Σκάνδαλο ΓΣΕΕ: Τα 73 εκατομμύρια, οι «εταιρείες-φαντάσματα» και η παραίτηση Στρατινάκη

Χρειάζεται προσπάθεια για να επισκιάσεις τη συζήτηση για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας την ώρα που αυτή διεξάγεται στη Βουλή. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, το κατάφερε, αλλά για τους λάθος λόγους. Η δέσμευση των λογαριασμών του από την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος δεν είναι απλώς μια ποινική υπόθεση· είναι η αποκαθήλωση του μοντέλου του «κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού» και δημιουργεί μείζον πολιτικό πρόβλημα τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και —κυρίως— στην κυβέρνηση.

Ο Μηχανισμός της «Κατάρτισης»

Πίσω από τις βαρύγδουπες λέξεις περί «κοινωνικών εταίρων», η έρευνα του αντεισαγγελέα Χαράλαμπου Βουρλιώτη περιγράφει έναν μηχανισμό ωμή διασπάθισης. Από τα 73 εκατομμύρια ευρώ που διαχειρίστηκε το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ την πενταετία 2020-2025 για κατάρτιση, ένα μέρος φέρεται να κατέληξε σε εταιρείες-φαντάσματα (TheToc).

Το πόρισμα μιλά για «εταιρείες οχήματα» χωρίς προσωπικό, για απευθείας αναθέσεις που δεν αναρτήθηκαν στη Διαύγεια και για το κλασικό ελληνικό σύμπτωμα ενοχής: αναλήψεις μετρητών ύψους 1,5 εκατ. ευρώ. Όταν τα χρήματα γίνονται σακούλες με μετρητά, σταματάει η κατάρτιση και αρχίζει το πλυντήριο.

Η Παραίτηση Στρατινάκη και το Κυβερνητικό Κενό

Εδώ η υπόθεση παύει να είναι απλώς συνδικαλιστική. Η παραίτηση της Άννας Στρατινάκη από τη θέση της υποδιοικήτριας της Ανεξάρτητης Αρχής Ελέγχου της Αγοράς, μόλις λίγες μέρες μετά τον διορισμό της, είναι η «καυτή πατάτα» για το Μαξίμου (ToVima).

Η κα Στρατινάκη δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Υπήρξε η «σιδηρά κυρία» του Υπουργείου Εργασίας επί 9 χρόνια, υπηρετώντας ως Γενική Γραμματέας υπό κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, Παπαδήμου και ΝΔ. Το γεγονός ότι ο σύζυγός της, Ανδρέας Γεωργίου, φέρεται να εμπλέκεται ως ανάδοχος έργων της ΓΣΕΕ την περίοδο που εκείνη ήταν Γενική Γραμματέας, εγείρει τεράστια ερωτήματα για τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους. Πώς το Υπουργείο Εργασίας δεν «είδε» τίποτα επί πέντε χρόνια;

Το Timing και η Πολιτική Απομόνωση

Η χρονική συγκυρία είναι εξοντωτική. Ο Παναγόπουλος ήταν ο «βολικός» συνομιλητής της κυβέρνησης, στηρίζοντας δημόσια το νομοσχέδιο Κεραμέως για τις συμβάσεις, την ώρα που το ΠΑΜΕ κατήγγειλε «συνδικαλιστική μαφία». Τώρα, με το ΠΑΣΟΚ να αναστέλλει την κομματική του ιδιότητα και τη ΝΔ να τηρεί αμήχανη σιωπή, ο «κοινωνικός διάλογος» μένει χωρίς τραπέζι.

Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί δεν είναι νομικό, αλλά ουσιαστικό: Σε αυτό το γαϊτανάκι εκατομμυρίων, υπάρχει έστω και ένας άνεργος που πραγματικά καταρτίστηκε; Ή τα κονδύλια της ΕΕ χρησίμευσαν μόνο για να συντηρούν τον μηχανισμό που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τους εργαζόμενους;