Δύο αμερικανικά αεροπλανοφόρα κατά του Ιράν μετατρέπουν Σούδα και Αλεξανδρούπολη σε στόχους

Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να στείλει και δεύτερο αεροπλανοφόρο, το USS Gerald R. Ford, στον Περσικό Κόλπο, δίπλα στο Abraham Lincoln, δεν είναι απλή επίδειξη σημαίας. Είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση αμερικανικής ναυτικής ισχύος στην περιοχή από την εισβολή στο Ιράκ το 2003 (Britannica). Για την Ελλάδα, η γεωπολιτική θεωρία τελειώνει εδώ: Η Σούδα και η Αλεξανδρούπολη παύουν να είναι απλώς «στρατηγικά πλεονεκτήματα» και μετατρέπονται σε δυνητικούς στόχους στο κάδρο μιας ασύμμετρης σύγκρουσης.

Η Στρατηγική της «Μέγγενης» και οι Ελληνικές Βάσεις

Η ρητορική Τραμπ περί «αλλαγής καθεστώτος» (Fortune) συνοδεύεται από επιχειρησιακή κλιμάκωση. Η Σούδα ήδη φιλοξενεί αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke και συστήματα αεράμυνας, λειτουργώντας ως η «ασπίδα» των αμερικανικών δυνάμεων στη Μεσόγειο (Kathimerini report). Η Αλεξανδρούπολη, ως κόμβος παράκαμψης των Στενών, εγγυάται τη ροή υλικού προς τα ανατολικά.

Το πρόβλημα για την Αθήνα είναι η απομόνωση στο ρίσκο. Ενώ Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ αρνήθηκαν ρητά τη χρήση του εναέριου χώρου τους για επίθεση στο Ιράν (Saudi Press Agency) και η Τουρκία έθεσε «κόκκινες γραμμές», η Ελλάδα τηρεί σιγή ιχθύος. Αυτή η σιωπηρή ευθυγράμμιση την καθιστά τον πιο πρόθυμο —και άρα εκτεθειμένο— σύμμαχο στην περιοχή. Αν το Ιράν ενεργοποιήσει τους πληρεξουσίους του (proxies), η Ελλάδα βρίσκεται εντός της επιχειρησιακής τους εμβέλειας.

Το Στοίχημα του Νετανιάχου και το «Pickaxe Mountain»

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός πίεσε για την επίσπευση της συνάντησης με τον Τραμπ στις 11 Φεβρουαρίου, φέρνοντας στο τραπέζι δεδομένα που δείχνουν ότι το Ιράν οχυρώνει το πυρηνικό του πρόγραμμα στο συγκρότημα Pickaxe Mountain (Jerusalem Post). Πρόκειται για εγκαταστάσεις τόσο βαθιά σκαμμένες που σύντομα θα είναι άτρωτες ακόμη και για τα αμερικανικά bunker busters. Το Ισραήλ βλέπει ένα κλείσιμο του ιστορικού παραθύρου ευκαιρίας και πιέζει τις ΗΠΑ για πλήγμα τώρα, πριν η Τεχεράνη εισέλθει σε «ζώνη ασυλίας».

Ο Εφιάλτης της Ναυτιλίας

Πέρα από τη γεωστρατηγική, υπάρχει το σκληρό χρήμα. Ο ελληνόκτητος στόλος, που ελέγχει το 25% της παγκόσμιας μεταφοράς πετρελαίου, κρέμεται από μια κλωστή. Η Τεχεράνη έχει απειλήσει ευθέως με κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, από όπου περνά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Ήδη, τα ασφάλιστρα ανεβαίνουν και η οδηγία του Υπουργείου Ναυτιλίας προς τα ελληνικά πλοία να αποφεύγουν τα ιρανικά ύδατα (Greece shipping advisory) είναι προάγγελος κόστους που θα μετακυλιθεί τελικά στην αντλία βενζίνης και το ράφι του σούπερ μάρκετ.

Με το κόστος της αμερικανικής ανάπτυξης να αγγίζει το 1,5 δισ. δολάρια τον μήνα, ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος κανενός. Είτε θα υπάρξει μια ταπεινωτική διπλωματική υποχώρηση της Τεχεράνης, είτε η σύγκρουση θα γίνει αναπόφευκτη. Σε κάθε σενάριο, η Ελλάδα έχει ήδη επιλέξει στρατόπεδο, αναλαμβάνοντας το ανάλογο ρίσκο.