Σταθμός φυσικού αερίου Αλεξανδρούπολης: 220 εκατ. δημόσιο χρήμα για έργο χωρίς πελάτες

Υπουργοί και πρέσβεις τον αποκαλούν «έργο εθνικής στρατηγικής σημασίας». Στις δημοπρασίες του Ιανουαρίου 2026, από τις 72.000 MWh χωρητικότητας που προσφέρθηκαν στο δίκτυο αγωγών που θα μετέτρεπε την Ελλάδα σε πύλη αμερικανικού LNG προς τα Βαλκάνια, κρατήθηκαν 48 MWh (Natural Gas World). Τον Δεκέμβριο του 2025 οι προσφορές ήταν μηδέν (en.rua.gr).

Ο λόγος είναι αριθμητικός: το αέριο πληρώνει χρεώσεις σε κάθε σύνορο που διασχίζει (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία), τα λεγόμενα pancaking tariffs, που φτάνουν €6,50-€7,50/MWh μόνο στο ελληνικό τμήμα. Η Πολωνία προσφέρει άμεση πρόσβαση στην Ουκρανία με λιγότερα σύνορα και χαμηλότερο κόστος. Γι' αυτό η ουκρανική Naftogaz επέλεξε την πολωνική διαδρομή, και γι' αυτό ακόμα και η κρατική ΔΕΠΑ δεν έκανε καμία κράτηση (Natural Gas World).

Δημόσιο ρίσκο, ιδιωτικό κέρδος

Η πλωτή μονάδα αεριοποίησης (FSRU) της Αλεξανδρούπολης κόστισε €450 εκατ., εκ των οποίων €220 εκατ. ήταν δημόσια επιδότηση, σχεδόν το μισό (Efimerida ton Syntakton). Ο διαχειριστής Gastrade λειτουργεί με εγγυημένη απόδοση περίπου 10% ετησίως για 25 χρόνια, μέσω ρυθμιζόμενης βάσης περιουσιακών στοιχείων (Natural Gas World). Από την αεριοποίηση στη μεταφορά, η αλυσίδα μένει στα ίδια χέρια: η AKTOR κατέχει το 60% της κοινοπραξίας ATLANTIC SEE LNG TRADE που διαχειρίζεται τη μετακίνηση του αερίου μέσα στον Διάδρομο (Energy Press). Οι ιδιώτες εισπράττουν εγγυημένα. Οι φορολογούμενοι ρισκάρουν.

Η ΕΕ στοχεύει σε μείωση ζήτησης αερίου 70% ως το 2040 λόγω ηλεκτροδότησης και ανανεώσιμων πηγών (Reuters). Η υποδομή χρειάζεται 20-30 χρόνια για να αποσβεστεί. Αν η ζήτηση καταρρεύσει πριν το 2050, οι αγωγοί γίνονται stranded assets: υποδομή που κοστίζει σε συντήρηση χωρίς να παράγει έσοδα. Κάποιος θα πληρώσει αυτό το κόστος, και δεν θα είναι η AKTOR ή η Gastrade με τις εγγυημένες αποδόσεις τους (To Brief).