salami slicing»: μικρές διαβρωτικές παραχωρήσεις που πέντε χρόνια αργότερα θα διαβαστούν ως αρχή μετατόπισης ισορροπίας στον Ινδο-Ειρηνικό. Η Κίνα έχει ήδη νικήσει αλλού: αγοράζει το 80-90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου σε γουάν μέσω του mBridge, παρακάμπτοντας το SWIFT.

Η Αθήνα παρακολουθεί αυτόν τον ανταγωνισμό έχοντας ήδη μοιράσει την ακτογραμμή της σε δύο στρατόπεδα. Ο Πειραιάς, υπό τον έλεγχο της COSCO έως το 2052, μετακίνησε πέρυσι πάνω από 4 εκατομμύρια κοντέινερ (Proto Thema). Δεκαεννέα χιλιόμετρα μακριά, τα ναυπηγεία Ελευσίνας λειτουργούν με χρηματοδότηση 125 εκατ. δολαρίων από το αμερικανικό DFC, με νέες συμφωνίες με Hanwha Ocean και TKMS για τα ελληνικά υποβρύχια. Δύο λιμάνια, δύο σημαίες, μία ακτή.

Η δημόσια σιωπή της κυβέρνησης για τη σύνοδο είναι μια συνειδητή επιλογή αναμονής. Όσο Ουάσινγκτον και Πεκίνο διαπραγματεύονται, η Αθήνα κερδίζει από το να μη χρειάζεται να επιλέξει. Αν η ισορροπία σπάσει, το κόστος δεν θα είναι αφηρημένο: η Ελλάδα θα κληθεί να αποφασίσει ποιο από τα δύο λιμάνια θα ξηλώσει.