Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία ανατρέπει τις ισορροπίες για την ελληνική άμυνα

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη στρατηγική βάση Αλ-Τανφ στη Συρία (Al-Monitor) δεν είναι απλά μια τακτική κίνηση. Είναι το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ που δείχνει την αμερικανική αναδίπλωση από τρία κρίσιμα σημεία του πλανήτη ταυτόχρονα.

Στη Νότια Σινική Θάλασσα, όπου διακινείται το 45% του παγκόσμιου πετρελαίου (EACPE), κινεζικά βομβαρδιστικά πετούν 139 χλμ από τις Φιλιππίνες. Οι ΗΠΑ έστειλαν δύο αντιτορπιλικά αλλά αποφεύγουν την κλιμάκωση. Στο Σουδάν, 12 εκατομμύρια εκτοπισμένοι (Rescue.org) δημιουργούν τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση παγκοσμίως. Στη Βαλτική, η Ρωσία δοκιμάζει πυραύλους που μπορούν να κλείσουν θαλάσσιους διαδρόμους (Army Recognition).

Το κοινό νήμα; Παντού όπου η Αμερική υποχωρεί, κάποιος άλλος προχωρά. Στη Συρία, η Τουρκία ενισχύει τη στρατιωτική συνεργασία με τη νέα κυβέρνηση. Στη Νότια Σινική Θάλασσα, τα ασφάλιστρα για ελληνικά πλοία αυξάνονται 12-18% λόγω εναλλακτικών διαδρομών. Από το Σουδάν, χιλιάδες πρόσφυγες κινούνται προς Λιβύη και από εκεί στη Μεσόγειο.

Η ελληνική εξίσωση

Για την Ελλάδα, αυτή η τετραπλή κρίση δεν είναι θεωρητική άσκηση. Η Αλεξανδρούπολη έχει αναδειχθεί σε κρίσιμο λιμάνι για το ΝΑΤΟ (Parapolitika.gr), αλλά τι συμβαίνει όταν οι ΗΠΑ δίνουν προτεραιότητα στον Ειρηνικό; Ο ΥΕΘΑ Δένδιας επισκέφθηκε την Ινδία αναζητώντας νέους εταίρους (Clash Report), αναγνωρίζοντας ότι η παλιά εξίσωση ασφάλειας αλλάζει.

Η Τουρκία εκμεταλλεύεται το κενό. Ο Φιντάν απείλησε έμμεσα με πυρηνική οπλοστασιοποίηση αν αλλάξει η περιφερειακή ισορροπία (Athina984.gr). Την ίδια στιγμή, το τραγικό ναυάγιο στη Χίο με 15 νεκρούς (ECRE) υπενθυμίζει ότι οι μεταναστευτικές πιέσεις από Σουδάν και Μέση Ανατολή δεν σταματούν.

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα θα επηρεαστεί, αλλά πώς θα διαχειριστεί έναν κόσμο όπου οι παλιές βεβαιότητες καταρρέουν και νέοι παίκτες διεκδικούν τον χώρο που άφησαν οι ΗΠΑ.