Σκάνδαλο ΓΣΕΕ: Ο «μηχανισμός» Παναγόπουλου με τα 73 εκατ. και οι εταιρείες-φαντάσματα

Είναι η απόλυτη ειρωνεία. Την ίδια στιγμή που μετράμε νεκρούς σε εργατικά δυστυχήματα και πέντε εργάτριες χάνονται στα Τρίκαλα, ο θεσμικός εκπρόσωπος για την ασφάλεια των εργαζομένων κατηγορείται ότι έκανε «πάρτι» με τα κονδύλια που προορίζονταν για την εκπαίδευσή τους. Η δέσμευση των λογαριασμών του «αιώνιου» προέδρου της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλου, από την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος, δεν είναι απλώς μια αστυνομική είδηση. Είναι η ακτινογραφία ενός συστήματος που λειτουργεί εδώ και δεκαετίες κάτω από τη μύτη του κράτους.

Ο «μηχανισμός» της διασπάθισης

Η έρευνα του Χαράλαμπου Βουρλιώτη αποκάλυψε έναν μηχανισμό-καρμπόν με τις χειρότερες πρακτικές του ελληνικού δημοσίου. Μιλάμε για 73 εκατομμύρια ευρώ την περίοδο 2020-2025. Πώς έφευγαν τα λεφτά; Μέσω ενός πλέγματος «εταιρειών-οχημάτων» (κυρίως ΑΜΚΕ) που στήνονταν μόνο και μόνο για να εισπράττουν.

Το μοτίβο ήταν απλό και κυνικό: Ο Παναγόπουλος, ως πρόεδρος των ινστιτούτων κατάρτισης, προχωρούσε σε απευθείας αναθέσεις που συχνά δεν αναρτώνταν καν στη Διαύγεια. Όταν γίνονταν διαγωνισμοί, ο ίδιος προήδρευε της επιτροπής που επέλεγε... τις δικές του εταιρείες-φαντάσματα. Εταιρείες χωρίς προσωπικό, χωρίς γραφεία, που όμως έκαναν τζίρο εκατομμυρίων. Το αποτέλεσμα; Πάνω από 1,5 εκατομμύριο ευρώ σε αναλήψεις μετρητών – το κλασικό σημάδι ότι κάποιος θέλει να εξαφανίσει τα ίχνη του (Protothema).

Η σιωπή των ελεγκτών και το Damage Control

Το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι μόνο τι έκανε ο Παναγόπουλος, αλλά ποιος τον άφησε. Πώς κυκλοφόρησαν 73 εκατομμύρια σε πέντε χρόνια χωρίς το Υπουργείο Εργασίας, το Ελεγκτικό Συνέδριο ή την Αρχή Διαφάνειας να χτυπήσουν καμπανάκι; Η απάντηση κρύβεται στο θεσμικό «τυφλό σημείο» των ΑΜΚΕ, που επιτρέπει σε συνδικαλιστικούς φορείς να διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα με όρους ιδιωτικού δικαίου (Iefimerida).

Πολιτικά, η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ ήταν ακαριαία αλλά και αποκαλυπτική. Η αναστολή της κομματικής ιδιότητας του Παναγόπουλου μέσα σε λίγες ώρες δεν ήταν κίνηση ηθικής, αλλά καθαρό damage control. Η Χαριλάου Τρικούπη γνώριζε ότι η σύνδεση με τον επί 20ετία πρόεδρο της ΓΣΕΕ είναι τοξική, ειδικά όταν η υπόθεση αφορά ευρωπαϊκά κονδύλια και έχει εμπλακεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Το timing δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερο: η δέσμευση έγινε την ώρα που ο Παναγόπουλος βρισκόταν στη Βουλή για το νομοσχέδιο των συλλογικών συμβάσεων (CNN Greece).

Το διακύβευμα εδώ ξεπερνά τα πρόσωπα. Η εμπιστοσύνη στον θεσμό που υποτίθεται ότι προστατεύει τον εργαζόμενο έχει καταρρεύσει. Όταν ο θεματοφύλακας της εργατικής ασφάλειας κατηγορείται ότι τσεπώνει τα λεφτά της εκπαίδευσης, το κενό που δημιουργείται δεν καλύπτεται με αναστολές κομματικών ιδιοτήτων. Καλύπτεται μόνο με το να μάθουμε ποιοι άλλοι ήξεραν και σώπαιναν.