Σκάνδαλο Έπσταϊν: Διώξεις σε Ευρώπη, σιωπή στην Αθήνα για τις 1.500 αναφορές

Στη Νορβηγία, ο πρώην πρωθυπουργός Thorbjørn Jagland κατηγορείται για «επιβαρυμένη διαφθορά». Στη Γαλλία, η αστυνομία κάνει έφοδο στο Arab World Institute. Στη Βρετανία, έξι αστυνομικές δυνάμεις ερευνούν πτήσεις μέσω Stansted, Luton και Birmingham (CNN). Στην Ελλάδα, που εμφανίζεται πάνω από 1.500 φορές στα αρχεία Έπσταϊν (To Vima), δεν έχει ανοίξει ούτε μία έρευνα.

Η αντίφαση γίνεται πιο αιχμηρή αν κοιτάξεις τι ακριβώς περιέχουν τα ελληνικά έγγραφα. Τα emails δεν αφορούν κουτσομπολιό. Εστιάζουν στην περίοδο 2010-2015, με τον Έπσταϊν να παρακολουθεί στενά τις διαπραγματεύσεις για το ελληνικό χρέος και να ανταλλάσσει πληροφορίες με πρόσωπα όπως η Ariane de Rothschild και ο George Mantzavinatos για επενδυτικές ευκαιρίες σε ελληνικές τράπεζες (Greek City Times). Ώρες μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, η de Rothschild σχολίαζε την παραίτηση Βαρουφάκη σε email προς τον Έπσταϊν. Ενώ οι Έλληνες πολίτες έστεκαν στην ουρά των ATM, το δίκτυο Έπσταϊν αντιμετώπιζε την κρίση ως ευκαιρία αγοράς (To Brief).

Το ερώτημα δεν είναι αν υπήρξαν σεξουαλικά εγκλήματα στην Ελλάδα. Είναι πώς λειτουργούσε ένα δίκτυο που ο ΟΗΕ χαρακτηρίζει πλέον «παγκόσμια εγκληματική επιχείρηση» με πιθανά «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» (Al Jazeera), και ποιες πόρτες άνοιγε στην Αθήνα η πρόσβαση σε εμπιστευτικές οικονομικές πληροφορίες.

Η ευρωπαϊκή λογοδοσία εκθέτει την ελληνική αδράνεια

Ο κατάλογος χωρών που ερευνούν μεγαλώνει: Γαλλία, Βρετανία, Νορβηγία, Σλοβακία, Τουρκία, Λιθουανία, Λετονία, Πολωνία (Euronews). Στη Γαλλία, ο πρώην υπουργός Jack Lang παραιτήθηκε αφού το όνομά του εμφανίστηκε 673 φορές στα αρχεία, και εισαγγελείς ερευνούν offshore εταιρεία $1,4 εκατ. στις Παρθένες Νήσους (Euronews). Στη Νορβηγία, το Συμβούλιο της Ευρώπης έκανε κάτι σπάνιο: ήρε τη διπλωματική ασυλία του Jagland για να προχωρήσει η δίωξη (CNN).

Η Ελλάδα έχει 1.500 αναφορές στα αρχεία, κανένα αίτημα διερεύνησης, και κανένα δημόσιο σχόλιο από το ΥΠΕΞ. Η σιωπή αυτή δεν είναι απλώς ενοχλητική. Θέτει ένα ζήτημα κατώτερου ορίου θεσμικής αξιοπιστίας: αν ακόμα και χώρες χωρίς ενδείξεις εγκληματικότητας ξεκινούν έρευνες για λόγους διαφάνειας, τι σημαίνει η ελληνική απουσία από τον κατάλογο;