Σκάνδαλο Έπσταϊν: Εξαφανίστηκαν 53 σελίδες του FBI που ενοχοποιούν τον πρόεδρο Τραμπ

53 σελίδες από τις καταθέσεις του FBI αγνοούνται.

Πρόκειται για συνεντεύξεις μαρτύρων της υπόθεσης Έπσταϊν που εξαφανίστηκαν από τη δημόσια βάση δεδομένων του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης. Ένας βασικός κατήγορος κατέθεσε τέσσερις φορές. Μόνο η πρώτη κατάθεση δημοσιεύθηκε — η μόνη που δεν αναφέρει τον Τραμπ. Οι υπόλοιπες τρεις, που περιέχουν καταγγελίες κατά του προέδρου, δεν βρίσκονται πουθενά (NPR).

Την ώρα που το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοινώνει ότι «δεν θα υπάρξουν νέες διώξεις», στην Ευρώπη πέφτουν κεφάλια. Στη Βρετανία, ο Πρίγκιπας Άντριου συνελήφθη για τις σχέσεις του με τον Έπσταϊν — η πρώτη σύλληψη ανώτερου μέλους της βασιλικής οικογένειας σε 379 χρόνια (BBC). Στη Νορβηγία, η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι πρώην πρωθυπουργού. Η Γαλλία ξεκίνησε εθνική έρευνα (Le Monde). Στις ΗΠΑ, ο Larry Summers — πρώην πρόεδρος του Harvard, πρώην υπουργός Οικονομικών — παραιτήθηκε από κάθε θέση αφού αποχαρακτηρισμένα αρχεία έδειξαν ότι αντάλλασσε email με τον Έπσταϊν μέχρι μία ημέρα πριν τη σύλληψή του (To Brief). Αλλά η ομοσπονδιακή δικαιοσύνη παραμένει ακίνητη. Η διαφορά δεν είναι νομική — είναι θεσμική: στη Βρετανία και τη Νορβηγία, οι μηχανισμοί ελέγχου λειτουργούν αυτόνομα από την εκτελεστική εξουσία. Στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος ελέγχει το ίδιο το υπουργείο που καλείται να τον ερευνήσει.

Χαμηλότερα και από το Watergate

Η εμπιστοσύνη στους ομοσπονδιακούς θεσμούς έπεσε στο 36%, το χαμηλότερο επίπεδο από το σκάνδαλο Watergate, όταν 18,5 λεπτά μαγνητοταινιών είχαν σβηστεί από τον Νίξον (Pew Research). Σήμερα δεν λείπουν λεπτά — λείπουν σελίδες. Δημοσκόπηση της Morning Consult δείχνει ότι 53% των Αμερικανών πιστεύει πως ο Τραμπ συγκαλύπτει εγκλήματα και 50% ότι εμπλέκεται προσωπικά (Morning Consult). Τα ποσοστά έγκρισής του έπεσαν στο 36-40% (Reuters).

Η Ελλάδα αναφέρεται πάνω από 1.500 φορές στα αρχεία, κυρίως σε χρηματοπιστωτικό πλαίσιο, με ονόματα εφοπλιστικών οικογενειών στο «μαύρο βιβλίο». Καμία εισαγγελική έρευνα δεν έχει ανοίξει.

Η υπόθεση Έπσταϊν αποκαλύπτει δύο Δύσεις. Στη μία, οι θεσμοί κυνηγούν τους ισχυρούς ανεξαρτήτως κόστους. Στην άλλη, η εκτελεστική εξουσία αποφασίζει ποιες σελίδες θα διαβάσει ο πολίτης — και ποιες θα εξαφανιστούν.